Strubbelingen...

[nogeenkeer]

Jep, daar kan ik sunshine alleen in bijtreden. Als mijn man en ik discussies hebben over kabouter gaat dat ALTIJD over dat hij té zachtaardig is voor hem, ik ben veruit de strengste thuis En normaal zijn dat rustige discussies, maar onlangs waren we met twee zoooooo moe, dat ik echt gigantisch uitgevlogen ben. Vermoeidheid kan een mens heel prikkelbaar maken hé..
En ja, ik ben ook, bijna alle dagen eigenlijk, blij dat ik kabouter in zijn bedje heb gelegd. Dat beetje me-time of liever nog us-time heb je als koppel toch echt nodig!!

[Loeki]

Dat beetje me-time of liever nog us-time heb je als koppel toch echt nodig!!

Das waar. Maar ik heb het daar dus enorm moeilijk mee hé, om dat toe te geven... Ventje ook denk ik.

De kindjes zijn onze alles en niks "mag" teveel zijn hé.

[nathalie v]

Ook ik ben blij als kindjes in bed liggen, zowel overdag als s' avonds, dit heeft niets te maken met mijn liefde voor hen, maar aan het terug opladen van mijn batterijtjes, mij me-time, us-time, huishouden, en om er terug voor 100% tegen te gaan als ze wakker zijn! Ik ben mss wel mama, maar ook maar gewoon een mens met grenzen en beperkingen, die vaak moe is, daar is op zich niets mis mee denk ik.

Geniet van je vakantie Loeki, en van elkaar!

[Loeki]

Waw zeg Natalie, wat een heerlijk rustige en coole gedachte! Kwou dak ook een beetje meer zo kon denken.

[Sterretje]

idd mooi gezegd nathalie

bij mij wordt er ook een knopje omgedraaid hoor als de kindjes in bed liggen. jammer genoeg kan A bedtijd hier rekken tot 21 uu tegenwoordig. dan begint mijn avond vaak pas en lig ik maar tegen 23u in bed, veeeeeel te laat en dus continu slaaptekort
enfin, papa is heeeeel vaak weg 's avonds zeker nu hij intensiever gaat sporten.
dus we-time op laag pitje
me-time wordt weer aangewerkt, maar vaak is het wel effe ontladen als de kindjes uit het gezichtsveld zijn.
mijn man heeft uitlaatkleppen genoeg, die is rap terug bijgeladen

[Vi]

Loeki, knuffel voor de lastige situatie waar je inzit. Ik heb wel de indruk dat jij en je man er wel kunnen over praten wat ik persoonlijk toch wel heel positief vind. Dat is volgens mij toch een teken dat jullie allebei bereid zijn om jullie relatie toch nog een kans te geven en deze te doen slagen. Ik hoop dat jullie eruit raken.

Hier rommelt het de laatste tijd ook wel eens in onze relatie maar ik weet dat dit vooral komt doordat we beiden zo vermoeid zijn. Ja, en dan kan een mens al eens iets minder verdragen hé (wat niet wil zeggen dat ik die opmerking van je man goedkeur zunne, zeker niet, er zijn grenzen). Maar we proberen wel op tijd te praten met elkaar.

Net als de anderen hier moet ik ook toegeven dat, alhoewel ik mijn zoontjes doodgraag zie en ze voor geen geld ter wereld meer zou kunnen missen, ik soms blij ben als ze in bed zitten 's avonds. Maar ik zal dat niet gauw zeggen in mijn omgeving omwille van het feit dat we er zoveel hebben moeten voor doen en zo lang hebben moeten op wachten.

Alvast een goed verlof en geniet ervan.

[nathalie v]

Wel Vi, ik hoor dat hier regelmatig he, dat jullie niet willen "klagen" naar de buitenwereld toe omdat jullie veel hebben moeten doorstaan om ze te "krijgen". Ergens begrijp ik dat wel hoor, maar langs de andere kant: zijn jullie daardoor nooit eens oververmoeid en prikkelbaar? Doen jullie kindjes nooit eens lastig? Jawel toch, tis dat wat ik bedoel met "ik ben ook maar een mens", heel dankbaar om wat ik heb, maar soms wordt het me ook te veel en wil ik ook eens zeuren en zagen.

[Mandy]

Nathalie v, je slaat de spijker op zijn kop! En ik moet toegeven dat ik daarom ook vaak niet durf te klagen over mijn kleintje. T is een geweldig mannetje en erg braaf, maar ook zijn streken. Maar vooral tijdens mijn zwangerschap had ik zoiets van niet klagen, wees blij dat je zwanger bent/was!

[Vi]

Oei Nathalie, ik denk dat ik me niet goed uitgedrukt heb. Tuurlijk zijn mijn zoontjes ook eens lastig en ben ik de helft van de tijd oververmoeid en prikkelbaar. En we hebben net als iedereen recht om eens te klagen en te zagen want we zijn inderdaad ook maar mensen. Alleen is dat mijn ingesteldheid dat ik het niet durf omwille van de weg die we hebben afgelegd. Begrijp je. Je hebt groot gelijk als je eens wil zeuren of zagen. Het is iets wat ik eens moet leren van me niet aan te trekken wat anderen zouden kunnen denken. Mijn excuses als ik je gekwetst heb, het was zeker niet de bedoeling.

[nathalie v]

Neeee Vi, je hebt me helemaal niet gekwetst! Waarschijnlijk heb ik me niet juist uitgedrukt dan. Ik sluit me aan bij wat je zegt, maar vind het raar dat mensen die er langer over gedaan hebben, niet durven te klagen net daarom, alsof je "anders" bent dan andere ouders, het niet kan moeilijk hebben, soms lastig kindje etc...ik krijg het precies niet scherp gesteld wat ik wil zeggen