Geboorteverhalen
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Deze week is mini-mies geboren via een geplande keizersnede. Ze is op en top gezond en ik ben direct getransporteerd naar een hele wereld vol roze wolkjes!!
Het voelde heel vreemd om 's morgens door de sneeuw naar het ziekenhuis te rijden, met pak en zak, niet in arbeid. Rustig auto parkeren, koffer uithalen, op de lift wachten, aanbellen bij het verloskwartier...
Ik voelde me enerzijds wel "klaar", en anderzijds ook helemaal niet.
De keizersnede stond gepland rond de middag, en in de voormiddag was er genoeg te doen om ons bezig te houden: dossier in orde maken, aan de monitor liggen (niks weeën), naar de kamer gaan en ons installeren, scheren van de buik, lavementje, operatiehemdje aandoen... ik voelde me helemaal niet nerveus ofzo.
Dan kwamen ze mij halen, ik werd in mijn bed naar het operatiekwartier gereden, mijn man volgde met het fototoestel. Ik werd binnengereden in het "voorportaal" waar ze infuus en dergelijke staken. Mijn man werd naar de kleedkamers geleid waar hij mocht/moest wachten tot ze hem zouden komen halen.
In het voorportaal bleek dat mijn gyn een kwartier later zou komen dan eerst gepland.
En daarna nog een kwartier later.
En toen kreeg ik het effe moeilijk. Ik lag daar helemaal alleen, zonder manlief, hij zat alleen in de kleedkamer te wachten... toen ben ik even echt nerveus geworden.
Maar op één of andere manier ben ik terug gekalmeerd, zonder effectief een traantje te laten (al had ik er wel enorm veel moeite mee om ze tegen te houden). En toen was het eindelijk aan mij.
Ze reden me naar de operatiezaal, daar was het kouder. In de voorkamer van de operatiezaal zelf hadden ze al een warmtelamp aangestoken, daar zou dan ook het verwarmd bedje komen waar mini-mies zou worden opgevangen.
Ik stapte uit het bed, ging op de operatietafel zitten, en kreeg op een heel vakkundige manier een epidurale gestoken. Niet echt veel last van gehad.
Dan neerliggen, armen op de steunen (niet vastgebonden), buik ontsmetten, groene doek op mijn buik geplakt en over de steun gegooid zodat het een soort schutting vormde en ik niet naar mijn buik zou kunnen kijken. Toen werd manlief binnengeleid, ik was blij hem na dat dik halfuur terug te zien. Wel grappig: groen pakje aan, mutsje, mondmaskertje. Hijzelf was serieus zenuwachtig om niet flauw te vallen. Vanuit zijn positie op een krukje naast mijn hoofd zag hij echter ook niks van het operatieveld, als hij tenminste naar mijn hoofd bleef kijken.
Toen begonnen ze eraan. Ik voelde het wel als er getrokken en geduwd werd, maar het deed helemaal geen pijn. Raar hoor, maar niet beangstigend. Eerder fascinerend vond ik.
Langs mijn hoofd heen liep een doorzichtig slangetje waarlangs het opgezogen vocht zou lopen. Dat hield ik in het oog. Eerst was er wat rood vocht (beetje bloed van mij), dan niks, dan wat getrek en wat geduw, en dan heel veel doorzichtig vocht. Ik wist dat dat vruchtwater was, het zou nog maar enkele seconden zijn voor mini-mies eruit zou gehaald worden!
Nog wat serieus getrek, dan een klein schreeuwtje, en dan de enorme opluchting... mini-mies was er!!!
Ik kreeg de smile niet van mijn gezicht, er liepen langs weerskanten enkele tranen uit mijn ogen, het is een ongelooflijk gevoel!!
Ze toonden mini-mies even langs de kant van mijn schutting, ze zeiden "'t is een schoontje", en toen werd ze rap in doeken gewikkeld en uit de operatiezaal gebracht. Mijn man erachteraan.
Ik wist dat ze dan gecheckt zou worden door de kinderarts, dat was wel even spannend, maar ik was zowiezo al enorm gerustgesteld door haar eerste schreeuwtjes. Enkele minuten later kwam de kinderarts zeggen dat alles in orde was, het gewicht en de apgar-scores werden meegedeeld (allemaal heel goed).
Dan kwam de vroedvrouw mini-mies op mijn ontblote borst leggen, met huidcontact.
Dat was zaaaaaalig. De tijd stond stil, mini-mies keek me zeer aandachtig aan, haar handjes knepen in mijn huid. Op slag voelde ik me mama, het voelde allemaal enorm natuurlijk aan.
Het deed er allemaal niet toe dat ik daar op een operatietafel lag, dat mini-mies half onder de groene schutting lag (waar het donkerder was dan in de directe lampen), dat de hele situatie op zich nogal surreëel was. Nee, het leek gewoon alsof het altijd zo geweest was, alsof het zo moest zijn.
Terwijl de tijd tussen de eerste snee in mijn huid en de effectieve geboorte hoogstens vijf minuten bedroeg, duurde het ongeveer driekwartier voor ik weer helemaal toegenaaid was. Mini-mies heeft dus blijkbaar een veertigtal minuten zo op mijn borst gelegen, met een dekentje over haar maar met haar lichaam tegen mijn lichaam. De tijd speelde echter geen rol, de tijd leek tegelijkertijd stil te staan en enorm snel vooruit te gaan. Echt waar ongelooflijk dat moment.
Nadien werd mini-mies samen met mijn man naar boven gebracht (in couveuse voor de warmte) en boven op de kamer werd ze aangekleed en in haar bedje geïnstalleerd. Ondertussen bracht ik een halfuurtje op de recovery door, alleen, maar het stoorde me niet. Ik maakte me geen sikkepit ongerust over haar, ik "wist" gewoon dat alles in orde was doordat ik haar al zo dicht bij mij had gehad. Dat halfuurtje vloog zo voorbij.
De rest van de dag was mini-mies enorm alert, ik vond dat fantastisch zeker voor een keizersnede. Mijn man en ik konden er niet van over wat een wonder ze was, we vonden (en vinden) haar natuurlijk de mooiste baby die er is, ook al beseffen we dat iedereen dat van zijn eigen kind vindt
Het is zo'n flinke meid, ze doet het nog steeds enorm goed, we zijn superfier op haar.
En voor mij doet het er althans totaal niet toe dat ze "niet natuurlijk" is ontstaan, of "niet natuurlijk" is ter wereld gebracht. Het is en blijft een groot wonder der natuur dat ze er is. Ik ben de ooievaar enorm dankbaar dat hij de weg naar ons gevonden heeft!
Het voelde heel vreemd om 's morgens door de sneeuw naar het ziekenhuis te rijden, met pak en zak, niet in arbeid. Rustig auto parkeren, koffer uithalen, op de lift wachten, aanbellen bij het verloskwartier...
Ik voelde me enerzijds wel "klaar", en anderzijds ook helemaal niet.
De keizersnede stond gepland rond de middag, en in de voormiddag was er genoeg te doen om ons bezig te houden: dossier in orde maken, aan de monitor liggen (niks weeën), naar de kamer gaan en ons installeren, scheren van de buik, lavementje, operatiehemdje aandoen... ik voelde me helemaal niet nerveus ofzo.
Dan kwamen ze mij halen, ik werd in mijn bed naar het operatiekwartier gereden, mijn man volgde met het fototoestel. Ik werd binnengereden in het "voorportaal" waar ze infuus en dergelijke staken. Mijn man werd naar de kleedkamers geleid waar hij mocht/moest wachten tot ze hem zouden komen halen.
In het voorportaal bleek dat mijn gyn een kwartier later zou komen dan eerst gepland.
En daarna nog een kwartier later.
En toen kreeg ik het effe moeilijk. Ik lag daar helemaal alleen, zonder manlief, hij zat alleen in de kleedkamer te wachten... toen ben ik even echt nerveus geworden.
Maar op één of andere manier ben ik terug gekalmeerd, zonder effectief een traantje te laten (al had ik er wel enorm veel moeite mee om ze tegen te houden). En toen was het eindelijk aan mij.
Ze reden me naar de operatiezaal, daar was het kouder. In de voorkamer van de operatiezaal zelf hadden ze al een warmtelamp aangestoken, daar zou dan ook het verwarmd bedje komen waar mini-mies zou worden opgevangen.
Ik stapte uit het bed, ging op de operatietafel zitten, en kreeg op een heel vakkundige manier een epidurale gestoken. Niet echt veel last van gehad.
Dan neerliggen, armen op de steunen (niet vastgebonden), buik ontsmetten, groene doek op mijn buik geplakt en over de steun gegooid zodat het een soort schutting vormde en ik niet naar mijn buik zou kunnen kijken. Toen werd manlief binnengeleid, ik was blij hem na dat dik halfuur terug te zien. Wel grappig: groen pakje aan, mutsje, mondmaskertje. Hijzelf was serieus zenuwachtig om niet flauw te vallen. Vanuit zijn positie op een krukje naast mijn hoofd zag hij echter ook niks van het operatieveld, als hij tenminste naar mijn hoofd bleef kijken.
Toen begonnen ze eraan. Ik voelde het wel als er getrokken en geduwd werd, maar het deed helemaal geen pijn. Raar hoor, maar niet beangstigend. Eerder fascinerend vond ik.
Langs mijn hoofd heen liep een doorzichtig slangetje waarlangs het opgezogen vocht zou lopen. Dat hield ik in het oog. Eerst was er wat rood vocht (beetje bloed van mij), dan niks, dan wat getrek en wat geduw, en dan heel veel doorzichtig vocht. Ik wist dat dat vruchtwater was, het zou nog maar enkele seconden zijn voor mini-mies eruit zou gehaald worden!
Nog wat serieus getrek, dan een klein schreeuwtje, en dan de enorme opluchting... mini-mies was er!!!
Ik kreeg de smile niet van mijn gezicht, er liepen langs weerskanten enkele tranen uit mijn ogen, het is een ongelooflijk gevoel!!
Ze toonden mini-mies even langs de kant van mijn schutting, ze zeiden "'t is een schoontje", en toen werd ze rap in doeken gewikkeld en uit de operatiezaal gebracht. Mijn man erachteraan.
Ik wist dat ze dan gecheckt zou worden door de kinderarts, dat was wel even spannend, maar ik was zowiezo al enorm gerustgesteld door haar eerste schreeuwtjes. Enkele minuten later kwam de kinderarts zeggen dat alles in orde was, het gewicht en de apgar-scores werden meegedeeld (allemaal heel goed).
Dan kwam de vroedvrouw mini-mies op mijn ontblote borst leggen, met huidcontact.
Dat was zaaaaaalig. De tijd stond stil, mini-mies keek me zeer aandachtig aan, haar handjes knepen in mijn huid. Op slag voelde ik me mama, het voelde allemaal enorm natuurlijk aan.
Het deed er allemaal niet toe dat ik daar op een operatietafel lag, dat mini-mies half onder de groene schutting lag (waar het donkerder was dan in de directe lampen), dat de hele situatie op zich nogal surreëel was. Nee, het leek gewoon alsof het altijd zo geweest was, alsof het zo moest zijn.
Terwijl de tijd tussen de eerste snee in mijn huid en de effectieve geboorte hoogstens vijf minuten bedroeg, duurde het ongeveer driekwartier voor ik weer helemaal toegenaaid was. Mini-mies heeft dus blijkbaar een veertigtal minuten zo op mijn borst gelegen, met een dekentje over haar maar met haar lichaam tegen mijn lichaam. De tijd speelde echter geen rol, de tijd leek tegelijkertijd stil te staan en enorm snel vooruit te gaan. Echt waar ongelooflijk dat moment.
Nadien werd mini-mies samen met mijn man naar boven gebracht (in couveuse voor de warmte) en boven op de kamer werd ze aangekleed en in haar bedje geïnstalleerd. Ondertussen bracht ik een halfuurtje op de recovery door, alleen, maar het stoorde me niet. Ik maakte me geen sikkepit ongerust over haar, ik "wist" gewoon dat alles in orde was doordat ik haar al zo dicht bij mij had gehad. Dat halfuurtje vloog zo voorbij.
De rest van de dag was mini-mies enorm alert, ik vond dat fantastisch zeker voor een keizersnede. Mijn man en ik konden er niet van over wat een wonder ze was, we vonden (en vinden) haar natuurlijk de mooiste baby die er is, ook al beseffen we dat iedereen dat van zijn eigen kind vindt
Het is zo'n flinke meid, ze doet het nog steeds enorm goed, we zijn superfier op haar.
En voor mij doet het er althans totaal niet toe dat ze "niet natuurlijk" is ontstaan, of "niet natuurlijk" is ter wereld gebracht. Het is en blijft een groot wonder der natuur dat ze er is. Ik ben de ooievaar enorm dankbaar dat hij de weg naar ons gevonden heeft!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Oooooooh Mies!!
Zo mooi, meid! Hoe een keizersnede ook sereen en prachtig kan zijn
Dank je wel voor je verhaal, ik heb er écht van genoten, en de tranen stromen nu natuurlijk over mijn wangen
Seg, wil dit zeggen dat 'onze' gyn een plaatsje vrij heeft bij zwangerschapsbegeleiding? Anders, ik ben kandidaat
Liefs, veel plezier en veel genot en veel groetjes aan mini-mies!
Wendy
Zo mooi, meid! Hoe een keizersnede ook sereen en prachtig kan zijn
Dank je wel voor je verhaal, ik heb er écht van genoten, en de tranen stromen nu natuurlijk over mijn wangen
Seg, wil dit zeggen dat 'onze' gyn een plaatsje vrij heeft bij zwangerschapsbegeleiding? Anders, ik ben kandidaat
Liefs, veel plezier en veel genot en veel groetjes aan mini-mies!
Wendy
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
logost
- Berichten: 980
- Lid geworden op: 18 november 2009, 10:49
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 gasten