Hallo Lady-V,
Dikke knuffel meid! Het is allemaal niet simpel hé. En op den duur begint het zodanig op te stapelen dat je er niet meer zelf aan uit kunt. Ik vind het vreselijk jammer te horen dat dit nu bij jou het geval is. Ik hoop dat de psychotherapeut je kan helpen. Het is in ieder geval een goed idee om dat te doen. Ik heb ook nog deze week getwijfeld om bij een psycholoog te gaan. De dag dat ik hoorde dat ik door mocht naar de vierde IUI heb ik zo gebaald en zo gevloekt en voelde ik me vreselijk slecht, dat ik dacht "dit is niet meer normaal; ik moet hiermee verder gaan". Maar uiteindelijk ben ik er alleen (alhoewel, dankzij de steun van alle lieve lotgenootjes hier op dvo) eruit geraakt.
Maar als ik het zo lees, zit jij nog veel dieper. Ik wil je een hart onder de riem steken en je veel sterkte toewensen!
Melika, ja dat is het hé. Je wil wel rusten, je wil wel eens zeggen "het is even genoeg", "ik wil weer een normaal leven", "ik wil weer leven ipv geleefd worden door die kinderwens"; maar anderzijds gebeurt er dan niets en wat als het nu eens dan was geweest. En dit niet doen betekent nog langer wachten op een baby en ga zo maar door. Ik duim super voor je meid volgende maand! En ik hoop dat de

niet te lang wegblijven.
Janne, ook jij staat voor ons klaar hé als wij het moeilijk hebben. Dus jij ook bedankt. Trouwens ik vind het zelf therapeutisch als ik hoor dat ik iemand anders weer even heb opgebeurd, of iemand anders moed ingesproken, of iemand anders troost heb gegeven, of iemand anders gewoon hetzelfde voelt als ik (ge)voel(d) (heb). Natuurlijk vind ik het jammer dat anderen dit ook voelen, maar alleen zou ik het niet aankunnen denk ik.
Natuurlijk duim ik ook voor je volgende poging!
Liefs,
Bokje