Zwanger en bang

[logost]

Ik denk dat die eeuwige ongerustheid iets eigen is aan het feit dat je mama wordt. Binnen een dikke 20 weekjes ligt er een baby'tje op je buik te zoeken naar je liefde. Het is het grootste geschenk dat een vrouw (en een man) in mijn ogen kan krijgen. Denk je niet dat het logisch is dat we voor dat geschenk moeten afzien? We moeten ons neerleggen bij de zaken hoe ze gebeuren. We zullen elke dag van ons leven ongerust zijn als we niet leren loslaten. Sinds de dag dat we proberen zwanger worden hebben we het gevoel: gaat het ooit wel lukken en zijn we bang dat we nooit een wonder in ons handen mogen houden. Eens dat die angst van de tafel is geveegd is er de angst of het ons wel gegund is. Die angst wordt gevolgd door de angst of er iets mis zou zijn, of het ons graag gaat zien, of we het gaan aankunnen of we niet egoïstisch zijn om in deze tijden een kindje te willen of het een 'mooi' kindje zal zijn of... Er is een reden dat dit topicje steeds zo hoog blijft staan. De angstmonsters zullen nooit ver weg zijn, maar ik denk dat hetgeen is dat ons tot goede ouders zal maken. De kansen dat er effectief iets mis is, zijn er maar iedereen heeft meer kans op positieve zaken dan op de negatieve. Ik kan oneindig veel ziektes of syndromen verzinnen waarvoor ik vrees dat ons kleintje dat misschien zal hebben, maar ik kan er toch niks aan doen. Mochten er echt ernstige zaken zijn, zou de medische wereld ons helpen en ons erover inlichten. Daar moeten we op vertrouwen en tot die moment dat iemand ons zegt: "mevrouw, meneer ga even zitten" moeten we proberen om al die negatieve gedachten in een doos te zetten, anders komen we er niet. Althans ik niet. Ik probeer los te laten want ik zal dat binnenkort ook letterlijk moeten doen als de navelstreng wordt doorgeknipt. Terwijl ik mijn angstmonster wegklop, zal ik ook een goede rammeling verkopen aan dat monster van jou! Denk maar aan alle leuke dingen die je zal zien op de volgende echo. Zoals het geslacht?

[Engel0405]

Ons Logostje ligt dus duidelijk nog niet 'kicking & screaming' op de bevallingstafel

Btw 1 vd luxekamers is vanaf vandaag vrij (ja dat zijn we speciaal voor jou gaan checken, maar toch ook stiekem omdat ik hier niet was komen lezen en niet wist of je misschien te vroeg bevallen was..gewoon voor kaartje te zien hè.. hihi)

Maar het doet zo'n deugd om dit te lezen. Ik kan me het eigenlijk totaal niet inbeelden dat het over 22 weken zo ver is. Ik met een baby op mijn buik? En dan nog MIJN baby ? NO WAY!

Ik loop ook superambetant alsof ik met mezelf geen blijf meer weet. Elke keer vlak voor zo'n mijlpaal, denk ik: HIERNA gaat het rustig blijven en wolkje zitten zijn tot volgende echo, want het belangrijkste hebben we gehad. NIET dus.
Wat ga ik na de 20w echo weer vinden?

Pfft, en ik heb daar dus zelf een stuk in handen van. Ik ben vorige week op onbewaakt moment op de 'als een zwschap niet eindigt zoals verwacht' topic beland.Net toen ik al wat angsten had, je kan je inbeelden dat dat dus NIET geholpen heeft.

Ventje die zegt ook voortdurend: je gaat moeten leren loslaten. Wat ga je doen als het er is en het heeft bv reflux of zo, of huilt superveel (ja daar ben ik dus ook al bang voor, dat ik zo'n huiler ga hebben en in een zwart gat zou vallen)?
Zo kan je natuurlijk nooit ontspannen en genieten met zulke gedachten.


Laat ons dus samen die angstmonsters wegkloppen en geloven dat we dat heel goed gaan doen!

Als ik zie hoe jij ons hier troost en opmontert, dan kan ik alleen maar zeggen: je wordt een fantastische mama, jij!

Das wel een leuke om nr uit te kijken, het geslacht ! En dit keer zal gyn moeten zoeken tot hij eht weet, hoor! Ik hoor nu van best veel mama's dat ze al wisten op 15-16w..Die van mij is dus weer ferm meewerkend
Ach ja, 't is toch een zotteken zenne. De mama laten weten/voelen wat wel of niet mag .. En langs de andere kant toch altijd zeer braaf qua evolutie en groei en testen enzo. .Als ik her mag op afgaan, dan is het toch wel een beetje het karakterke vd mama. hihihi.

Hoor me hier bazelen. Alsof ik helemaal geen angsten heb. Toch dubbel hè.

[logost]

Dat je al in termen van mama en papa denkt vind ik al super! Een teken dat je kersje dat heel goed doet daarbinnen he. Die 20 weken echo is wel speciaal hoor, de angsten zullen daarna echt wel wat minder worden. Vanaf dat je het voelt bewegen kan je ook steeds aan de monitor he. Als ik het een periode minder voelde (2x) dan ging ik gewoon voor mijn werk naar het ziekenhuis (zonder te bellen) en vroeg of ze me aan de monitor wouden hangen want dat ik het niet meer voelde. En dat zijn schatten van vv. Telkens deden ze dat met evenveel plezier en telkens moest ik huilen toen ik de hartslag en de bewegingen voelde. Dus dodelijke schrik heb ik sindsdien eigenlijk niet meer gehad. Enkel die irrationele schrik van huilbaby's, lelijke baby's, moeilijke baby's... tja dan gaan we daar ook mee omgaan he. Dan denk ik maar dat een huilbaby soms getroost kan worden door bij de mama te leggen of dat lelijke baby'tjes later de mooiste mensen worden en dat moeilijke baby'tjes een leuke uitdaging zijn omdat je steeds hun aanwezigheid voelt/hoort
Mijn angst nu is of ik dat mensje graag ga zien. Het is de grootste schrik die ik nu heb waarschijnlijk omdat ik het moedergevoel niet ken en dus ook niet weet of dat spontaan gaat komen enzo. Ah ja, nog even geduld...

[Engel0405]

Dag lieve logost!

Ja dat is gewoon gekomen, op een keer floepte het eruit: 'dat Kersje de mama nu al liet voelen wie de baas is'. Na de 15w echo is het eigenlijk steeds beter gegaan op dat vlak. 'De papa' dat kon ik al veel vlugger zeggen...

Ik zie mijn Kersje enorm graag nu het nog in t buikje zit, maar ik ben echt bang dat ik het zou gaan haten als het teveel huilt, probeer me echt mentaal voor te bereiden op een zeer lastige baby eigenlijk. Ik geef toe: ik word echt hoorndol van schril gehuil van baby's, dus ik ben er niet van overtuigd dat ik het allemaal met de mantel der liefde ga kunnen bedekken bij mijn eigen kindje.

Ik doe daar misschien heel luchtig over -maar het komt vooral uit ervaring om 'leren' lief te hebben (if u catch my drift?)- maar je moet jezelf echt tijd gunnen om te wennen aan dat nieuwe mensje, hoor. Van jezelf gaan eisen dat je instant groot moedergevoel hebt, kan er misschien net voor zorgen dat er te veel druk is en dat je helemaal gestrest bent zodat het niet genoeg of vlug genoeg (naar jou voldoening) komt. Eigenlijk hoeft het ook niet direct om verliefd te zijn op je kindje hè en jezelf de oermoeder te voelen. Ok in de film is dat wel altijd zo, maar das film. Ik denk dat er best wel kersverse mama's zijn die het eigenlijk moeilijk hebben, maar dat niet durven zeggen.
Het kan altijd dat de bevalling dermate overweldigend is voor een mama dat ze effe emotioneel blokkeert, maar dat komt heus wel goed.


Langs de andere kant, als ik jouw bezorgdheid lees om je kleintje, hoe je er naar uitkijkt: je ziet je baby nu al graag hoor.

Weet iemand eigenlijk die nog geen kindje gehad heeft wat het is om moeder te zijn, wat 'moedergevoel' is. Is dat niet zoiets als mensen die kinderen hebben, die niet weten hoe het voelt om er geen te kunnen krijgen? En voelt het voor iedereen hetzelfde?

Laat je niets aanpraten en doe het op eigen tempo en eigen vermogen. Ik begrijp je angst en ook van waar die voortkomt. Maar perfectie bestaat niet: jouw hummeltje en jij zullen voor eeuwig van elkaar houden, dat is een feit. Maar gun elkaar wat tijd om elkaar beter te leren kennen.

Kus
Engeltje

[Glenys]

OK, daar gaan we weer! Mijn roze wolkje vertoond even een onweersbuitje.

Eergisteren heb ik gevreëen met mijn ventje. Het was echt zalig maar toen ik de volgende morgen opstond zag ik dat ik een beetje bloedverlies had (lichtroze). Ik maakte me er niet al te veel zorgen om, voral omdat ik dacht dat het wel door die vrijpartij zou komen.

Toen ik vanmogen op het werk arriveerde voelde mijn broekje een beetje vochtig en ging ik even checken op het toilet. Bruinverlies...Ik denk nog steeds van die vrijpartij.

Nu maak ik me toch een beetje zorgen. Zou ik tijdens de middagpauze even langs spoed rijden voor een echo? (ik vertrek overmorgen op vakantie voor 2 weken). Overdrijf ik nu niet een beetje?

[logost]

Hey meid,

Als spoed je zou kunnen geruststellen zou ik dat zeker doen hoor, gezien je anders 2 weken ongerust bent.

Zelf zie ik er geen probleem in dat je na een vrijpartij wat roze en/of bruinverlies hebt. Dat had ik zelf ook wel af en toe. Hoe ver ben je nu?

Je kan ook steeds even bellen naar de gyn? Ik weet uit ervaring dat als je jezelf niet kan geruststellen, je beter wordt gerustgesteld door een specialist.

[Beesje]

Hoi allemaal,

Vorige week vrijdag hebben we onze 12-weken echo gehad. Er was nog steeds een flikkerend hartje, en we hebben ons beebje met zijn armen en beentjes zien zwaaien! Eindelijk was ik na de 12 weken een beetje gerustgesteld. Maar gisteren hebben we de uitslag van de kans op Down syndroom gehad. De nekplooi was 1.8mm, dus goed dacht ik, maar samen met de bloedtest is het risico 1/310. Blijkbaar zou mijn leeftijdscategorie (30j) 1/560 kans hebben. Mijn gyn kapt af op 1/300 om te spreken van een verhoogd risico, maar het ligt natuurlijk dicht tegen de grens. En natuurlijk zijn we nu weer terug ongerust! Op 16 weken gaan we nu een uitgebreide echo laten nemen waar ze naar het neusbeentje, het hartje, en andere merkers voor Down gaan kijken. Als de kans dan nog hoger ligt achteraf, kunnen we een vruchtwaterpunctie laten doen. Maar natuurlijk is daar weer een kans van 1/200 dat het mis gaat, ook al is je kindje gezond. En als ik zo op het forum kijk, zijn er die zelfs maar een kans van 1/34000 enzo hadden. Dus ik word er niet geruster op! Pffff ... vanaf wanneer zouden jullie voor een punctie kiezen?

Glenys, ik zou ook naar de spoed gaan, anders ben je waarschijnlijk toch 2 weken ongerust. Maar ik denk ook dat het geen kwaad kan hoor, maar dan heb je je beebje toch ook nog eens gezien he

[Glenys]

Hey daar, even een update...

Gisteren heb ik naar de gyn gebeld (Dr. Barudy) en van hem mocht ik onmiddellijk naar het Middelheimziekenhuis voor verder onderzoek. Hij maakte zich niet ongerust maar blijkbaar is een onderzoek toch noodzakelijk in het geval bloedverlies.

Het was de eerste keer dat ik in het ziekenhuis ging waar ik later ga bevallen en dat viel bijzonder goed mee! Ik mocht meteen naar het verloskwartier waar een assistente een inwendige echo deed. Daar bleek dat mijn baarmoederhals gekwetst was en bloeduitstortingen vertoonde, waarschijnlijk van de vrijpartij. De assistente was echt ongelooflijk lief. Even later kwam ook de gyn langs (Dr. Franckx of zoeits, ik kende hem niet) en die bevestigde dat het waarschijnlijk van de vrijpartij is.

Ik heb de volgende drie dagen platte rust voorgeschreven gekregen en donderdagmorgen moet ik nog even langs voor een echo om te zien of alles OK is. Indien dat het geval is dan mogen we vertrekken op vakantie. Oef!

De gyn vond vakantie wel sowieso niet zo'n goed idee. Ik schrok daar een beetje van. Wij gaan met de auto naar Frankrijk (heb opzettelijk het vliegtuig vermeden) en gaan voor een echte rustvakantie. De gyn zei dat hij niet begreep waarom ik per sé op vakantie moet nu ik zwanger ben van een tweeling. Eerlijk gezegd had ik daar helemaal niet bij stilgestaan. Iedereen vertelde me dat het prima is om tussen de drie en zes maanden nog even te genieten van een laatste verlof samen. Doeme toch, ik wil nu zeker geen "onverantwoorde dingen" gaan doen.

[Glenys]

Beesje, wat een serieuze domper op jullie vreugde. Ik begrijp dat je razend ongerust bent. Het is gewoon niet leuk om te horen en je wil meteen zekerheid.

Een vriendin van me heeft hetzelfde meegemaakt en heeft zich de ganse zwangerschap heel ongerust gemaakt. De nekplooi was 2,1 en de kans 1/210. Ze heeft nooit een vruchtwaterpunctie willen laten doen en heeft een perfect gezond kindje.

Bij jou is de kans 1 op 310. Dat zijn al heel wat kleuterklasjes vol... In de meeste gevallen is er niets aan de hand maar ik begrijp perfect dat je zekerheid wil.

Het al dan niet kiezen voor een vruchtwaterpunctie is iets heel persoonlijks en hangt een beetje af van je eigen overtuigingen. De hamvraag is dan eigenlijk: ga ik na de punctie een andere beslissing nemen dan voor de punctie? M.a.w. als je nu al weet dat een down-kindje welkom is, dan doe je beter geen punctie. Als dat niet het geval is dan doe je het beter wel.

Voor ik zwanger was zei ik altijd resoluut dat ik liever geen gehandicapt kindje wou. Nu weet ik dat niet meer zo goed. Ik denk niet dat ik het emotioneel zou aankunnen om de zwangerschap te onderbreken tenzij het kindje een mensonwaardig leven zou leiden en je dus niet anders kan... Maar ook dat is zo enorm persoonlijk.

Laten we er nu maar gewoon van uitgaan dat er niets aan de hand is. Die verdomde vier weken gaan tergend traag maar daarna ga je meer weten en ga je eindelijk kunnen genieten van je zwangerschap!

[Engel0405]

Ik heb al een tijdje af en toe bruinverlies. Aanvankelijk maakte ik me weinig zorgen: het was enkel een beetje verkleuring van witverlies en altijd na het vrijen, geen hevige krampen of niets... Maar nu vanmorgen was het duidelijk bruin en heel klein beetje rozig, ik zag zelfs klontertjes. Het was niet veel en nadien gewoon weer helder slijm op het wc-papier.
Ik heb vanmorgen een erge nachtmerrie gehad dat ik het zou verliezen en lichte buikpijn( maar dat heb ik eigenlijk ook dikwijls los van bruinverlies en als ik me opjaag).

Ik moet vanavond naar de gyn, dus ik denk dat ik best tot dan wacht, telefonisch is hij niet bereikbaar omdat hij vandaag opereert. Maar ik ben zoooo bang nu. Het zal toch niet waar zijn, ik ga ons Kersje toch niet verliezen? De tranen staan klaar, het is grote paniek, hier.

[Engel0405]

Hey Glenys, onze vrijpartij is toch al van 2d geleden, zou raar zijn als ik daar nu pas dat bruinverlies van heb, niet? Normaal had ik het er vlak na..
'T is ook anders dan vorige keren, meer geklonterd, donkerder.

Benieuwd wat de dokter ervan gaat maken straks.

[Glenys]

Hoi Engel, maak me nu maar niet terug bang hé De vrijpartij dateerde van maandagmorgen. Toen ik op het het werk arriveerde had ik lichtroze bloedverlies. Een dag later bruin met brokjes (toen ging ik dus naar de gyn) en nu nog steeds licht bruin.

Morgen om 9 uur heb ik een tweede echo. Hopelijk zegt hij nog een keer dat die vrijpartij de oorzaak is.

Laat me zeker weten wat de gyn tegen je zei. T'zou toch niet de slijmprop kunnen zijn? Kan je dat ook vragen, anders doe ik dat morgen wel?

Veel moed en tot binnenkort

[Engel0405]

Glenysje, ik zeg alleen maar dat ik het linkte aan vrijpartijen, maar dat het toen wel de dag nadien was en nu paar dagen later.

Ik ben nog niet bij dokter geweest, dus ik weet niet of er bv een kneuzing zien van baarmoederhals zou zijn. In dat geval zou ik het zeker aan vrijpartij wijten hoor, tenzij gyn iets anders zegt (maar dat zal hij zeker doen en ik ben ervan overtuigd de jouwe ook).
Ja ik vraag het na of het slijmprop niet is.

Sorry ik wou je zeker niet ongerust maken, ik praat enkel maar vanuit mijn beperkte ervaring. In jouw plaats zou ik wel gerustgesteld zijn omdat je een oorzaak hebt, snap je?

[dinootje]

Hoi Glenys, ik zou me geen zorgen maken. Mijn gyn zei me op het consult van 9 en van 12 weken dat het mogelijk was dat ik een beetje bloedverlies zou hebben met de twins in de baarmoeder, maar dat dat normaal is en ik me in dat geval geen zorgen moest maken. Ik heb geluk gehad, tot hiertoe nog niks bloedverlies gehad (16w 3d)

[logost]

Glenys: super dat je weet dat je twins het goed doen he. Je gaat geen onverantwoorde zaken doen hoor door nu op reis te vertrekken. Het is uiteindelijk Frankrijk maar dus je staat tamelijk snel terug in België en in hoogste nood zijn de ziekenhuizen daar evengoed als die bij ons. Je kan hoogstwaarschijnlijk ook goed Frans, dus mag de taal ook geen probleem zijn. De ene gyn is al wat conservatiever dan een andere he. Niet teveel van aantrekken. Zorg maar dat je bmh goed 'geneest' nu.

Engel: goed dat je vanavond al naar de dokter mag. Bloedverlies of bruinverlies in deze fase van de zwangerschap wijst slechts zelden op een nakende geboorte hoor. Zoals eerder al gezegd kan er geen sprake meer zijn van een miskraam, enkel van een geboorte en dan zou je behoorlijk wat pijn moeten hebben. Op den duur ben je natuurlijk zo gestresseerd dat het lijkt alsof je echte buikpijn hebt en daar kan je jammer genoeg niks aandoen. Nog enkele uurtjes geduld. Je kan natuurlijk steeds naar de materniteit gaan als je het echt niet meer uithoudt en dan komt hij wel langs. Dat was deze morgen bij mij ook het geval. Ik voelde sinds gisteren minder bewegingen en ben naar de materniteit gegaan en ze hebben hem er dan blijkbaar even bijgehaald. Morgen moet ik al terug op controle.
Wil je vanavond wel zeker laten weten hoe het is geweest? Alleszins meisje: ik zou me niet teveel zorgen maken hoor. Voel je je bubbeltjes nog?