Als je na lange tijd proberen, hopen, afzien en je op maar 1 doel focussen ineens krijgt wat je altijd al gewild hebt, is het normaal dat je ineens een beetje in een zwart gat valt.
En de angst dat het mis zal gaan is ook heel herkenbaar. Na een bbz en een miskraam was een van mijn eerste gedachten toen de zwtest positief was: 'Ik hoop dat het niet weer mis zal gaan' en 'Ik kan het niet aan om nog eens zo teleurgesteld te worden'
Mijn blijdschap was dus gentint door angst en ik denk dat dat normaal is voor mensen zoals ons. Als je problemen hebt gehad om zwanger te worden en/of te blijven,ben je een beetje je onschuld in die dingen kwijt en ga je minder zorgeloos door een zwangerschap dan andere vrouwen.
Maar zoels Engel moet ook ik toegeven dat ik al eens gedacht heb als een zwangere vriendin aan het klagen was dat ze content mocht zijn dat ze zwanger was en dat ze geen reden tot klagen had.
Ik heb dat wel nooit tegen iemand gezegd en zou ook nooit zo cru zijn als sommige mensen.
En vergeet de hormonen niet hè, die spelen nu ook een heel belangrijke rol in hoe je je voelt. Naast de misselijkheid en hoofdpijn hebben die ook invloed op je gevoelens zonder dat je daar iets aan kan doen.
Dus op naar de 12 weken!
Dikke knuffel,
LB
geen bloedingen meer gehad en toen ik ff luisterde met de doppler kon ik het hartje onmiddellijk voor wel 5min horen! Alsof ons kleintje wist dat ie moest blijven liggen om de mama gerust te stellen....
gek he...
) had ik overdag de wasbare en voor 'snachts die zelfklevende, vond die echt wel goed! Denk dat ik nu dezelfde weg op zal gaan maar zit nog met de twijfel (door vorige negatieve ervaring) of ik bv zal geven of niet...