Ik herken wel het gebrek aan assertiviteit in sommige situaties. Vooral naar de crèche toe; niet dat het hier vaak nodig is (meestal niet). Maar ik merk toch ook dat het heel lang geduurd hft voor ik durven vragen ben om wortel niet meer te geven (Adie lust dat niet graag); om nog te zwijgen over de sinaasappelvelletjes id fruitpap. Of toen ze hem steeds te slapen legden op het moment dat ik hem kwam halen en ik hem dus steeds moest wakker maken. Nooit over die laatste twee iets "durven" zeggen. Schrik om als ambetante aanzien te worden is dat vooral. Je moet daar toch dagelijks blijven komen en met hen overeen komen?
Ik moet zeggen over het geven van snoep, koekjes enzo heb ik weinig problemen. Maar ja dat komt eerder doordat ik toegeef omdat ik weet dat Adie het toch niet opeet (brokjes hé

) (alhoewel chipkes eet hij wel - maar ja dat is dan 1 of 2 chipkes en dat vind ik niet erg - wij zijn dat ondertss ook aan het eten hé).
Gisteren wou mijn tante hem wel een chocolaatje geven en toen hft mijn man haar wel meteen gezegd dat ze hem dat niet mocht geven. Dus ik ben zelf niet moeten tussenkomen

. Cola of andere frisdrank hft niemand hem nog proberen te geven.
In mijn familie en vriendenkringen weten de meesten wel dat ik vrij strikt ben daarin en dat ik dus geen tegenspraak duld over het algemeen. Dus ik denk dat ze ook gewoon vaker "voorzichtig" zijn in wat ze doen naar hem toe.