Tweelingmama's in spe

[Marit]

Hey Snolleke,
Ik ben zo blij dat jullie uiteindelijk nog mooi afscheid hebben kunnen nemen. Het moet ontzettend waardevol zijn om nog zoveel tijd met jullie prachtige kindjes te hebben mogen doorbrengen en nu er nog een mooi afscheid bij. Dat kunnen ze jullie nooit meer afpakken, he.

Verder wou ik nog even zeggen dat ik je hier nu al mis, meid. Deze groep is gewoon niet meer hetzelfde...
Dikke knuffel

[LaBatsa]

Snolleke, wat vreselijk voor je...

Als vroedvrouw heb ik al een aantal keer van heel dicht bij zo'n drama's meegemaakt. Hartverscheurend is het en ik zal er nooit aan wennen. De correcte medische term voor zo veel te vroeg geboren kindjes is 'laattijdig miskraam' maar dat vind ik zo een foute benaming. Het zijn echt al perfecte mini mensjes!
Eén geval zal mij voor altijd bij blijven, ten eerste omdat het op mijn verjaardag gebeurde en ten tweede omdat het tegelijk tragisch en hoop gevend is.
Het gaat als volgt: een jonge vrouw, 20 weken zwanger van een twee eiige tweeling, komt binnen met gebroken vliezen bij het onderste kindje. Een actief beleid voeren we dan niet, bedrust en afwachten is helaas alles wat we dan kunnen doen. Het gaat een paar dagen goed, maar tijdens mijn nachtdienst beginnen dan toch de weeën en niet veel later wordt er een perfect klein meisje geboren, ze is dan al overleden. We verwachten dat de placenta en het tweede kindje wel snel zullen volgen, maar dat gebeurd niet. De weeën vallen stil en de gyn wordt er bij gehaald om te kijken wat er aan de hand is. Op echo is duidelijk te zien dat de tweede baby nog in perfecte conditie is en dat de baarmoederhals zich weer heeft gesloten. Iedereen verwacht dat het onvermijdelijke toch zal gebeuren, maar wanneer in de loop van de dag alles rustig blijft, beslist de gyn om onder narcose de navelstreng van het meisje korter af te binden en terug in de baarmoeder te plaatsen. Tot ieders verbazing blijft het goed gaan met de andere baby, de weken gaan voorbij en mevrouw mag zelfs terug naar huis! Op 34 weken wordt haar zoontje geboren, 13 weken na zijn zusje. Een kerngezonde baby!

[liesje81]

Liefste Snolleke en ventje,

we blijven hier aan jullie geviertjes denken, met tranen in de ogen.
Ik weet nog altijd niet goed wat te zeggen, het is zo oneerlijk en zo zwaar voor jullie... Laat de tijd voor jullie maar stilstaan, zolang als jullie willen. Yesse en Yade zullen heel fier zijn op jullie als ouders, en zullen altijd paraat staan om jullie te troosten en te steunen!

dikke knuffel en veel sterkte
Liesje

[DUYCK]

snolleke: hoe gaat het met jou meisje? is een moeilijke tijd waar je door moet hé. ik weet het. ik hoop dat je ergens de kracht vind om na een paar maanden de draad op te nemen van het leven. heb je veel vrienden en familieleden die klaar voor staan?

[Rid]

Ondertussen zijn we 3 maanden verder en hadden we al onze moed bijeen gezocht om voor een broertje en/of zusje voor ons zoontje* en dochtertje* te zorgen.Aangezien we onze laatste terugbetaalde poging opgebruikt hadden, is nu alles zelf te betalen wat je wel even doet verschieten. Nu hebben we een week medicatie achter de rug en krijgen we opnieuw slecht nieuws. Mijn vrouw had al enige tijd last van hoofdpijn en bracht dan toch maar een bezoekje aan onze huisarts. Resultaat: spanningshoofdpijn. Ze had ook bloed laten nemen en vandaag hebben we het resultaat te horen gekregen. Besmet met het CMV virus. Daarop hebben we onmiddellijk naar Jette gebeld en zij hebben ons gezegd dat we onze poging direct moesten stopzetten.
De zoveelste tegenslag en teleurstelling die we op rij mee mogen maken. Niet alleen heeft mijn vrouw reeds een deel van de medicatie opgebruikt wat een kostelijke zaak is nu, maar ook het besef dat een mogelijke zwangerschap weer wordt opgeschoven vinden we ondraaglijk.. Ik krijg het gevoel dat we steeds ter plaatsen blijven trappelen en dat al onze moeite tevergeefs is. Ik vraag mij af waar we dit aan verdient hebben... We voelen ons echt ongelukkig, ookal hebben we alles wat een mens zich maar kan verlangen enkel hetgeen waar we het meeste naar verlangen is ons precie sniet gegund.

[liezeke]

Rid,

Dat is echt verscheurend nieuws, alsof jullie nog niet genoeg te verwerken hebben. En als je nog maar net je kindjes hebt begraven kan je dingen zoals dat echt wel missen, dan wil je een lichtpunt, iets om naartoe te kijken en omdat die kinderwens zo groot is blijf je maar gaan, op zoek nr een houvast. Als ook dat omvergeblazen wordt door een dom noodlot dan is je (dunne) velletje helemaal afgeschraapt en blijft er niet echt veel zelfvertrouwen meer over.
Soms denk je echt dat er ergens een groot zwaard vn damocles boven je hangt.

Huil met jullie mee...

Liesje