Wel of niet gelukkig worden als donorouders

[bartv]

Hey iedereen ik ben bart. En worstel met heel wat vragen.
Wij zijn al even aan het proberen om een klein wondertje te krijgen.
Maar we zijn te weten gekomen dat ik ongelooflijk slechte sperma heb.
We hebben al een tese gedaan bij mij en dan hadden we even het geluk dat men vrouw zwanger was. Maar toen hebben we een miskraam gekregen en nu zijn we aan het proberen om eerst zaad van mij te kunnen invriezen en dan pas te starten bij men vrouw.
Maar heb al 4 keer geprobeerd en telkens zonder succes om iets in te vriezen.
Ik ben een beetje de moed aan het verliezen plus de dokters hebben al paar keer aangekaart om over donor na te denken.
Maar daar heb ik het juist moeilijk mee. De 1 moment denk ik kom we gaan er voor de andere moment ben ik dan bang dat het kindje niet echt op mij zal gelijken.
Dusja mss dat ik via deze weg met wat mensen kan praten die ofwel het zelfde hebben meegemaakt.
Of al ouders op deze weg zijn geworden.
Alvast dank om mij mss wat te helpen met deze vragen.

[Jvi]

Dag Bartv,

Ik zie dat jou bericht van 2024 dateert en weet dus niet of je mijn reactie hierop nog zal lezen en/of beantwoorden.

Mijn man en ik zijn in het najaar van 2025 te weten gekomen via een spermastaal dat hij azoöspermie heeft, na grondig onderzoek (Micro-TESE) weten we nu ook dat er helemaal niets te vinden is. Wij staan open voor donatie maar hebben het er tegelijkertijd ook moeilijk mee.

Anoniem of gekend... Dat is de vraag.

Het lijkt alsof de verhalen die we lezen (De donor en wij) en horen, de (wens-)ouders dit een heel makkelijke keuze vonden. De zin 'voor ons was het duidelijk...' komt hier dan weer naar boven. Dit is geen makkelijke situatie en voor ons is het helaas niet duidelijk.

De therapeut van het UZ heeft ons gezegd dat we er 'te veel' over nadenken en we ons zelf een deadline moeten opleggen (december 2026). Dit maakt dat ons traject een jaar duurt en dat het een 'mooie' afsluiter zou zijn. Sedert deze afspraak begin ik als vrouw, die eigenlijk nergens over te klagen heeft, het er moeilijker mee te krijgen. Na bijna een jaar achter mijn man te staan en een steunpilaar voor hem te zijn om dit nieuws te verwerken krijg ik nu de slag van de hamer.
Deze keuze is voor de rest van ons leven en ik kan niet stoppen met te denken over dat kindje dat wij zo graag willen maar tegelijk weet ik ook niet of dit wel de manier is. Het voelt momenteel alsof die droom, die wens, zoals zand tussen je vingers aan het wegglijden is...

Aangezien jullie traject enkele jaren geleden gestart is en je toch wel met diezelfde vraag worstelde waar wij nu mee zitten had ik graag het vervolg van jullie verhaal gehoord.