Vandaag voel ik mij stukken beter, gisteren was het heel zwaar, maar dat heb ik achter mij kunnen laten. Ik heb de tijd genomen om te treuren en dat hielp. Meestal doe ik het niet, ik probeer bezig te zijn met andere dingen, maar dat helpt niet. Het verdriet komt dan later opnieuw en blijft veel langer. Bij mij is het toch zo. Dus nu doe ik het anders. Ik gun mij de tijd en ruimte om te treuren en op bepaald moment is het over.
Ook ik heb een prachtige man als partner die mijn steun en toeverlaat is, die begrijpt hoe ik mij voel, die mij mijn gemoedstoestanden niet kwalijk neemt en mij een liefdevolle knuffel geeft. Betere partner zou ik mij niet kunnen wensen.
Ja, Dromertje_Elke, gelukkig zijn ze er voor ons. En wij voor hen. Het is ook voor hen zwaar, alleen een beetje anders. Nog gisteren hebben wij erover thuis gesproken. Mijn partner kan er beter afstand van nemen, want hij hoeft niet dagelijks te denken welke medicatie nu moet worden toegediend, wanneer op FM, BN enz. Het neemt niet weg dat ook voor hem zwaar is. Wij willen zo graag een kindje. Ik denk dat het voor ons allemaal hier telt.
Hopelijk hebben wij allemaal goed nieuws binnen enkele maanden. Liefst zo snel mogelijk.
Wat ik in die 2 weken ga proberen te doen is mijn taken/werk zo te plannen dat ik dan het meest plezante dingen te doen overhoud zodat ik mijzelf gemakkelijk kan "verliezen" in wat ik doe. Want als de taken/werk vervelend is, dwallen de gedachten sneller weg.
Nu moet ik gaan. Ik wens iedereen een fijne avond met zo weinig mogelijk piekermomenten.