Opvoeden

[Sterretje]

Emmake, ik kan de reactie van je mama begrijpen als een 'eenmalig voorval'. maar het is voor jou een beetje een uiting van frustratie en onmacht ook. omdat je het hele toneelspel 'beu bent' en je wil dat ze ermee stopt.
ik heb zelf op dat gebied weinig geduld en als ik dan zo uitschiet tegen mijn peuter (kleuter ) dan krijg ik vaak een averechtse reactie.

als ik zo lees dat ze echt huilt zou ik eerder denken dat ze echt bang is of zo eerder dan boos.
ik zou dan heel rustig proberen praten tegen haar en uitleggen dat jij met de mensen praat en dat ze stil moet zijn. probeer haar desnoods even in het gesprek te betrekken of laat de bezoekers even tegen haar praten of haar complimentjes geven
ik zou dazn vooral prijzen als ze stil(ler) is en veel praten tegen haar en zeggen dat ze niet zo verdrietig moet zijn. desnoods proberen afleiden met een boek, film, ...
ze moet dan leren dat dit erbij hoort en ze niet de aandacht mag opeisen
geduld is hier ook alweer een schone deugd, maar idd, trop is te veel en in de hoek zetten is zeker geen schande als ze echt misbruik maakt
sterkte, het kan soms hard zijn hé

[leisje]

He emmake, mijn dochterje is ongeveer even oud, dus ik herken het zeker. Jij bent zeker nog niet zo lang geleden bevallen van een tweede kindje he (proficiat daarvoor trouwnes). Ik denk dat het voor je dochtertje nog veel verandering ineens is...

Maar wat betreft het wenen bij bezoek of vreemden, herken ik dit ook wel hoor. Als we in klein gezelschap zijn, is mijn dochter echt in haar element, maar als er veel vreemden ineens zijn wordt ze wat onhandelbaar. Je mag er inderdaad niet aankomen (soms zelfs niet naar kijken), en niets van wat ik voorstel is goed. Ik vind dat ook heel vervelend, maar probeer daar - in de mate van het mogelijke - zo weinig mogelijk aandacht aan te schenken. Op een tuinfeest met veel vrienden is dat natuurlijk gemakkelijker dan gewoon bij jullie thuis. Misschien proberen om af en toe bezoek te ontvangen wanneer ze niet thuis is (gaat ze naar de crèche?)? Of bezoek goed voordien aankondigen? Ik merk wel dat het beter gaat als wij dat doen: een uurtje voordien opsommen wie er komt, en wat ze allemaal kunnen doen...

Verder test mijn dochtertje ook ons soms uit. Ik heb veel geduld met haar, maar als ze tegendraads blijft doen, dan kan ik me ook boosmaken, en moeten de dingen gebeuren zoals ik het wil (bvb als ze mijn autosleutels niet wil teruggeven: ik zal het eerst vriendelijk vragen, of haar afleiden, maar als ze nog niet wil, dan neem ik ze gewoon af, en als haar dat niet aanstaat, dan is dat 'haar probleem', want ik heb het wel eerst mooi gevraagd. soms is mama's wil wet). En dat werkt wel, want ze wordt dan wel heel even boos, maar als ze ziet dat ik daar geen aandacht aan schenk, is het rap over.

Ik merk ook dat alles een fase heeft. Er zijn fases dat we de hoek frequent moeten gebruiken, nu heeft ze er al een paar weken niet meer ingestaan...

En wat dat roepen betreft: ik doe dat niet. Ik denk dat je kunt consequent zijn en straffen ook zonder te roepen. Maar mijn man heeft daar een andere aanpak in. Hij verheft wel snel zijn stem. Ik denk niet dat het ene beter is dan het andere...

Dus ik zou bezoek (1) in de mate van het mogelijke beperken in haar aanwezigheid, (2) vooraf aankondigen en (3) zo weinig mogelijk aandacht schenken aan negatief gedrag, maar nadien wel zoveel mogelijk positieve aandacht geven...

succes ermee!

[nogeenkeer]

Hey Emmake,

ik volg ook jouw tactiek hoor. Moeilijk te zeggen wat best is, maar ik vind net als jij dat je consequent moet zijn als het erover gaat. Dus ja, soms roep ik tegen kabouter en gaat hij de hoek in. Is idd echt niet leuk, maar ze moeten hun grenzen leren kennen hé. Ik probeer het wel altijd op de supernanny-manier te doen: duidelijk melden waarom hij in de hoek gaat! Ook al is dat voor jezelf vaak overduidelijk toch nog altijd eens ff zeggen "je gaat even in de hoek want...." Meestal vraag ik na één minuut "kom jij sorry zeggen?" Als het antwoord dan ja is moet hij sorry zeggen en krijgt hij een megadikke knuffel. Als het antwoord nee is blijft hij nog een extra minuutje staan waarna ik dezelfde vraag stel.
Ik probeer wel, eens hij uit de hoek is, ff mooi met hem mee te spelen zodat hij het hele voorval ook snel vergeet. En soms vraagt hij dan na een tijdje nog "mama boos?" waarna hij nog een extra knuffel krijgt om duidelijk te maken dat mama al lang niet meer boos is!

Groetjes,
nogeenkeer.

[Emmake]

Supernanny! Kijk ik ook naar als ik kan

Wel, gisteren was er bezoek en deed ze het weer super! Ik had me op voorhand al geëxcuseerd, maar was helemaal niet nodig. Ze had goed geslapen, voelde zich goed, speelde met de kinderen van het bezoek, geen probleem. Oef!
Ik probeer inderdaad altijd goed op voorhand alles uit te leggen, maar ik heb de indruk dat ze het gauw weer vergeten is ook...

Het moeilijkste was eigenlijk vooral de reactie van mijn moeder. Ik roep normaal echt NOOIT! Maar het was een stukje uit onmacht. Ook omdat mijn ma mij zo onzeker kan maken... Uiteraard speelde ik meteen weer met M. wanneer ze rustig was, en wanneer het 'over' is, dan is het bij ook over! Knuffeltjes en kusjes bij de vleet. Maar de reactie van mijn ma spookte toch nog door mijn hoofd: ben ik echt zo streng? Mag ik haar niet in de hoek zetten? Hoe leert ze het dan? Mijn stem verheffen doe ik idd normaal niet zo veel, en dat hoefde niet. dat was fout, en daar denk ik nu elke dag aan... Maar het feit dat mijn ma daar zo over oordeelde: ze is nog te klein, dan hoeft dat toch niet. Begon ik gewoon enorm te twijfelen. Is mijn aanpak wel goed? M. is altijd zo opgewekt, blij en tevreden (dan zal ik het toch niet zo slecht doen allemaal zeker?). Verder kwam mijn ma thuis en vertelde ze het blijkbaar ook meteen tegen mijn zus: amai, die zette dat klein, lief peutertje boos in de hoek, dat kan toch niet.
Ik voelde me dus én slecht o.w.v. 'mijn aanpak' en slecht omdat ze daar eigenlijk niet mag over oordelen, en mij zou moeten steunen... Zij is nog altijd mijn moeder, en ik heb soms ook wat hulp nodig, eens het gevoel dat ik het 'goed' doe. Ben zo al zo'n onzekere mama

[leisje]

oh emmake, die reactie van je mama is echt niet leuk is. Je hoeft je écht niet schuldig te voelen omdat je eens geroepen hebt! En ik merk dat bij mijn ouders ook hoor: die vinden mijn dochtertje zo lief, en kunnen zich al lang niet meer herinneren dat kindjes van die leeftijd ook stout moeten zijn, en hun grenzen moeten leren kennen... Dus ik denk dat de reactie van je mama er eerder één is van de te liefhebbende grootmoeder, dan iets anders... Niets van aantrekken, je doet het super!

[Emmake]

Thanks!!!!
Ja, ik kan daar langs één kant echt wel begrijpen.
En ik denk ook dat het vanuit zulke reactie komt.
Ik herinner me anders nog héél goed welke aanpak ZIJ zelf had voor ons en die omvatte zeker ook 'roepen' en 'in de hoek zetten'.
Maar toch, ben echt wel wat geraakt daardoor. Zeker omdat ze haar mening zo uitgesproken moet vertellen aan mijn pa en mijn zus, ... die waren er niets een bij en konden niet zo hoe ik voor 'de hoek' echt wel vanalles anders heb geprobeerd...

[Sterretje]

helemaal met leisje eens. de grootouders zijn nu eenmaal minder streng omdat het hun kleinkind betreft... en ze zien het in een heel ander perspectief als toen wij klein waren.
maar het is niet netjes om je als een (te)strenge mama af te schilderen tov je pa en je zus. wat zij kunnen idd de situatie niet beoordelen.

hopelijk ebt je slechte gevoel slecht weg

en zeg, super dat je meisje het gisteren wel zo goed deed!

't is zo onvoorspelbaar hé, die peuterpuberteit...

onze oudste begint er uit te groeien (2,5) en daar kan je al heuse onderhandelingen mee doen, maar onze jongste (14 maand) begint vaak al echte driftbuien te krijgen. die is van een heel ander kaliber precies. dat belooft

[nathalie v]

Emmake,

Ik roep toch wel af en toe tegen F zenne, en vind dat geen doodzonde. Mijn stem verheffen betekent voor hem dat het menens is.

Ik zou al niet meer raar opkijken moest mijn moeder zo'n opmerkingen maken, ook niet over mij naar anderen toe, ze weet het toch altijd beter dan ik.

[Emmake]

Was er maar een handleiding van hoe het allemaal 'juist' moest he
En dan ook eentje voor de 'oma's'

Ben haar net van de crèche gaan halen, want ze heeft buikgriep. Misschien speelde dat zaterdag ook mee? Maar waarom was ze zondag dan zo'n zonnetje?
Ik ga blij zijn dat ik ook kan 'onderhandelen' of dat ik haar toch op zijn minst wat beter begrijpt, dat ze zich wat beter kan uitdrukken...
Zal ze nu maar extra in de watten leggen

[Fien83]

Pff, nu dochterlief een jaar is geworden komt er ineens een pak opvoeden bij heb ik het idee. Lyse meldde dit ook al eens in ons zomertopicje, maar ik merk het zelf ook serieus.

Driftbuien, continue een 'geneen' (zowel verbaal als non-verbaal), ons proberen voor haar kar te spannen (ze zit dan te wijzen naar dingen waar ze zelf makkelijk aan kan en wil dan dat wij het voor haar nemen),... Maar ook eten is plots wat minder. Er zijn vooral een aantal dingen die ze niet eet (vb. boontjes en tomaten) en ik vraag me nu toch af wat ik daar best mee aanvang. Tot nu toe geef ik haar dus gewoon wat wij eten (welliswaar wat peuterproof) en wat ze niet eet, eet ze niet. Maar nu heeft ze dus al twee dagen geen groenten gegeten omdat het twee dagen iets was wat ze niet wilde eten. Ik weet uit de 'boekjes' en uit mijn opleiding dat ik me daar eigenlijk best niet druk in maak en haar gewoon laat doen, maar ik wilde toch eens weten wat jullie daar mee doen. Theorie is duidelijk anders dan praktijk hé /

[Sterretje]

goh Fien, niet mijn meest favoriete onderwerp want eten is (voor mij) een heel gevoelig punt

en ja, de theorie: niet aan toegeven maar negeren, is heel makkelijk gezegd.

ons I weigert met momenten dus ook groenten (oa ook boontjes). zolang ze dan wel aardappel/pasta/rijst en wat vlees eet, bieden wij geen alternatief aan.
ik heb wel het 'geluk' dat ze in de opvang groente eet 's middags en daar bijna nooit weigert, dus da's mijn achterhand natuurlijk.

Nu, met A ging het altijd heeeeeeeel moeilijk. zij kreeg wel altijd gepureerd. ik mengde op de duur haar groentepap met yoghurt gewoon om haar 'iets' te doen eten. alles heb ik geprobeerd! ik wou koste wat koste dat ze groente binnen had

nu, met de ervaring die ik had en doordat I een veel makkelijkere eter is, kan ik alles veel beter loslaten.
er zijn dus dagen dat onze kindjes enkel wat aardappel binnen hebben. ik bied nu ook geen 2e x aan. 's middags is het fruit, 's avonds de melk.
ik heb het aan de KA gevraagd: het is geen erg dat ze weinig groenten binnen hebben, wat betreft hun vitamines/vezels/mineralen opname.
ik las trouwens in de krant onlangs dat de meeste (jonge) kinderen nog geen 2 eetlepels groente per dag eten. dan vond ik dat de onze het nog relatief goed deden.
er zijn dagen in de week dat wwe dan weer versteld staan wat onze kindjes WEL eten. vb, dat A courgette eet, NOG meer wortel vraagt of hele scheppen rijst binnen hapt. of zoals gisteren, toen iedereen kloeg hoe pikant mijn provencaalse groenteschotel was, en I heel vrolijk haar bordje leegpeuterde zonder een grimas te trekken

dus ja, wat doe je ermee? misschien een tijdje gewoon negeren en om de dag een groente klaarmaken die ze WEL graag eet? ook al is de voeding dat wat eenzijdig, ze heeft dan toch haar groente binnen hé...

die driftbuien en zo vind ik voorlopig enkel nog grappig. ik ga er ook niet op in. ze heeft nu een heeeeeel moeilijke periode.
zondag hadden we rijstwafeltjes als tussendoor gegeven. ik was vergeten het pakje op te ruimen, lag op aanrecht. 's middags wou ze geen fruit eten, maar steeds maar wijzen naar die koekjes. heb niet toegegeven en haar op de grond gezet, en zonder eten verder doen spelen. 'k ben daar toch wel wat harder in geworden

succes ermee. je gaat dat vast prima doen met jouw ervaring en kennis

[nogeenkeer]

Hey Fien,

uit ervaring: het wordt alleen maar erger... Maar je leert er wel beter mee omgaan! Wat wij doen is het hem standaard blijven aanbieden ook al wil hij niet. Ik duw het wel niet in zijn mond, maar probeer hem te overtuigen door er een beloning aan vast te knopen: "als je hier eens van proeft, krijg je nadien nog een snoepje" of iets in die aard. Het is zeker geen wondermiddel, maar soms werkt het. Bij kabouter was en is het ook vooral fruit dat het probleem is, dus laten we dat standaard op het salontafeltje staan zodat hij het nog kan nemen als hij zin krijgt, zonder dat we er nog iets van melden. Dat heeft lang gewerkt. Nu werkt ook dat niet meer. We hebben dan verse fruityoghurt gemaakt, milkshakes, fruisatéekes, maar niets hielp. Tot ik van het week-end merkte dat kabouter van een fruittaartje van de bakker gewoon het fruit eet en het taartje laat liggen...tsss...begrijpen wie begrijpen kan! Om maar te zeggen, 't is vaak niet dat ze het niet mogen, maar gewoon koppigheid. Nu had ik dat als kind ook enorm hard en heeft erg lang geduurd. Ik herinner me nog dat ik in de lagere school soms wel urenlang aan tafel moest blijven zitten tot ik eindelijk mijn eten op had... Maar het is er dus intussen ook uitgegroeid! Op één ding na dan toch: zet me geen kaas voor want ik zou gewoon gaan lopen

Succes met F!
Nogeenkeer.

[Sterretje]

ik denk dat F net als I nog te klein is om het principe beloning goed te begrijpen.
Hoewel, gisteren in de crèche had I moeite met haar fruit, maar omdat ze wel weet dat de andere kindjes een koek krijgen NA het fruit, hebben ze haar wel laten zitten tot het fruit op was om haar dan ook een koek te geven.
Misschien helpt dat ook met F?

Of Fien, je kan eens proberen met Soep aan te bieden? Geven wij vaak in een tuitbeker, kunnen ze zelluf drinken

[Fien83]

Oei nogeenkeer... het wordt dus nog erger . Ja, ik dacht altijd dat het zinnetje 'ik ben twee en ik zeg nee' klopte, maar hier is het dus 'ik ben één en ik zeg neen' .

Ik schenk voorlopig weinig aandacht aan dat eten. Gisteren heeft ze wel flink aardappel en zalm gegeten en één of twee boontjes, maar meer niet. Ik heb dan wel geprezen dat ze proefde, en dan lacht ze haar tandjes eens bloot, maar meer effect heeft dat ook niet . Belonen denk ik idd dat ze dat nog niet snapt. Ik ben wel van het principe dat de koek bij de fruitmaaltijd hoort en als er dessert is dat dat ook bij de maaltijd hoort en dat zou ik persoonlijk niet als beloning gebruiken, maar wat helpt helpt natuurlijk hé.

De driftbuien zijn idd grappig hé, ze zit hier dan te wijzen en als ze het niet krijgt en ik haar aanmoedig om het zelf te nemen begint ze te janken en buigt ze voorover met haar hoofd op haar beentjes. Precies of ze roept heel duidelijk 'Maar mama toch, kijk eens hoe zielig ik ben' .

Ja eten is een machtsstrijd hé, kindjes voelen gewoon dat mama's en papa's dat belangrijk vinden dus ik probeer ook van er geen gevoel of aandacht aan te geven, maar dat is niet zo makkelijk hé. Allez, voorlopig lukt het nog, maar ik ben vooral bang dat ik het op de duur niet meer ga kunnen en daarom jullie advies dus hé .

Ben blij te horen dat I. ook zo'n moeilijke periode heeft, 't zal de leeftijd zijn zullen we maar denken hé.

[Sterretje]

hihi, doet ze hier ook, met het hoofd op de beentjes
en gewoon op de grond gaan liggen ook en met haar hoofd boenken

waar ik vaak wel van schrik, als we met de vinger wijzen en streng zeggen, MAG NIET, begint ze enorm te huilen met grote dikke tranen.
we beschouwen het vooralsnog als krokodilletranen en 'proberen', maar die reactie is helemaal niet leuk. voel me dan zo een strenge mama

en dat belonen, goh 'k zou dat ook maar gebruiken als laatste redmiddel. bij A konden we op de duur niet anders
eerst het stickertjesbord op anderhalf en nu is het echt wel: eerst eten dan doosje rozijntjes, extra koekje, chocolade, plop kijken, ...
maar dessert hoort idd bij de maaltijd.

nogeenkeer, mijn schoonzus haar zoontje heeft eigenlijk sinds zijn twee jaar amper nog fruit gegeten. hij wou ook niet, zij vonden het niet belangrijk en tja, het kind is ook gezond en groot nu hoor...
soms willen we ook te veel van ons kinderen denk ik.
wij hebben ook niet alle dagen evenveel zin in eten denk ik vaak.