Onze grote meid is er vijf geworden dit we en we moeten er voor haar nog steeds meer uit dan voor kleine mie ( vijf, vijf maand)
. Tja, wel de bevestiging dat het dus niet aan ons ligt ( schrale troost maar ja)
Wat helpt hier: een zeer duidelijke, strakke routine om te gaan slapen. Start 1,5 uur voor bedtijd. Geen prikkels meer ( dus geen vriendjes, bezoek, tv, drukke spelletjes,...) maar lekker samen eten, dan in bad of douche ( is haar plaatsje waar ze tot rust komt) dan een naar bed, nog kwartier voorlezen, dan afscheid nemen en laatste zorgjes ( bv bij buikpijn pittezakje opleggen) dan mag ze nog 10 minuten met gedempt licht lezen ( als ze nog niet volledig tot rust is) en dan gaat licht uit. Het is een echt altijd in zelfde volgorde en timing, anders is het miserie.
Wat als de nacht toch onrust brengt. Wij hebben het opgegeven, het lange nachtelijke werken om de rust te vinden. Ze kan niet bij ons in bed ( stampt en slaat ons blauw in haar slaap, ongelooflijk). Er werd een logeerbedje in ons kamer geplaatst en als het te moeilijk ging dan mag ze hier in, nu staat er een opplooizetelbedje. Wonder boven wonder slaapt ze hier maar in perioden bv een hele maand niet en dan plots 4 keer in een week. We laten dat doorslapen los. Is ze wakker mag ze lezen heeft ze pijn wordt ze getroost. We zijn nooit meer geërgerd of boos ( allee toch niet meer uiterlijk) er wordt niet gestraft meer of beloond. Gewoon aanvaard. Maar ben stiekem toch blij dat nr twee netjes van 23 tot 5 slaapt, zalig gewoon!