hallo amélise,
amai, wat een verhaal! zo erg wat jij hebt meegemaakt! een tweeling verliezen, en dan nog op 36 weken... ik word er stil van...
is het al lang geleden?
gaat het een beetje met je?
ben je al opnieuw ah behandelen?
ik wens je veel goeie moed toe en heel veel succes!!!
mijn dag was té: weer werken, dan delhaize, snel koken, met moeder naar yoga, al die mensen daar. nope, te veel volk op een dag. het enthousiasme is weer geslonken. ik voel me weer verdrietig. ga me in zetelke nestelen met nog een 'mad men'-aflevering en straks goed vroeg slapen.
dag lieverds allemaal, take care!
opnieuw behandelen na miskraam
-
roisin
- Berichten: 1009
- Lid geworden op: 22 januari 2010, 16:40
Die moodswings zijn normaal hoor L***.
Ik heb dit nu zelfs ook nog af en toe... zeker nu december (uitgerekende datum) dichter bij komt en wetende dat collega dan moet bevallen (waren uitgerekende voor dezelfde datum)
Tja, het leven kan hard zijn é !
Ik begin er nu nog meer op te hopen. Vriendin die ook al meer of drie jaar bezig is, heeft eindelijk positieve test. Zou zo fijn zijn om nu samen het geluk te kunnen delen.
Ik heb dit nu zelfs ook nog af en toe... zeker nu december (uitgerekende datum) dichter bij komt en wetende dat collega dan moet bevallen (waren uitgerekende voor dezelfde datum)
Tja, het leven kan hard zijn é !
Ik begin er nu nog meer op te hopen. Vriendin die ook al meer of drie jaar bezig is, heeft eindelijk positieve test. Zou zo fijn zijn om nu samen het geluk te kunnen delen.
-
amélise
- Berichten: 230
- Lid geworden op: 30 augustus 2010, 16:36
Hallo mama's in spe,
Ik zal even "kort" mijn verhaal doen. Na 2 jaar van behandelen waren we eindelijk zwanger. Het bleek om een één-eïge tweeling te gaan. Wij superblij natuurlijk, we wilden sowiezo 2 kindjes, dus we konden het hele IVF-verhaal afsluiten.
Op 12 weken ben ik met spoed geopereerd van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Men had 2 embryootjes teruggeplaatst (cryo's) waarvan er dus eentje in mijn baarmoeder was genesteld en dan gesplitst, de tweeling dus. En de andere had zich in de rechter eileider genesteld. Dit is echt iets super-super zeldzaam!! Volgens de gyn, die veel opzoekingswerk hierrond heeft gedaan na mijn geval, is er in België nog maar 1 keer zo een geval geweest. Ik verloor veel bloed en belandde op de intensieve zorgen. Er werd gevreesd voor de tweeling, maar dit bleken toen al supersterke kindjes te zijn. Toen al was ik zo ontzettend fier op ze...
Verder geen grote problemen meer gehad tijdens de zwangerschap. Zelfs nog een vruchtwaterpunctie gehad, om zeker te zijn dat ze niks mankeerden, maar alles was OK.
De datum voor de sectio was reeds afgesproken, ik moest de 37 weken zien te halen, maar ik had nog geen opening ofzo. Om de 2 weken ging ik op controle, bij verschillende gyn's, altijd was alles OK, ik deed het schitterend zei men. Op een zondag in januari werd ik wat ongerust: mijn altijd zo actieve meisjes waren nu wel erg kalm. We gingen naar het ziekenhuis om alles toch maar eens te laten nakijken. De gyn van wacht was toevallig aanwezig en kwam een echo maken: 1 hartje stond stil, het andere klopte nog, maar veel te traag. Een spoedkeizersnede volgde. Voor Louise kwam alle hulp te laat, Amélie werd nog gereanimeerd en naar Rocourt gebracht. Daar bleek dat ze te lang zonder zuurstof is geweest en geen hersenactiviteit meer had. Ze had dus eigenlijk al beslist dat ze liever bij haar zusje wilde blijven... Ik ben bevallen op 25 januari 2010. Om 00u15 is Amélieke geboren en om 00u18 is Louiseke geboren. Amélie stierf om 16u30, wanneer Louise juist stierf weten we niet. Het zijn de 2 mooiste meisjes die ik ooit gezien heb...
Wat er daarna allemaal met je gebeurt, hoe je je voelt,... het valt met geen pen te beschrijven, daar zijn geen woorden voor, dat zijn emoties die je alleen maar kent als je ze zelf aan de lijve hebt ondervonden, en geloof me vrij, die wens je je ergste vijand niet toe. Ik weet nog altijd niet hoe wij dat nu eigenlijk doen, uit die put kruipen, ons leven terug opnemen. Onze meisjes zijn gecremeerd op de datum dat ze eignlijk geboren moesten worden, op 2 februari. De urne is hier bij ons thuis, heel dicht bij ons, en hun zieltjes zijn voor altijd in mijn hart. Ik zal voor altijd hun mama zijn, en zij 2 mijn mooie lieve dochtertjes. Daar zal niks of niemand iets an veranderen!
Een paar dingen zijn mij wel heel duidelijk geworden: mijn man en ik hebben een sterk huwelijk, in tijden van nood kent men zijn vrienden, en een kind krijgen is het mooiste wat er is. Daarom willen we er terug voor gaan en wil ik mijn angsten voor een nieuwe zwangerschap er bij nemen; mijn kinderwens is gewoon dubbel zo groot nu ik al eens mama ben geworden! Dit klinkt voor veel mensen heel raar, maar ik denk wel dat ik een nieuwe IVF behandeling en een eventuele zwangerschap terug aan kan. Maar soms denk ik ook wel: is het wel verstandig? Wat als het niet meer wil lukken? En dan steekt de twijfel weer de kop op.
In ieder geval heb ik straks een afspraak met de gyn om alles eens te bespreken. Ik ben benieuwd...
Bedankt allemaal voor het medeleven,
Groetjes,
mama van Louise en Amélie
Ik zal even "kort" mijn verhaal doen. Na 2 jaar van behandelen waren we eindelijk zwanger. Het bleek om een één-eïge tweeling te gaan. Wij superblij natuurlijk, we wilden sowiezo 2 kindjes, dus we konden het hele IVF-verhaal afsluiten.
Op 12 weken ben ik met spoed geopereerd van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Men had 2 embryootjes teruggeplaatst (cryo's) waarvan er dus eentje in mijn baarmoeder was genesteld en dan gesplitst, de tweeling dus. En de andere had zich in de rechter eileider genesteld. Dit is echt iets super-super zeldzaam!! Volgens de gyn, die veel opzoekingswerk hierrond heeft gedaan na mijn geval, is er in België nog maar 1 keer zo een geval geweest. Ik verloor veel bloed en belandde op de intensieve zorgen. Er werd gevreesd voor de tweeling, maar dit bleken toen al supersterke kindjes te zijn. Toen al was ik zo ontzettend fier op ze...
Verder geen grote problemen meer gehad tijdens de zwangerschap. Zelfs nog een vruchtwaterpunctie gehad, om zeker te zijn dat ze niks mankeerden, maar alles was OK.
De datum voor de sectio was reeds afgesproken, ik moest de 37 weken zien te halen, maar ik had nog geen opening ofzo. Om de 2 weken ging ik op controle, bij verschillende gyn's, altijd was alles OK, ik deed het schitterend zei men. Op een zondag in januari werd ik wat ongerust: mijn altijd zo actieve meisjes waren nu wel erg kalm. We gingen naar het ziekenhuis om alles toch maar eens te laten nakijken. De gyn van wacht was toevallig aanwezig en kwam een echo maken: 1 hartje stond stil, het andere klopte nog, maar veel te traag. Een spoedkeizersnede volgde. Voor Louise kwam alle hulp te laat, Amélie werd nog gereanimeerd en naar Rocourt gebracht. Daar bleek dat ze te lang zonder zuurstof is geweest en geen hersenactiviteit meer had. Ze had dus eigenlijk al beslist dat ze liever bij haar zusje wilde blijven... Ik ben bevallen op 25 januari 2010. Om 00u15 is Amélieke geboren en om 00u18 is Louiseke geboren. Amélie stierf om 16u30, wanneer Louise juist stierf weten we niet. Het zijn de 2 mooiste meisjes die ik ooit gezien heb...
Wat er daarna allemaal met je gebeurt, hoe je je voelt,... het valt met geen pen te beschrijven, daar zijn geen woorden voor, dat zijn emoties die je alleen maar kent als je ze zelf aan de lijve hebt ondervonden, en geloof me vrij, die wens je je ergste vijand niet toe. Ik weet nog altijd niet hoe wij dat nu eigenlijk doen, uit die put kruipen, ons leven terug opnemen. Onze meisjes zijn gecremeerd op de datum dat ze eignlijk geboren moesten worden, op 2 februari. De urne is hier bij ons thuis, heel dicht bij ons, en hun zieltjes zijn voor altijd in mijn hart. Ik zal voor altijd hun mama zijn, en zij 2 mijn mooie lieve dochtertjes. Daar zal niks of niemand iets an veranderen!
Een paar dingen zijn mij wel heel duidelijk geworden: mijn man en ik hebben een sterk huwelijk, in tijden van nood kent men zijn vrienden, en een kind krijgen is het mooiste wat er is. Daarom willen we er terug voor gaan en wil ik mijn angsten voor een nieuwe zwangerschap er bij nemen; mijn kinderwens is gewoon dubbel zo groot nu ik al eens mama ben geworden! Dit klinkt voor veel mensen heel raar, maar ik denk wel dat ik een nieuwe IVF behandeling en een eventuele zwangerschap terug aan kan. Maar soms denk ik ook wel: is het wel verstandig? Wat als het niet meer wil lukken? En dan steekt de twijfel weer de kop op.
In ieder geval heb ik straks een afspraak met de gyn om alles eens te bespreken. Ik ben benieuwd...
Bedankt allemaal voor het medeleven,
Groetjes,
mama van Louise en Amélie
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
amélise, L*** en roisin,
tkan verkeren, hé...
tklinkt misschien verschrikkelijk naïef (en dat is het ook) maar die allesomvattende tegenslagen en die on-waarde krijgen na een tijd ook een meer-waarde al doet het ontzettend veel pijn en had het voor mijn part niet gehoeven.
opnieuw behandelen, je beslist het asl koppel. maar weet dat je niet alleen bent en als vooruitkijken en achteruikijken te moeilijk is, kijk dan opzij en zie dat er mensen naast je staan.
zoenerdezoen,
liesje
tkan verkeren, hé...
tklinkt misschien verschrikkelijk naïef (en dat is het ook) maar die allesomvattende tegenslagen en die on-waarde krijgen na een tijd ook een meer-waarde al doet het ontzettend veel pijn en had het voor mijn part niet gehoeven.
opnieuw behandelen, je beslist het asl koppel. maar weet dat je niet alleen bent en als vooruitkijken en achteruikijken te moeilijk is, kijk dan opzij en zie dat er mensen naast je staan.
zoenerdezoen,
liesje
-
DUYCK
- Berichten: 1170
- Lid geworden op: 2 augustus 2008, 17:59
amélise ik heb ook een kindje verloren na een volledige zwangerschap. 8 dagen heeft ons zoontje mogen leven. ik vind een kind(jes) verliezen het ergste wat er is. ivf behandelingen zijn ook frusterend en moeilijk maar het niet zien opgroeien van je kindjes is vreselijk. van mij is het nu 3 jaar geleden dat mijn zoontje gestorven is. ikzelf wilde direct terug beginnen met kindjes. ja eerst moest ik wel een paar maanden zo terug proberen van de gyn. eerst moest ik het verwerken zei hij. nu heb ik een dochter van 15 maand. ik had toen ik zwanger was van haar ook veel minder kunnen genieten van de zwangerschap. nu zijn we al veel ivf beurten verder voor een volgend kindje maar nu wil het niet meer lukken. ondertussen 2 miskramen achter de rug. het leven is soms niet eerlijk verdeeld hé. hoe verwerk jij het verlies van je dochtertjes? heb je naar een psycholoog geweest? ik heb ook een sterkte band met mijn man. we zijn nu wel bijna 13 jaar samen maar op zo'n momenten weet je wel wat je aan je man hebt. ik wens je veel sterkte toe. en hopelijk vind je de kracht om er terug tegen aan te gaan voor behandelingen.
-
amélise
- Berichten: 230
- Lid geworden op: 30 augustus 2010, 16:36
Dag DUYCK,
Bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik denk soms ook wel: het ergste wat me ooit kon overkomen, is me overkomen, dus een nieuwe IVF-behandeling zal ook wel lukken. Het zal wel zwaar zijn, maar nooit zo zwaar als dat wat wij al hebben meegemaakt. We hebben dan ook besloten om er voor te gaan. We zijn wel van ziekenhuis veranderd, maar mijn nieuwe gyn is heel begripvol en ik denk wel dat het klikt.
Ik heb vanalles gedaan om het verlies van mijn kindjes te verwerken. Alles wat men mij aanraadde, deed ik: psycholoog, voetzoolreflexologie, bachbloesemtherapie,... Het is gewoon zoeken waar je je het beste bij voelt. Ikzelf heb veel steun gehad aan het lezen van boeken rond rouwverwerking, doodgeboorte, verlies van een kind. Dat was soms heel herkenbaar en dan dacht ik: hé, ik ben dan toch niet zo abnormaal. Dat wilde ik precies ook altijd horen van die psychologe: wat er hier allemaal met je gebeurt, is perfect normaal. Want je wereld staat gewoon stil, en het is moeilijk om die terug draaiende te krijgen. Ik herkende mezelf niet meer...
Ik vind het ook altijd hoopgevend om te horen dat er nog mensen zijn die eerst een kindje verloren hebben, en dan daarna toch nog opnieuw zwanger worden, met IVF dan nog! Dan moet het ons toch ook lukken denk ik dan...
Ik wil jullie nog veel geluk en goeie moed toewensen.
Bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik denk soms ook wel: het ergste wat me ooit kon overkomen, is me overkomen, dus een nieuwe IVF-behandeling zal ook wel lukken. Het zal wel zwaar zijn, maar nooit zo zwaar als dat wat wij al hebben meegemaakt. We hebben dan ook besloten om er voor te gaan. We zijn wel van ziekenhuis veranderd, maar mijn nieuwe gyn is heel begripvol en ik denk wel dat het klikt.
Ik heb vanalles gedaan om het verlies van mijn kindjes te verwerken. Alles wat men mij aanraadde, deed ik: psycholoog, voetzoolreflexologie, bachbloesemtherapie,... Het is gewoon zoeken waar je je het beste bij voelt. Ikzelf heb veel steun gehad aan het lezen van boeken rond rouwverwerking, doodgeboorte, verlies van een kind. Dat was soms heel herkenbaar en dan dacht ik: hé, ik ben dan toch niet zo abnormaal. Dat wilde ik precies ook altijd horen van die psychologe: wat er hier allemaal met je gebeurt, is perfect normaal. Want je wereld staat gewoon stil, en het is moeilijk om die terug draaiende te krijgen. Ik herkende mezelf niet meer...
Ik vind het ook altijd hoopgevend om te horen dat er nog mensen zijn die eerst een kindje verloren hebben, en dan daarna toch nog opnieuw zwanger worden, met IVF dan nog! Dan moet het ons toch ook lukken denk ik dan...
Ik wil jullie nog veel geluk en goeie moed toewensen.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten