wat ik vandaag meemaakte, zal weer toeval zijn uit de duizend, maar ja 5 dagen na het nieuws dat mijn zwangerschap buitenbaarmoederlijk is, had ik echt geen courage meer, de eerste keer dat ik buitenkom sinds vrijdag...
ik zit in de wachtplaats voor bloedafname (in gewoon plaatselijk ziekenhuis); voor mij 3 stoelen, naast mij 1...
komt een vrouw met haar kindje van 3 voor mij zitten...
zegt het kindje - wijzend naar de stoel naast mij - : "daar moet ook nog een kindje zitten"
mijn hart smolt enerzijds omdat ik het wel fijn vond dat dat kindje vond dat naast mij een kindje zou
moeten zitten
...
enige momenten later:
zegt het kndje - mij aankijkend - "jij hebt geen baby hé, alleen mijn mama heeft baby"
...
ik kon wel door de grond zakken, maar ja wat weet dat kind ervan hé...
beetje later kwam ik die vrouw nog ens tegen in dde gang van de gyne, met een mooi rond buikje uitpuilend uit haar jas
great, nu zie ik het helemaal niet meer zitten om nog buiten te komen, ...