Hier alles met ups & downs, zoals verwacht. Maar nog wel in goede gezondheid. Ik hoop dat laatste voor iedereen hier ook?
En, ik begrijp je helemaal YDV. Ik merk toch ook dat het moeilijk is om er niet mee bezig te zijn. De laatste twee weken werden er ook heel wat zwangerschappen aangekondigd in de omgeving, via digitale weg. Dat is uiteraard fijn nieuws, maar ik begin toch altijd spontaan te wenen, soms echt erover... Loslaten dat lukt me dus nog niet. Mijn vriend is rationeel en begrijpt dat jammer genoeg niet altijd, volgens mij. Hij kan dat plaatsen en denkt er niet meer aan.
Wel fijn inderdaad dat het ondertussen mooi weer is, zodat we ons wat bezig kunnen houden. Ik probeer regelmatig te wandelen en te sporten om het hoofd helemaal leeg te maken, ook onder andere die coronatoestanden wat vergeten. Ik heb wel het gevoel, door corona, veel rustiger te zijn in mijn hoofd in het alledaagse leven. Minder stress voor de dingen om me heen, geen "tijdsdruk" dus tijd nemen in alles wat ik doe. Ik hoopte dat het een positief effect zou hebben op mijn hormonen en cyclus, etc. maar zit nu op dag 23 en mijn maandstonden komen al weer op gang..
Ik denk ook niet dat het nut heeft om nu naar mijn gynaecoloog te bellen, want een opstart zal nog niet voor meteen zijn. Ik heb in de week daarom sensitest ovulatietesten besteld, omdat ik de bui al voelde hangen. Die ga ik binnenkort dan ook zeker proberen, want zolang we hoop kunnen koesteren.
In mijn geval: zolang die luteale fase altijd zo kort blijft, zal het volgens mij sowieso niet lukken. Wat alles - voor mij persoonlijk - des te "erger" maakt: 2020 zou ons jaar worden en dat gaat nu ook al niet meer op...

En dan maak ik mezelf wijs, misschien dan geen baby, maar wel een zwangerschap?? En zo blijven we gaan, hé.
