Bah! Opnieuw gaan werken

[Wappie]

[grootgevaarke]

ZEKER weten!

[mies]

Grootgevaarke, ik zit hier ook al de hele week na te denken over uitwijkmogelijkheden. Allerlei constructies in mijn hoofd, mijn man die eventueel ouderschapsverlof zou opnemen...
Voor mezelf weet ik dat ik die stomme job nog kan "uithouden", ik weet dat ik deze specifieke functie nog maar max. een tweetal jaar moet uitoefenen.
Maar voor Meis he... ik vind het zo jammer dat ze 9u-10u per dag in de creche moet zitten. En dat is helaas nu en niet over 2 jaar (versta me niet verkeerd, ik ben blij dat de ooievaar er niet nog 2 jaar extra over gedaan heeft om ons te vinden)

Ik zou haar DOLgraag maar halve dagen naar de creche sturen. Dat contact met de kindjes is goed. Maar dan wil ik in de namiddag lekker bij haar zijn.
Of dat mijn man in de namiddag lekker bij haar zou kunnen zijn. Alles beter dan continu in de creche, in mijn ogen. Waar zijn wij in godsnaam mee bezig he

Ik heb zelfs zin om te emigreren
Of te scheiden van mijn man en gewoon met Meis weg te lopen. Weg van alle stomme verplichtingen ons opgelegd door de maatschappij.
Ik wil gewoon thuis kunnen blijven met mijn kinderen, is dat nu echt te veel gevraagd? Moeten mensen tegenwoordig kiezen tussen ofwel een huis kopen/bouwen (en daarom met 2 moeten gaan werken om de lening af te betalen), ofwel je kinderen zelf te kunnen opvoeden???
Stel je voor dat het was zoals vroeger, toen de vrouwen thuis konden blijven en alleen de man moest gaan werken. Ons lijkt dat nu een saai bestaan, maar vergeet niet dat al je vriendinnen dan ook thuis zitten met hun kroost, en dat je overdag bij elkaar kan zitten of dat je als je gaat wandelen ook overal jonge moeders met kinderen tegenkomt.
Helemaal anders dan in onze maatschappij nu (waar je meestal alleen kansarmen/migranten ziet rondlopen met hun kroost, ofwel jonge moeders met kindjes jonger dan enkele maanden...)


(en wat er gebeurd is in de creche? Tja, the usual stuff zeker? Mijn instinct zegt me dat er noodgedwongen niet tegemoet kan gekomen worden aan de wensen van Meis, en ik voel gewoon dat ze vaak zit te wenen. Ze hebben haar al direct op een schema gezet van om de 4u een fles bijvoorbeeld (ipv om de 3u) en dat ze pas na 3u wakker zijn in haar bedje wordt gelegd (ipv om het 1,5u -2u). Dan ga je mij niet vertellen dat ze niet eerst een uur zit te wenen omdat ze honger heeft of oververmoeid is... Alle keren dat iemand haar al gaan afhalen is, was ze aan het wenen... Meis moet gewoon bij haar mama zijn, dat hoort gewoon zo en heel dat creche-gedoe komt voor mij tegennatuurlijk over)

[Loeki]

Stomme creche. Een schema voor zo'n kleintje! En wat voor een schema dan nog. Ze kunnen toch niet ieder kleintje op hetzelfde tijdstip eten geven, hoe doen ze dat dan. En drie uur wakker blijven, je zou 't van Yveske ook niet moeten verlangen hoor, das toch veel te lang?

Kheb er ook al over gedroomd... Gewoon weglopen met baby en "niemand" moeten zien. Lekker cocoonen met z'n tweetjes. Kdenk niet dat ik het op lange termijn altijd leuk zou vinden, en mijn verstand zegt ook wat anders, maar puur op 't gevoel... tis verleidelijk.

We zouden nogal bijeenkomsten kunnen doen!

[wat is er mis?]

Gevoelsmatig helemaal mee akkoord dat ik liever vaker met mijn kleintje thuis zou zitten. Maar rationeel denk ik dat dat vaak ook zou vervelen. Plus, ik heb nu meer mezelf verplicht om ervan te genieten want als ik zou gaan werken zou ik minder tijd hbb. Snap je? Terwijl ik anders miss gemakkelijker zou denken, er komt nog dan ....
En nu geniet ik miss ook meer de momenten dat ik wel bij hem ben.

Maar Mies, kan je toch echt niet op zoek gaan naar een andere job? Want als je jezelf er niet goed bij voelt, is dat toch ook niet goed? Zelfs al is het maar voor twee jaar meer?

En die crèche??? Hebben ze dan geen problemen met alle kindjes in het begin??? Dat lijkt me zo tegennatuurlijk. Ik hoop voor je dat ze Meis toch niet te veel laten wenen. Ocharme kleine meid! Dikke knuf van mij hoor!

Liefs,

Bokje

[fluffie]

Amai mies, wat een ritme voor zo'n kleintje! Dat moet toch vreselijk moeilijk zijn!

Dikke knuffel!!

Véro.
xx

[Sterretje]

Pffff, kan me voorstellen dat het je extra zwaar valt Mies! Dikke knuf. Hadden we ook nu maar weer eens een toverstokje hé...

[grootgevaarke]

Toen ik van mijn eerste kind bevallen was, ging ik na 15 weken zwangerschapsverlof WEL terug met plezier werken (en toen was ik nog langer van huis dan nu, ik vertrok om 7.30u om om 19.30u terug thuis te komen). Die job deed ik graag, maar was een fulltime job en die kon ik niet meer combineren met al het papierwerk voor mijn man dat ik 's avonds, 's nachts, in 't weekend en op feestdagen er bij deed. Dan zou ik voor mijn kleine meid al helemaal geen tijd meer hebben...
Ik denk dus dat het voor een groot stuk wél te maken heeft met je job/jobinhoud. Naast kindjes opvoeden wil ik me ook kunnen ontplooien en iets bijdragen aan de maatschappij. Pfff, de verscheurende tweestrijd voor een moderne moeder...

[fluffie]

Mijn werk op zich doe ik wel graag... Maar het bedrijf valt wat tegen. Dus voorlopig zal ik er wel bijven. Waar ik het meest tegenop kijk om Seppe achter te laten, is het "ochtendritueel". Hij slaapt van 22u tot 5u, krijgt dan een flesje, en slaapt dan gemakkelijk verder tot 9u(30). Dan wordt hij wakker, en ga ik hem uit zijn bedje halen. Eerst ligt hij nog zo wat te wrikkelen en te wennen aan het licht, en dan neem ik hem mee naar beneden waar ik hem in zijn park leg, terwijl ik zijn flesje maak. En dat is het plezantste: hij is stapelzot van de tijgermobile boven zijn park, en begint meteen te vertellen en te lachen, hij vergeet soms zelfs (bijna) dat hij honger heeft!

Oooo wat ga ik dat missen!

Véro.
xx

[wat is er mis?]

Oh Vero ik mijmer mee weg met jouw ochtendritueel. Het zal wel zijn dat je dat zal missen!

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Zucht ja de tijd 's morgens... Dan zijn ze net 't wakkerst hé.

Bokje beetje kunnen werken vandaag?

[wat is er mis?]

Doordat Kaan zo flink is geweest wel ja!

[fluffie]

Ik kom wat mopperen... Ik weet dat het belachelijk is wat ik ga schrijven, maar het moet er gewoon eens uit.

Ik zie het niet meer zitten om terug te beginnen werken Ik heb schrik dat het mega hectisch gaat worden 's avonds, dat ik geen leuke tijd meer ga kunnen doorbrengen met Seppe, dat hij me niet meer gaat kennen als hij thuiskomt uit de crèche 's avonds, dat hij me daar gaat missen (en ik hem). Tot hiertoe dacht ik altijd 'het zal even wennen worden, maar het komt wel goed'. Maar nu denk ik dat niet meer. Ik heb schrik dat het niet gaat lukken, en dat mijn kind groot gaat zijn zonder dat ik het besef. Gisterenavond met ventje proberen te praten erover, maar het enige wat hij wist is: het komt wel goed. Daar had ik nu eigenlijk geen behoefte aan om dat te horen. Ik wil een schema, wat we gaan doen wanneer. En wie wat gaat doen. En dat de oudsten ook een handje toesteken in het huishouden. En ik wil meer tijd, tijd om door te brengen met Seppe, maar ook met de oudste 2. En met het ventje. Pffffffffffffffffff.

Ik weet het, het komt wel goed, maar nu zie ik het gewoon even niet zitten.

Véro.
xx

[wat is er mis?]

Vero, het is helemaal NIET belachelijk wat je schrijft. Ik herken het gevoel maar al te goed.
Hoe ga je het 's morgens regelen? Hoe 's avonds? Waarom heb je een kind als je het continu naar de crèche moet doen? Hij zit daar te lachen en te spelen terwijl jij voor de pc zit. Pfff, en toch went het. Hoe raar ook. En uiteindelijk valt het beter mee dan gedacht.
Ik ben natuurlijk nog steeds dolgraag thuis met mijn kleine man. Maar toch valt het werken en de combinatie thuis beter mee dan verwacht.
Misschien moet je proberen echt dingen af te spreken met je ventje. Bijv mijn man maakt mijn boterhammen 's morgens. Ik doe de rest. Maar zo is er al een beetje tijd gespaard voor mij.
Misschien moet je zo proberen dingen onderling te regelen.

Dikke knuf!!!!

Liefs,

Bokje

[Wappie]

Véro, het is idd niet abnormaal dat je die gevoelens hebt, en je komt zeker niet belachelijk over.
Ik heb er echt van wakker gelegen! De laatste dagen dat ik thuis was weende ik veel, uit schrik dat ik alles nooit zou rondkrijgen en ik konde gedachte niet aan dat ik mijn jongens niet meer elke dag zou zien. Zoals Bokje mooi uitlegt had ik schrik voor de ochtenden, de avonden, mijn man heeft een drukke job en is ook vaak 's avonds en in het weekend weg dus dat zag ik helemaal niet zitten.
Onze jongens waren nog in een heel lastige periode toen en weende regelmatig. Ik had bang dat ze vaak zouden huilen en ik was er dan niet om hun te troosten.
Maar het went echt wel. Je creeërt een ritme, je gaat meer plannen en doelgericht denken. Ik zet 's avonds veel klaar zodat ik 's morgens meer ruimte heb.
Een leven van een werkende mama is druk, maar toch zou ik niet willen ruilen met een thuisblijfmama. Maar dat is natuurlijk eigen keuze hé
De eerste weken vond ik wel heel zwaar, maar eenmaal je een ritme opbouwt zal het snel beteren hoor!