Ik heb vannacht het angstmonster - voor de zoveelste keer - op bezoek gekregen...
't Is alweer een hele tijd geleden dat ik me hier heb aangemeld, vandaar een korte update:
Vanaf mijn echo op 16 weken (gespecialiseerde echo om hartje na te kijken na verdikte nekplooi en normale vlokkentest), heb ik een tijdje serieus genoten:
mijn misselijkheid was volledig weg, ik begon dochtertje te voelen, buikje werd dikker, had energie voor 10, heb grondige studie van baby-uitzet gedaan, etc...
Ergens tussen de controles op 21 weken en 25 weken echter is mijn baarmoederhals verweekt en verkort geraakt. Wist ik veel dat die druk laag in mijn buik en die menstruatie-achtige krampen normaalgezien niet bij mijn groeiende buik hoorden, maar eigenlijk "productieve weeën" bleken te zijn?
In ieder geval, sindsdien lig ik dus plat (en ik lig dus echt plat-plat, ben echt wel heel braaf op dat gebied). Maar na dat weekje bleek mijn baarmoederhals nog wat verergerd ("er zit druk op") en nu lig ik dus op 27 weken al een paar dagen in het ziekenhuis aan de weeënremmers.
Aanvankelijk vond ik het hele gedoe redelijk absurd: komaan, deze zwangerschap is goed bezig om zoveel mogelijk complicaties bij elkaar te verzamelen. Hup kom maar op, zwangerschapsdiabetes, placentaloslating, zwangerschapsvergiftiging, waar blijven jullie?
Ik vond het eigenlijk wel grappig, het is alsof helemaal niks eigenlijk goed functioneert (eierstokken: PCOS en luteale fase defect; eileiders: allebei volledig verlittekend na infectie; baarmoeder: endometriose + vroegtijdige weeën; baarmoederhals: moest omzeild worden met IUI + te zwak tijdens zwangerschap; mannelijke zwemmers: te veel misvormden; placenta: produceert wat weinig vruchtwater (maar net niet té weinig voorlopig)...).
Ergens zat en zit ik nog steeds vol ongeloof. Dit kan toch allemaal niet tegelijk?? En waarom ik weeral, ik ben toch een brave, ik ben heel streng in wat ik eet en drink, ik neem braaf mijn vitamientjes in, ik rust veel, ik zet elke avond trouw mijn spuit met antistolling, ik doe geen zotte dingen, ik zit al helemaal niet te stoefen over mijn zwangerschap ofzo... Het kan dus simpelweg niet waar zijn, 't is maar een schijnmanoeuver.
Aan de andere kant "durf" ik er ook geen drama van te maken, ik ben al lang blij dat ik zwanger ben geraakt, en dat ik nu voorbij de grens van de levensvatbaarheid zit. Ik moet niet beginnen zagen over hoe saai platte rust wel is, of hoeveel schrik ik heb... mijn omgeving lijkt veel bezorgder dan ikzelf.
Trouwens, toen ik vroeger eens "op bezoek" was bij een prematuurtje en achter het glas al die couveuses zag staan, had ik nog steeds een overweldigend gevoel van "kijk al die ouders nu eens staan, zij hebben tenminste een kind, ze moeten er niet zo'n drama rond maken want ik kan niet eens zwanger worden". Pure jaloezie dus op die (onbekende) ouders, ook al zaten ze misschien wel met een groot verdriet voor hun zwaar ziek kindje dat voor zijn/haar leventje was aan het vechten.
Maar vannacht is het dus tot mij doorgedrongen: 't is wél echt waar, en er zit echt een mensje in mijn buik, al wel levensvatbaar, maar toch nog heel erg klein. Als ze nu geboren zou worden, dan kunnen ze wel vanalles proberen, en dan kan ze het ook halen, maar in wat voor toestand? Zou ze een hersenbloeding krijgen en de rest van haar leven gehandicapt zijn? Zou ze grote problemen krijgen met haar longen of haar darmen? Ik hoop natuurlijk dat ze nog minstens tot aan 28 weken, en dan 31 weken, bij mij blijft, maar het kán dus echt he. Ook al is de kans klein dat ze nu effectief geboren wordt, ik blijk toch zo vaak in de "slechte" groep van de statistiek te vallen. Blijkbaar.
En net zoals toen zwanger worden niet lukte, en net zoals de omgeving meestal de neiging heeft om in dergelijke situaties te zeggen "dat het allemaal wel goed zal komen" en zo van die loze uitspraken, heb ik nu niet veel aan zo van die zogenaamde toekomstvoorspellingen. Het kan goed komen, maar het kan ook verkeerd gaan.
Pffff dit is toch wel een zeer sterk angstmonster hoor, hoe pak ik dat in godsnaam aan?
Negeren lukt meestal goed, maar soms he... soms schiet ik al in paniek als ik 3 minuten heb gedoucht ipv 2, omdat dat misschien wel net te lang is voor mijn zwakke baarmoederhals... En ik durf al helemaal niet rechts van mijn ziekenhuisbed te kijken, want daar is er zo'n glazen babybox met een piepklein bedje, dat waarschijnlijk nog veel te groot is voor ons mie op dit moment.
Laat staan dat ik terug durf na te denken over het geboortekaartje, doopsuiker, of al zou beginnen dromen over de concrete invulling van de kinderkamer. Zolang er nog geen geboortekaartje is, kan ze nog niet geboren worden, dat probeer ik tenminste af te spreken met het angstmonster... maar zal het zich aan de deal houden?
