Mag ik nog eens even komen mopperen? Ik zit er vandaag helemaal door...
Gisteren had Larissa een huildag, vandaag Brent, Wout heeft de buikgriep en is eergisteren met zijn oog op het salontafeltje gevallen. Slechte eetlust, staat 's middags de hele tijd rechtop in zijn bed tot hij letterlijk omvalt van de slaap, en vandaag toen de kraamhulp aan het poetsen was, is hij 2 keer plat op zijn rug gevallen door de gladde vloer.
Gisteren had ik net mijn dochter aan de borst toen mijn moeder belde. Ik ben een vrouw, dus ik kan 2 werken gelijk

Intussen ook nog flesje voor Brent gemaakt, want de papa weet nog altijd niet hoe dat moet. Wout had zijn boekjes op de vloer gegooid en was erover aan het lopen, maar ik had dus mijn handen vol. Toen ik dan gedaan had met bellen, en Larissa terug in haar bedje had gelegd, begon ik de boekjes op te ruimen. Zegt mijn man: ik ben me al meer dan een half uur in u aan het opjagen, dat je die boekjes niet opruimt als je ziet dat hij erover aan het lopen is, straks valt hij nog. Ja duh! Hoe had ik dat nog moeten doen, met een dochter aan de borst en de telefoon geklemd tussen schouder en nek? Hij kon natuurljk niet, had Brent op schoot voor de fles. En tot overmaat van ramp slaapt meneer dan ook nog door de middernachtvoeding! Laat ik hem liggen en trek mijn plan, maar appreciatie?? Nul komma nul!
Sorry zenne, maar dit moest me ff van het hart.