Gisteravond de aankondiging van een bevriend koppel: 't is voor maart!
Gelukkig had ik het zien aankomen, dus verrast was ik niet.
En ik ben er ook redelijk goed mee omgegaan, heb haar en hem proficiat gewenst, en dan vol "interesse" naar haar verhaal geluisterd over hoe ze zéker niet voor ze 12 weken was iets wou zeggen, en dat er nog zoveel kan misgaan en blabla, maar dat ze nu toch al twee goeie echo's gehad heeft en dat ze gerust is.
En al dat bloed dat getrokken wordt, hemeltje!
Ik heb maar stil gezwegen, wat bij ICSI allemaal komt kijken van naalden en spuitjes, daar heeft niemand een idee van hé...
Eigenlijk zou ik graag es iedereen bij me thuis uitnodigen als ik m'n spuitjes klaarmaak én zet, en als ik 's morgens in alle vroegte naar de gyn moet voor echo, en eens filmen hoe het eraan toe gaat bij de PU en de TP... (maar dat zeg ik niet luidop natuurlijk)
En ik lig in m'n bed dan te piekeren, en ik kan maar één dingen denken: ik ben zooo jaloers, wij moesten eerst ons kindje gehad hebben, en door die stomme speling van de natuur, die verdomde "pech", moesten wij ons dochtertje afgeven, en moeten wij weer helemaal opnieuw beginnen, met alle behandelingen... Pfff...
We zijn het langst van allemaal gestopt met de pil, en één koppel is al zwanger van hun tweede, in die tijd...
Het is niet eerlijk...
Waar ik ook 'n beetje mee worstel, is dat ik mezelf nu als mossel noch vis beschouw, ik ben al eens zwanger geweest via ICSI, dus het kan wel degelijk. Langs de ene kant hebben wij dus niet meer dat "wanneer zal het toch eens lukken?", want we weten dat het mogelijk is, maar langs de andere kant, wie weet was dit onze enige kans? In november starten we terug met ICSI (op aanraden van de gyn, ik wilde liever eerder beginnen, maar tja) en ik wil zo graag van de eerste keer weer, maar wie zegt dat het zo zal zijn hé...
Ons leven bestaat uit wachten, wachten, en ik krijg er stilaan genoeg van eerlijk gezegd...
Morgen ga ik na twee maand ziekte terug werken, ik kijk er naar uit, en tegelijk ben ik doodsbang, wat moet ik gaan doen terug in die echte, grote wereld??
Amai, ik had het nodig om es m'n gal te spuwen, goddank voor het moppertopic...
K'tje