20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[MA]

Cindy,

Proficiat met je prachtdochter Fre. Ze zijn inderdaad zo mooi he, zo volledig af...Mensen weten vaak niet wat zeggen, of zeggen de meest idiote dingen, maar meestal is het niet slecht bedoeld, maar voornamelijk heel onhandig. Doet wel pijn, zelfs na meer dan 9 maanden, als ze je kindje niet als volwaardig kindje aanzien. Dikke begripvolle knuffel meid

K'tje, Lin, C'tje,

Ik heb hier wat gemist intussen. C'tje, tof van je weekend ! Ben benieuwd naar je kaarte !

Lin, ik zat dat sterretje ook meestal niet....

K'tje, zeer moeilijk met je vriendin...ik denk dat je haar best eens kan bellen en proberen uitleggen dat je haar heel veel geluk en een gezond kindje gunt, dat jij alleen voor jou verwerking even afstand moet houden want dat je iedere kapot gaat vanbinnen. Dat jullie vriendschap voor jou heel waardevol is, maar je voorlopig even tijd voor jezelf nodig hebt om er terug bovenop te geraken. MAar dat je hoopt dat ze even op je kan wachten.
En ik duim voor je op het einde van de maand.

Hier was het even paniek. Gisterennacht wakker geworden van het bloedverlies en naar spoed. Daar vonden ze niks. Had 's morgens ook laatste afspraak met mijn ferti gyn en die zag een lage placenta en moest me wat rustig houden. Deze morgen terug bloedvelies dus maar gebeld naar mijn nieuwe - hoogst knappe - gyn. Placenta ligt te laag en dat geeft bloedingen. De eerste dagen mag ik enkel liggen en moet minstens maand thuis blijven, mogelijks tot einde zwangerschap. Niet echt leuk, maar ja, zolang het dat maar is...

Dikke knuffel allemaal, en ik denk aan jullie (nu heel veel tijd voor

[ctje1]

Beste Cindy,

Jammer dat we jou hier welkom moeten heten. Proficiat met de geboorte van je dochtertje.

Je gevoelens zijn inderdaad volkomen herkenbaar. En ook al zijn sommige cliches waar, op dit moment helpen ze je niet.

Audrey, rust maar veel al hoef ik je waarschijnlijk niet aan te sporen. Leuk is het inderdaad niet maar inderdaad als het dat maar is.

Doet me eraan denken: als ik één iets niet kan verdragen is het zuchten over lichte zwangerschapskwaaltjes (bij jou is het natuurlijk al iets anders dan dat), dan probeer ik mijn mond te houden anders zou ik gewoon ontploffen.

knuffel,
Caro

[Lin]

Beste Audrey,

Die bloeding zal je wel de stuipen op het lijf gejaagd hebben. En wat een verademing dat het "maar" een laagliggende placenta is. Minder leuk is dat je lange tijd zal moeten plat liggen/rusten. Toch is dit een kleine opoffering als je binnen een aantal maanden je baby'tje in je armen kan houden. Volgens mij zal Renéetje ook wel een oogje in't zeil houden.

Ik heb vandaag (nog) eens naar't ziekenhuis gebeld voor de uitslagen van de testen. De resultaten van de genetische testen wijzen aan dat alles in orde was. Dat is natuurlijk een zorg minder en dat wil zeggen dat we voor een volgende zwangerschap kunnen gaan. Toch maakte dat nieuws me triest. Het overviel me, deze vraag. Is Luisa dan voor niets gestorven? Hopelijk geeft de autopsie een oorzaak aan. Het is makkelijker te accepteren dat je dochter gestorven is omdat ze niet in orde was, dan dat de oorzaak niet te vinden is.

Volgende week is het twee maanden geleden. Op die twee maanden tijd blijken ook twee collega's van me een miskraam gehad te hebben. Het is ongelooflijk hoeveel koppels geconfronteerd worden met dit verlies. Veel vrouwen die horen wat er me overkomen is, vertellen me dat ze mijn verdriet kennen en delen. Ook veel vrouwen zeggen me dat ze vaak aan ons dochtertje en mij denken. Dat doet me deugd. Sommigen erkennen zelfs ons dochtertje als ons tweede kindje. Dat vind ik echt geweldig, want veel mensen kunnen daar niet inkomen. Dan ben ik zo al die 'domme' commentaren vergeten.

Dikke knuffel
Lin

[sandy]

Dag meiden,

Ik heb vorige week tijdens de structurele echo van 20 weken vernomen dat het hartje van onze baby was gestopt met kloppen. Zaterdag ben ik naar het hospitaal gegaan om te bevallen en zondagochtend was hij daar, onze mooie zoon. Ondanks de pijn en verdriet was de geboorte zo'n ontzettend mooi moment. Nu blijft er alleen maar het verdriet en de eenzaamheid, en heel veel tranen, ze ljken niet te stoppen. Er is een stukje van mijn hart afgebroken en dat doet zoveel pijn.

Sandy

[Lin]

Beste Sandy,

Proficiat met de geboorte van jullie flinke zoon! Maar wat doen het een pijn, het verlies van je kindje. Er is niets ergers dan je kindje te moeten laten gaan. Ik wens jullie veel sterkte bij het verwerken van dit enorme verlies.

Je trieste verhaal is identiek aan het mijne. Op de 20-weken echo zagen ze dat het hartje van ons dochtertje niet meer klopte. De dag nadien ben ik naar het ziekenhuis gegaan en om 15.15u is ons dochtertje geboren. Dat is het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen: ons dood dochtertje ter wereld brengen. Ik heb het allemaal beleefd in een waas. Ik ben heef blij dat ik haar heb kunnen bekijken. Vasthouden dat kon niet. Luisa is op 9 juli geboren en er gaat gaan dag voorbij dat ik niet aan haar denk en om haar ween.

Als je je emoties kwijt wilt, zullen wij er altijd zijn om je te steunen.

Ik ben er zeker van dat onze sterrenkindjes jullie zoontje mt open armen hebben ontvangen en dat ze samen de grootste pret hebben.

Een dikke en troostende knuffel
Lin, mama van Mauro en Luisa

[K'tje]

Cinne & Sandy, een dikke knuffel, en proficiat met jullie kindjes. 't Is een wonder hoe mooi af ze zijn hé, ik was daar echt door verbaasd.

Het is vreselijk hé, vooral die eerste dagen en weken, dat gevoel van verdriet, woede, het gemis, 't is eigenlijk niet met woorden te beschrijven.

Ik voel elke keer opnieuw terug die pijn, als ik hier verneem dat er weer een sterretje is bijgekomen...

Je krijgt inderdaad nogal domme reacties hé, ik ben ook blij dat ik hier steun en begrip vind. 't Is jammer dat er zoveel lotgenoten zijn, dit wens ik niemand toe, maar ik heb er al veel aan gehad.
Het doet je beseffen dat wat je doet, denkt, zegt en voelt, helemaal niet zo vreemd is als je soms zou denken.

Neem jullie tijd om te rouwen, en als jullie je hart willen luchten, wij zijn er hier voor jullie.

Een hele dikke knuffel, ik denk aan jullie en jullie kindjes...

Audrey, amai, deze zwangerschap is al zo beladen, en dan nog eens bloedverlies... Ik zou ook schrikken. Maar goed dat rusten zal helpen, rust dus maar met volle teugen meid, ik denk ook aan jou!

Met mij alles oké, ik blijf vanaf deze week op woensdag thuis, en ik denk dat ik er echt deugd van zal hebben.
Ondertussen tel ik af naar eind deze maand, ik kan gewoon niet wachten. Ik mis onze kleine Laura nog elke seconde van elke dag, maar toch wil ik weer denken aan een nieuw leventje in m'n buik. Ik weet dat het vroeg is, maar voor mij is dit de enige manier om de pijn te verzachten...

Knuffel,
K'tje

[MA]

Sandy, lieve meid, een dikke proficiat voor je prachtige kleine ventje. Ze zijn zo mooi en zo perfect he, onze schatten. En de geboorte was voor ons ook echt zo'n prachtig moment, ook al wisten we..Lieve meid, laat de tranen maar even stromen, dat verdriet moet er nu eenmaal uit. in het begin heb je inderdaad heel erg het gevoel dat je een stukje van jezelf mist. Ik moest dan altijd naar Renéetjes grafje gaan om tot rust te kunnen komen, als ik daar was vond ik blijkbaar het ontbrekende stukje terug. Weet dat het beter wordt, dat het verdriet stilletjes aan overgenomen wordt door de immens grote liefde van jou voor je zoontje en van je zoontje voor jou. Veel sterkte meid.

Lin, ik begrijp je perfect. Ik had ook liefst dat men duizendenéén dingen vond tijdens de autopsie...

Nu ik ken wel heel wat mensen met miskramen, maar persoonlijk vind ik dat nog wel wat anders dan een doodgeboorte ('k heb zelf 4 miskramen gehad). Maar is wel goed dat je veel begrip tegen komt.

Caro en Lin, ik zal braaf op de zetel blijven hangen. Computer vlak bij mij, wat boeken, eten en drinken, afstandsbediening tv..Zal alleen blij zijn als bloeden stopt en ik toch iets meer mag doen en niet zelfs voor mijn eten en drinken aangewezen ben op mijn man.

Dikke knuffel allemaal Audrey

[Cinne]

Lieve, lieve Sandy....

Proficiat met jullie zoon! Want trots zijn we op onze sterretjes hé!!!!
Ik leef met je mee en weet wat je nu voelt... Laat die tranen maar stromen!!!
Heeft hij een naam gekregen?

Cindy
Mama van 4...

[MA]

K'tje, wij moeten tegelijkertijd gemaild hebben.
Goed dat je een dagje hebt voor jezelf. Zal je deugd doen !

Ik heb Renéetje wel vastgehouden, bijna 23u lang...kon haar niet laten gaan. Ben dan ook nog elke dag naar mortuarium gereden om haar nog 1 tot 2 u vast te houden. En op de dag van haar begrafenis heb ik haar terug uit haar kistje gehaald thuis en weer vastgehouden...ik kon haar echt niet laten gaan. Als ik nu een dierendocu bekijk en ik hoor van een moeder die dagen met haar dode baby heeft rondgezeuld, dan moet ik steeds aan mezelf denken...Er zijn nu nog momenten dat ik mijn ogen sluit en mij helemaal terug voor de geest haal hoe het voelde haar vast te houden....

[Cinne]

Toen ik "in arbeid was" en de dokter zei dat het bijna het moment was dacht ik bij mezelf: ik moet ons kleintje niet zien en dan zal ik er ook zoveel verdriet niet in hebben...maar toen onze meidje geboren was kon ik ze niet rap genoeg zien....dat moederinstinct nam het meteen over! Ik heb Fre gekoesterd, gestreeld, gezoend.....genoten tot de laatste seconde dat ze bij ons was....
'k Wou dat ik ze nog eens kon vasthouden....

Cindy

[K'tje]

Ook ik heb Laura ongeloofelijk veel vastgehouden.

Wij zijn ook elke dag naar het mortuarium gereden om bij haar te zijn, haar vast te houden, foto's te nemen enzo.

En de dag na de crematie waren we allebei verloren, nu konden we ze nooit meer echt voelen...

Ik werd die eerste weken ook naar haar grafje toe "gezogen", ik moest en zou er naartoe gaan, soms twee keer per dag.
Nu heb ik er niet elke dag meer behoefte aan, maar we wandelen wel elke avond tot daar. Vooral m'n vriend heeft daar nu nog nood aan.

Ik ben vorige week wel rechtstreeks na m'n werk naar het kerkhof gereden, ik had een slechte dag en moest even bij haar zijn...

Deze week kunnen we eindelijk ons hangertje dragen, we hebben allebei een sterretje waar een beetje as van Laura in verwerkt werd... Ik vond dat altijd al een mooie gedachte, nooit gedacht dat ik het zelf zou nodig hebben...
Maar 't geeft me een goed gevoel om ze op die manier altijd heel dicht bij me te hebben. Ik kijk er echt naar uit om dat juweeltje te dragen, het zal me sterker maken als ze constant bij me is.

Ivm die vriendin die me vorige week mailde, ik kreeg vandaag een sms om te vragen of ik mailtje niet gekregen had... Ik heb dan een mail gestuurd waarin ik alles probeer uit te leggen, dat het echt niet persoonlijk is maar dat er echt dagen zijn dat ik gewoon niet mag denken aan zwangere vrouwen of kleine baby's... Ik heb m'n gevoelens uitgebreid uitgelegd, en ben heel eerlijk geweest.

En ze begreep me volledig, ze mailde terug dat zij het na haar miskraam vorig jaar al zo moeilijk had, en dat ze zich niet kan inbeelden wat het voor mij nu moet zijn. Ze reageerde echt vol begrip, en dan weet ik weer waarom we zo goed bevriend zijn.
Op een goeie dag kan ik het aan om haar te zien en met haar te spreken, maar op mindere momenten... en gelukkig kan ik dat tegen haar gewoon eerlijk zeggen. Dat is voor mij echt een opluchting... Een masker opzetten is soms gewoon de druppel, en dan lukt het echt niet. Dat zullen jullie wel kunnen beamen hé.

Liefs,
K'tje

[K'tje]

Cinne,

ik had dat ook! Tot het moment dat ze geboren was, wilde ik ons kindje ook niet zien, wij wilden zelfs niet weten wat het was... Maar eens ze dan in m'n armen lag, amai, dat moedergevoel overviel mij zo ontzettend... Ik was daar echt niet goed van, en nu eigenlijk nog niet, denk dat ik daarom zo naar een volgend kindje snak...

Ik heb me achteraf ENORM schuldig gevoeld over de afstand die ik genomen had vlak voor de bevalling...Misschien was dat uit zelfbescherming, kweet het niet.

Maar ik kan de tijd niet terugdraaien, en ik hoop dat ons meisje gevoeld heeft hoeveel we van haar houden.

[Cinne]

Ik ben nu ook nog elke dag getrokken om naar haar plekje te gaan...Heb vorige week 1 dag geprobeerd om eens niet te gaan, maar de dag erna...ik MOEST er naartoe....Ik geniet er zo van om haar plekje persoonlijk te maken, nog maar eens een bloempje gaan halen, wat beeldjes erbij (heb 3 kabouters gekocht die ons andere 3 kids voorstellen, die vonden het super en zeiden dat ze het zo leuk vinden dat ze nu nog dichter bij Fre zijn!)...

Het lukt me wel nog om af en toe een masker op te zetten....maar ik ondervind dat ik daar dan toch maar een enorme weerbots van krijg! Eigenlijk mag ik geen maskers opzetten maar ik wil de mensen niet opzadelen met ons verdriet....

[ctje1]

Sandy, proficiat met de geboorte van jullie zoon.
Het klinkt misschien wel dubbel, die proficiat. Ik had dat gevoel ook heel even bij de eerste sms die ik kreeg met proficiat. Maar daarna deed dat zo goed, zo'n deugd, zo'n erkenning van onze jongen.

K'tje dat makes opzetten, soms moet het maar het kost inderdaad verschrikkelijk veel energie.
Vrijdag vroeg een andere mama aan school "jullie krijgen er ook nog een kindje bij" waarop ik plompverloren moest antwoorden. Die wist natuurlijk hoe te reageren maar ik heb haar eerlijk gezegd wat afgewimpeld, ik kon het niet aan om met iemand die ik eigenlijk niet ken, verder over Basiel te praten.

Cinne, bij mij voelt het niet zozeer als een ander opzadelen met mijn verdriet maar eerder als niet kunnen/willen delen met sommige mensen.
Aan de andere kant, hoe maak je dan ook duidelijk hoe tastbaar het gemis is.

Het kaartje van Basiel staat wel op de blog van de klas van onze ouste , de juf vroeg of het mocht en ik heb gezegd dat ze de keuze aan haar mocht overlaten. Onze oudste meisje verlangt trouwens heel erg naar een nieuwe baby, wil zo graag nog een broertje of zusje.

[Cinne]

We verdienen toch een proficiat vind ik hoor!
We kregen van onze vrienden toen we terug thuiskwamen van de materniteit een prachig boeket en ik was er heel blij mee...onze vrienden wisten niet of we het wel zouden appreciëren....
op 1 september aan de schoolpoort kwam er ook een mama naar mij toe om ons proficiat te wensen met de zwangerschap, ik was totaal van mijn lood geslaan...wist niet meteen wat te zeggen...gaat dwars door je hart....
Nu vind ik het ook moeilijk om weer in het "gewone" leven te komen. We zijn beiden nogal sociaal aangelegd en zitten in verschillende verenigingen, de eerste keer overal toekomen vind ik zo moeilijk....weet iedereen het al? zullen ze me niet negeren? zullen er geen rare opmerkingen komen?.....
Het is moeilijk...

Cindy
mama van Jels, Fran, Eef en Fre*