Hallo,
Vorige week hebben we te horen gekregen dat we enkel zwanger zullen kunnen worden via ivf of icsi omdat de spermakwaliteit van mijn man te slecht is.
We zijn nog volop aan het bekomen van de eerste schok en zijn nu de nodige info aan het inwinnen.
Mijn gyn heeft al uitgelegd dat we doorverwezen worden naar één van de ivf-centra, maar dat hij de voorafgaande onderzoeken zelf nog zal doen. Eén van die onderzoeken zou dus blijkbaar een laparoscopie zijn. Nu wil ik graag eens van jullie horen of dit effectief altijd tot de 'standaard'onderzoeken behoort, want ik ken (slechts) één iemand die bezig is met ivf en ik weet zeker dat zij geen laparoscopie ondergaan heeft (wel een hcg).
Zijn er mensen die hier meer kunnen over zeggen?
Alvast bedankt voor jullie antwoord,
Leonie
laparoscopie
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Dag Leonie,
Toen wij besloten om IVF te doen (waren al een jaar bezig zonder resultaat) heeft mijn gyn ook een laparoscopie voorgesteld. Dit is onder andere om zeker te zijn dat ook bij jou alles 'in orde' is. Bijvoorbeeld om te zien of de eileiders doorgankelijk zijn, of je geen endometriose hebt, of er geen cysten zijn en zo verder.
Het zou nogal zonde zijn dat je IVF poging niet lukt en achteraf blijkt dat er bij jou iets niet helemaal in orde is.
Bij mij hebben ze toen ook een drilling van de eierstokken gedaan, dit zou moeten helpen bij de eisprong. Bovendien hebben ze een beetje endometriose verwijderd en een poliep in de baarmoeder. Je ziet, het is niet voor niets geweest.
Ik vind het een goed voorstel van je gyn, het is misschien wel een beetje ingrijpend, maar dan ben je zeker dat alles in orde is en dat je er voor 100% kan voor gaan.
Ik wens jullie in alle geval heel veel succes en goede moed om er aan te beginnen!
Groetjes
Sterretje
Toen wij besloten om IVF te doen (waren al een jaar bezig zonder resultaat) heeft mijn gyn ook een laparoscopie voorgesteld. Dit is onder andere om zeker te zijn dat ook bij jou alles 'in orde' is. Bijvoorbeeld om te zien of de eileiders doorgankelijk zijn, of je geen endometriose hebt, of er geen cysten zijn en zo verder.
Het zou nogal zonde zijn dat je IVF poging niet lukt en achteraf blijkt dat er bij jou iets niet helemaal in orde is.
Bij mij hebben ze toen ook een drilling van de eierstokken gedaan, dit zou moeten helpen bij de eisprong. Bovendien hebben ze een beetje endometriose verwijderd en een poliep in de baarmoeder. Je ziet, het is niet voor niets geweest.
Ik vind het een goed voorstel van je gyn, het is misschien wel een beetje ingrijpend, maar dan ben je zeker dat alles in orde is en dat je er voor 100% kan voor gaan.
Ik wens jullie in alle geval heel veel succes en goede moed om er aan te beginnen!
Groetjes
Sterretje
-
josefien
- Berichten: 5
- Lid geworden op: 11 april 2008, 12:49
Hallo Leonie,
ik zou het ook zeker aanraden als je gynea het voorstelt...het lijkt heel ingrijpens, en ok , het is een operatie..maar wat een geruststelling dat ze nadien zeggen dat er fundamenteels niets mis is..ook bij mij beetje endometriose weggehaald..ze hebben ook nog een onderzoek gedaan naar de eileiders, of die wel open waren, dit is best een pijnlijk onderzoek, ze spuiten een contrastvloeistof in en tegelijkertijd kan je op de echo zien of alles doorvloeit..het gevoel dat ik kreeg was alsof ik een heel erg pijnlijke kramp kreeg in mijn onderbuik...maar die pijn was snel voorbij toen alles in orde bleek te zijn...
ik zou het ook zeker aanraden als je gynea het voorstelt...het lijkt heel ingrijpens, en ok , het is een operatie..maar wat een geruststelling dat ze nadien zeggen dat er fundamenteels niets mis is..ook bij mij beetje endometriose weggehaald..ze hebben ook nog een onderzoek gedaan naar de eileiders, of die wel open waren, dit is best een pijnlijk onderzoek, ze spuiten een contrastvloeistof in en tegelijkertijd kan je op de echo zien of alles doorvloeit..het gevoel dat ik kreeg was alsof ik een heel erg pijnlijke kramp kreeg in mijn onderbuik...maar die pijn was snel voorbij toen alles in orde bleek te zijn...
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Ik ben direct naar een fertiliteitscentrum gegaan. De arts vroeg of ik tijdens mijn regels veel buikpijn had. Toen ik daar ja op antwoordde stelde hij ook direct een laparoscopie voor, om eventuele endometriose weg te halen en voor de rest ook alles even te checken. Ik moet op 29/4 mijn laparoscopie laten doen. Ik dacht niet dat dit pijnlijk ging zijn, want het is onder algemene verdoving...
Kan je dat ook laten doen onder plaatselijke verdoving? Moet binnenkort naar de anesthesist ivm verdoving, ik ga het hem eens vragen!
Kan je dat ook laten doen onder plaatselijke verdoving? Moet binnenkort naar de anesthesist ivm verdoving, ik ga het hem eens vragen!
-
Karo81
- Berichten: 47
- Lid geworden op: 25 oktober 2007, 10:20
Dag Ikke26!
De laparoscopie onder plaatselijke verdoving is volgens mij niet mogelijk. Ze blazen immers je buik op als ik mij niet vergis, en dat wil je echt niet zien.
De ingreep op zich is inderdaad pijnloos. Al kan je achteraf nog pijn hebben, het gevoel dat "er aan gewerkt is". Verder kan je nog enkele dagen bloedverlies hebben.
Wat mijzelf betreft, ik heb toen we met IVF begonnen geen laparoscopie gehad. Ik heb wel een 7-tal jaren geleden reeds een laparoscopie gehad door de eileiderontsteking die ik had. Dit is tevens onze oorzaak van onvruchtbaarheid en omdat ze dit weten hebben ze volgens mij niet opnieuw een laparoscopie gedaan.
Karo.
De laparoscopie onder plaatselijke verdoving is volgens mij niet mogelijk. Ze blazen immers je buik op als ik mij niet vergis, en dat wil je echt niet zien.
De ingreep op zich is inderdaad pijnloos. Al kan je achteraf nog pijn hebben, het gevoel dat "er aan gewerkt is". Verder kan je nog enkele dagen bloedverlies hebben.
Wat mijzelf betreft, ik heb toen we met IVF begonnen geen laparoscopie gehad. Ik heb wel een 7-tal jaren geleden reeds een laparoscopie gehad door de eileiderontsteking die ik had. Dit is tevens onze oorzaak van onvruchtbaarheid en omdat ze dit weten hebben ze volgens mij niet opnieuw een laparoscopie gedaan.
Karo.
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hallo,
Alvast bedankt voor jullie antwoorden.
Ik heb me ondertussen ook al via andere kanalen geïnformeerd en ben wel overtuigd van het nut van zo'n laparascopie (of laparOscopie? Ik lees de twee versies). Volgende week dinsdag 22 april is het zover. Hoewel ik ondertussen weet dat dit een heel lichte ingreep is, ben ik er toch heel bang voor. Ik heb nog nooit iets gehad, ben nog nooit verdoofd geweest, ben nog nooit in het ziekenhuis opgenomen, ... Sinds de datum vastligt loop ik ongelooflijk nerveus rond. Iedereen probeert me wel telkens weer gerust te stellen, maar toch, het blijft in m'n hoofd rondspoken.
Wie al een tijdje bezig is in deze medische molen, zal misschien vinden dat ik nu overdrijf, maar wij staan nu helemaal aan het begin, weten niet wat op ons afkomt en ik voel me ongelooflijk onzeker, zowel over de behandelingen als over de uitkomst ervan. Ik weet dat niemand kan zeggen waar we binnen pakweg een jaar staan, maar toch heb ik ontzettend veel nood aan houvast, die er dus niet is.
Dit forum helpt me te beseffen dat ik niet alleen sta met al deze gevoelens en dat is voorlopig ongeveer de enige troost die ik vind. Ik kom hier wellicht nog vaak vertoeven.
groetjes,
Leonie
Alvast bedankt voor jullie antwoorden.
Ik heb me ondertussen ook al via andere kanalen geïnformeerd en ben wel overtuigd van het nut van zo'n laparascopie (of laparOscopie? Ik lees de twee versies). Volgende week dinsdag 22 april is het zover. Hoewel ik ondertussen weet dat dit een heel lichte ingreep is, ben ik er toch heel bang voor. Ik heb nog nooit iets gehad, ben nog nooit verdoofd geweest, ben nog nooit in het ziekenhuis opgenomen, ... Sinds de datum vastligt loop ik ongelooflijk nerveus rond. Iedereen probeert me wel telkens weer gerust te stellen, maar toch, het blijft in m'n hoofd rondspoken.
Wie al een tijdje bezig is in deze medische molen, zal misschien vinden dat ik nu overdrijf, maar wij staan nu helemaal aan het begin, weten niet wat op ons afkomt en ik voel me ongelooflijk onzeker, zowel over de behandelingen als over de uitkomst ervan. Ik weet dat niemand kan zeggen waar we binnen pakweg een jaar staan, maar toch heb ik ontzettend veel nood aan houvast, die er dus niet is.
Dit forum helpt me te beseffen dat ik niet alleen sta met al deze gevoelens en dat is voorlopig ongeveer de enige troost die ik vind. Ik kom hier wellicht nog vaak vertoeven.
groetjes,
Leonie
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Hey Leonie,
Ikzelf (als verpleegkundige) had ook schrik voor mijn laparoscopie, het was ook de eerste keer dat ik onder het mes moest.
Bij mijn tweede laparoscopie zag ik er nog meer tegenop, want dan weet je wat er je te wachten staat. De tweede is naar mijn aanvoelen lastiger geweest: ik ben moeilijker wakker geworden en eens wakker, kon ik absoluut niet meer indutten in afwachting dat ik naar huis mocht. Bij het ontwaken zat de tweede keer de blaassonde nog ter plaatse (de eerste keer hadden ze die verwijderd terwijl ik nog sliep) en dat vond ik het meest ambetante van allemaal! Eens thuis voelde ik me sneller weer fit (na 1 dag, wel met de nodige pijnstillers tegen de pijn van de lucht die ze inblazen) en ook het verwijderen van de draadjes was minder pijnlijk
Misschien een paar tips:
- vraag of je partner bij je mag blijven tot je naar de operatiezaal wordt gebracht
- voorzie wat 'eenvoudige lectuur'
- schrijf op voorhand een sms-je. Die kan je dan snel verzenden (bv naar partner) als je terug bent op de kamer (geruststellend)
- probeer vooral veel te slapen vooraleer je naar huis mag
- neem je pijnstillers stipt in, wacht niet tot de pijn terug is om de volgende pijnstiller te nemen (als eigenzinnige verpleegkundige heb ik tot twee keer toe laten vangen) De pijn die veroorzaakt wordt door de lucht die ze inbrengen is niet zo fel, maar verplichte me wel telkens tot een paar uur bedrust.
- spreek af met je partner dat hij je extra in de watten legt de volgende dagen
Al bij al kan je dus zeggen dat het zeker niet iets is om naar uit te kijken, maar dat het snel achter de rug is. Eens je thuis bent valt het eigenlijk goed mee. Ik heb zelfs nog een paar dagen van mijn ziekenverlof (eerste keer 4 werkdagen, tweede keer 7) echt kunnen genieten (solden!! )
Veel sterkte
Ikzelf (als verpleegkundige) had ook schrik voor mijn laparoscopie, het was ook de eerste keer dat ik onder het mes moest.
Bij mijn tweede laparoscopie zag ik er nog meer tegenop, want dan weet je wat er je te wachten staat. De tweede is naar mijn aanvoelen lastiger geweest: ik ben moeilijker wakker geworden en eens wakker, kon ik absoluut niet meer indutten in afwachting dat ik naar huis mocht. Bij het ontwaken zat de tweede keer de blaassonde nog ter plaatse (de eerste keer hadden ze die verwijderd terwijl ik nog sliep) en dat vond ik het meest ambetante van allemaal! Eens thuis voelde ik me sneller weer fit (na 1 dag, wel met de nodige pijnstillers tegen de pijn van de lucht die ze inblazen) en ook het verwijderen van de draadjes was minder pijnlijk
Misschien een paar tips:
- vraag of je partner bij je mag blijven tot je naar de operatiezaal wordt gebracht
- voorzie wat 'eenvoudige lectuur'
- schrijf op voorhand een sms-je. Die kan je dan snel verzenden (bv naar partner) als je terug bent op de kamer (geruststellend)
- probeer vooral veel te slapen vooraleer je naar huis mag
- neem je pijnstillers stipt in, wacht niet tot de pijn terug is om de volgende pijnstiller te nemen (als eigenzinnige verpleegkundige heb ik tot twee keer toe laten vangen) De pijn die veroorzaakt wordt door de lucht die ze inbrengen is niet zo fel, maar verplichte me wel telkens tot een paar uur bedrust.
- spreek af met je partner dat hij je extra in de watten legt de volgende dagen
Al bij al kan je dus zeggen dat het zeker niet iets is om naar uit te kijken, maar dat het snel achter de rug is. Eens je thuis bent valt het eigenlijk goed mee. Ik heb zelfs nog een paar dagen van mijn ziekenverlof (eerste keer 4 werkdagen, tweede keer 7) echt kunnen genieten (solden!!
)Veel sterkte
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Leonie,
Ik begrijp je volledig. Voor mij is het ook allemaal nieuw. Van mijn partner weten we al dat hij te weinig zaadcellen heeft, maar ik had me nog nooit laten onderzoeken. Mijn laparoscopie is op 29 april. Ik ben er ook zenuwachtig voor, denk dat dat wel normaal is. Alle andere testen heb ik reeds achter de rug (echo + bloedprik, bloedanalyse, zaadanalyse van mijn man, ...). De resultaten weet ik nog niet, die worden pas besproken bij de volgende afspraak met de dokter (op 23 mei pas!)... Die gaat dan een voorstel voor een behandeling doen. Zal waarschijnlijk ivf worden, aangezien de mindere zaadkwaliteit. Het zal een zware periode worden, maar wij hebben besloten om er 100% voor te gaan, en ik weet zeker dat mijn man me altijd voor 100% zal steunen. Dat geeft toch een goed gevoel.
Ik begrijp je volledig. Voor mij is het ook allemaal nieuw. Van mijn partner weten we al dat hij te weinig zaadcellen heeft, maar ik had me nog nooit laten onderzoeken. Mijn laparoscopie is op 29 april. Ik ben er ook zenuwachtig voor, denk dat dat wel normaal is. Alle andere testen heb ik reeds achter de rug (echo + bloedprik, bloedanalyse, zaadanalyse van mijn man, ...). De resultaten weet ik nog niet, die worden pas besproken bij de volgende afspraak met de dokter (op 23 mei pas!)... Die gaat dan een voorstel voor een behandeling doen. Zal waarschijnlijk ivf worden, aangezien de mindere zaadkwaliteit. Het zal een zware periode worden, maar wij hebben besloten om er 100% voor te gaan, en ik weet zeker dat mijn man me altijd voor 100% zal steunen. Dat geeft toch een goed gevoel.
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey ikke26
Die eerste stappen die je beschrijft hebben wij ook allemaal al achter de rug, nu is het nog de laparscopie voor mij en een andrologisch onderzoek bij mijn man en dan kunnen we hopelijk zo snel mogelijk beginnen. Aangezien de oorzaak bij mijn man vermoedelijk een niet ingedaalde teelbal is, hebben we weinig hoop dat er nog iets aan gedaan kan worden. Ik hoop ook heel erg dat er bij mij niets ontdekt wordt. Ik denk dat ik het dan allemaal weer wat positiever zal kunnen inzien. Hoewel alles wat ik lees dat tegenspreekt, blijf ik ergens geloven dat het onze kansen op succes zou verhogen.
Als je dat wil, zet ik hier volgende week wel een 'verslagje' van het verloop van mijn laparoscopie. Als je dat liever niet wil, begrijp ik het ook wel hoor. Sommige getuigenissen hebben me hier al moed gegeven, andere net niet. Je moet maar iets laten weten.
groetjes,
Leonie
Die eerste stappen die je beschrijft hebben wij ook allemaal al achter de rug, nu is het nog de laparscopie voor mij en een andrologisch onderzoek bij mijn man en dan kunnen we hopelijk zo snel mogelijk beginnen. Aangezien de oorzaak bij mijn man vermoedelijk een niet ingedaalde teelbal is, hebben we weinig hoop dat er nog iets aan gedaan kan worden. Ik hoop ook heel erg dat er bij mij niets ontdekt wordt. Ik denk dat ik het dan allemaal weer wat positiever zal kunnen inzien. Hoewel alles wat ik lees dat tegenspreekt, blijf ik ergens geloven dat het onze kansen op succes zou verhogen.
Als je dat wil, zet ik hier volgende week wel een 'verslagje' van het verloop van mijn laparoscopie. Als je dat liever niet wil, begrijp ik het ook wel hoor. Sommige getuigenissen hebben me hier al moed gegeven, andere net niet. Je moet maar iets laten weten.
groetjes,
Leonie
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Leonie,
Je mag zeker en vast een verslagje van je laparoscopie achterlaten. Ben eigenlijk wel benieuwd...
Voor de rest heb ik al nieuws: mijn echo was in orde, daar hebben ze niks raar op gezien.
Bij mijn man was een te lage concentratie van zaadcellen, oorzaak is ook een niet-ingedaalde teelbal. Zal waarschijnlijk dus direct IVF worden, maar dat weten we pas op 23 mei. Nog lang wachten dus...
Je mag zeker en vast een verslagje van je laparoscopie achterlaten. Ben eigenlijk wel benieuwd...
Voor de rest heb ik al nieuws: mijn echo was in orde, daar hebben ze niks raar op gezien.
Bij mijn man was een te lage concentratie van zaadcellen, oorzaak is ook een niet-ingedaalde teelbal. Zal waarschijnlijk dus direct IVF worden, maar dat weten we pas op 23 mei. Nog lang wachten dus...
-
rika
- Berichten: 79
- Lid geworden op: 30 maart 2008, 17:03
Hoi Leonie en ikke,
Ik heb al 2x een laparoscopie gehad en het valt best wel mee. Voldoende pijnstilling achteraf vind ik belangrijk. Ik ben de eerste keer na een dag beginnen werken (was toen nog zelfstandige), maar dat was toch niet alles. De tweede keer (vorig jaar) ben ik 2 dagen na de operatiedag thuis gebleven. Ik heb endometriose. De gyn wil een laparoscopie, omdat IVF ingrijpend is en het zou inderdaad tijdverlies zijn om enkel voort te gaan op de subfertiliteit van je partner,om na 3 pogingen ofzo te ontdekken dat er bij jou ook iets is. Maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat er iets fout is, het is gewoon voorzorg, om zo goed mogelijk IVF te kunnen starten en dus zo veel mogelijk kans te hebben! Veel moed voor morgen en volgende week!
Ik heb al 2x een laparoscopie gehad en het valt best wel mee. Voldoende pijnstilling achteraf vind ik belangrijk. Ik ben de eerste keer na een dag beginnen werken (was toen nog zelfstandige), maar dat was toch niet alles. De tweede keer (vorig jaar) ben ik 2 dagen na de operatiedag thuis gebleven. Ik heb endometriose. De gyn wil een laparoscopie, omdat IVF ingrijpend is en het zou inderdaad tijdverlies zijn om enkel voort te gaan op de subfertiliteit van je partner,om na 3 pogingen ofzo te ontdekken dat er bij jou ook iets is. Maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat er iets fout is, het is gewoon voorzorg, om zo goed mogelijk IVF te kunnen starten en dus zo veel mogelijk kans te hebben! Veel moed voor morgen en volgende week!
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey ikke26,
Zoals beloofd een verslagje van mijn laparascopie. Eerst en vooral moet ik zeggen dat het een stuk beter is meegevallen dan ik van tevoren gedacht had. Ook al zegt iedereen dat het wel zal meevallen, je blijft dat toch als een muur zien die voor je staat hé.
Vandaag is de eerste dag dat ik weer 'normaal' kan functioneren. Ik bedoel daarmee dat ik weer aan de computer zit, rondloop in huis, aan tafel eet ipv in de zetel, enz. (Vandaar dat ik nu pas dit verslagje kan typen).
Dinsdagmorgen was ik als eerste aan de beurt en ik was VRESELIJK nerveus. Mijn man mocht werkelijk niks meer zeggen, elk woord was er teveel aan... Ik heb dus ook niet echt kunnen 'genieten' van een kalmeermiddel, want daarvoor lag ik al te snel op de operatietafel. Verdoofd worden bleek achteraf helemaal niet zo erg, ik was 'weg' voor ik het wist en ook weer wakker zonder problemen, zonder misselijkheid of niks. Ik had gewoon heel erg koud, maar de mensen op de recovery verzorgen je echt heel goed en hebben me meteen een extra deken gegeven en preventief een infuus met pijnstiller (preventief, want op dat ogenblik had ik geen pijn). Dan terug naar de kamer, daar ben ik plat blijven liggen en heb ik nog een beetje geslapen, maar ik voelde me eigenlijk wel goed, tot ik moest opstaan om naar het toilet te gaan. Dat ging helemaal niet, ik moest heel dringend plassen, maar het kwam gewoon niet, waardoor ik vrij lang op het toilet ben blijven (rechtop) zitten (sorry voor de gedetailleerde uitleg!) en dus pijn kreeg in mijn buik en onder mijn ribben. Dan nog een pijnstiller bijgevraagd en de pijn was weer weg. Rond 16u30 was ik al terug thuis en dan ben ik gewoon heel de avond in de zetel blijven liggen. Woensdag ook nog, kon nog niet rondlopen, want dan voelde ik pijn in mijn ribben (en dus niet in mijn schouders zoals de meesten) en voelde ik ook wel de wondjes (twee sneetjes trouwens). Als ik bleef liggen voelde ik niks. Woensdag heb ik wel nog pijnstillers genomen, vanaf donderdag was het niet meer nodig. Woensdag ging het plassen ook nog heel moeilijk, ik vermoed dat dit door de sonde komt die ze inbrengen, al heeft de dokter daar niks over gezegd en heb ik daar ook geen pijn door gehad.
Gisteren donderdag dus nog voornamelijk in de zetel gelegen omdat ik wel voelde dat het nog nodig was; na een korte wandeling in onze tuin voelde ik weer alles trekken en die pijn in mijn ribben, maar als ik ga liggen is dat direct over.
Vandaag alleen nog last van de draadjes die een beetje trekken, maar dat is alleen een beetje onaangenaam.
Het goeie nieuws is dat er bij mij niks gevonden is, wat uiteraard een opluchting is!
Ik hoop dat 't bij jou ook allemaal zo vlot gaat en dat 't resultaat even goed is.
groetjes,
Leonie
ps: aan al wie hier al geruststellende woorden en uitleg geschreven heeft: heel erg bedankt!
Zoals beloofd een verslagje van mijn laparascopie. Eerst en vooral moet ik zeggen dat het een stuk beter is meegevallen dan ik van tevoren gedacht had. Ook al zegt iedereen dat het wel zal meevallen, je blijft dat toch als een muur zien die voor je staat hé.
Vandaag is de eerste dag dat ik weer 'normaal' kan functioneren. Ik bedoel daarmee dat ik weer aan de computer zit, rondloop in huis, aan tafel eet ipv in de zetel, enz. (Vandaar dat ik nu pas dit verslagje kan typen).
Dinsdagmorgen was ik als eerste aan de beurt en ik was VRESELIJK nerveus. Mijn man mocht werkelijk niks meer zeggen, elk woord was er teveel aan... Ik heb dus ook niet echt kunnen 'genieten' van een kalmeermiddel, want daarvoor lag ik al te snel op de operatietafel. Verdoofd worden bleek achteraf helemaal niet zo erg, ik was 'weg' voor ik het wist en ook weer wakker zonder problemen, zonder misselijkheid of niks. Ik had gewoon heel erg koud, maar de mensen op de recovery verzorgen je echt heel goed en hebben me meteen een extra deken gegeven en preventief een infuus met pijnstiller (preventief, want op dat ogenblik had ik geen pijn). Dan terug naar de kamer, daar ben ik plat blijven liggen en heb ik nog een beetje geslapen, maar ik voelde me eigenlijk wel goed, tot ik moest opstaan om naar het toilet te gaan. Dat ging helemaal niet, ik moest heel dringend plassen, maar het kwam gewoon niet, waardoor ik vrij lang op het toilet ben blijven (rechtop) zitten (sorry voor de gedetailleerde uitleg!) en dus pijn kreeg in mijn buik en onder mijn ribben. Dan nog een pijnstiller bijgevraagd en de pijn was weer weg. Rond 16u30 was ik al terug thuis en dan ben ik gewoon heel de avond in de zetel blijven liggen. Woensdag ook nog, kon nog niet rondlopen, want dan voelde ik pijn in mijn ribben (en dus niet in mijn schouders zoals de meesten) en voelde ik ook wel de wondjes (twee sneetjes trouwens). Als ik bleef liggen voelde ik niks. Woensdag heb ik wel nog pijnstillers genomen, vanaf donderdag was het niet meer nodig. Woensdag ging het plassen ook nog heel moeilijk, ik vermoed dat dit door de sonde komt die ze inbrengen, al heeft de dokter daar niks over gezegd en heb ik daar ook geen pijn door gehad.
Gisteren donderdag dus nog voornamelijk in de zetel gelegen omdat ik wel voelde dat het nog nodig was; na een korte wandeling in onze tuin voelde ik weer alles trekken en die pijn in mijn ribben, maar als ik ga liggen is dat direct over.
Vandaag alleen nog last van de draadjes die een beetje trekken, maar dat is alleen een beetje onaangenaam.
Het goeie nieuws is dat er bij mij niks gevonden is, wat uiteraard een opluchting is!
Ik hoop dat 't bij jou ook allemaal zo vlot gaat en dat 't resultaat even goed is.
groetjes,
Leonie
ps: aan al wie hier al geruststellende woorden en uitleg geschreven heeft: heel erg bedankt!
-
Ikke26
- Berichten: 301
- Lid geworden op: 15 april 2008, 14:50
Hey Leonie,
Blij te horen dat het toch nog goed meevalt!
Bij mij beginnen de zenuwen toch ook op te komen hoor.
Ben eigenlijk vooral bang voor de verdoving. Bij een vorige operatie was ik namelijk iets te vlug wakker geworden. De darm voor zuurstof zat er nog, waardoor ik het gevoel had te stikken (wat natuurlijk niet mogelijk is, maar het voelt wel zo). Ik was daardoor enorm in paniek toen. De anesthesist zegt dat de kans héél klein is dat ik dat nog een keer meemaak, maar ja, de kans bestaat natuurlijk hé.
Tof dat ze niks gevonden hebben bij jou! Eigenlijk hoop ik daar ook op bij mij, maar langs de andere kant weet ik dan niet waar die helse pijn altijd vandaan komt hé.
Ik hoop dat alles vlug gepasseerd is en we snel met een behandeling kunnen beginnen. Zie hier rond mij veel zwangere vrouwen of jonge kindjes en het begint wel enorm te steken!
Blij te horen dat het toch nog goed meevalt!
Bij mij beginnen de zenuwen toch ook op te komen hoor.
Ben eigenlijk vooral bang voor de verdoving. Bij een vorige operatie was ik namelijk iets te vlug wakker geworden. De darm voor zuurstof zat er nog, waardoor ik het gevoel had te stikken (wat natuurlijk niet mogelijk is, maar het voelt wel zo). Ik was daardoor enorm in paniek toen. De anesthesist zegt dat de kans héél klein is dat ik dat nog een keer meemaak, maar ja, de kans bestaat natuurlijk hé.
Tof dat ze niks gevonden hebben bij jou! Eigenlijk hoop ik daar ook op bij mij, maar langs de andere kant weet ik dan niet waar die helse pijn altijd vandaan komt hé.
Ik hoop dat alles vlug gepasseerd is en we snel met een behandeling kunnen beginnen. Zie hier rond mij veel zwangere vrouwen of jonge kindjes en het begint wel enorm te steken!
-
Leonie
- Berichten: 92
- Lid geworden op: 9 april 2008, 0:12
Hey ikke26,
Ik zal dinsdag zeker aan je denken.
Ik begrijp je zenuwen maar al te goed! Waarschijnlijk hebben al die mensen rond je wel allemaal gelijk en maak je je zorgen voor niks wat die verdoving betreft, maar ik zou het ook maar echt geloven als het bewezen is, maw voorbij! Rationeel gezien maak je je vast en zeker zorgen om niks, maar ja...
Ik wist niet dat je wel degelijk klachten hebt (mss heb ik daar overgelezen). Hopelijk is er toch helemaal niets aan de hand, of anders iets dat helemaal geen invloed heeft op jullie ivf-kansen. Ik heb bvb toch al gehoord dat een lichte vorm van endometriose (die toch pijn kan veroorzaken hé) tijdens zo'n laparascopie makkelijk verwijderd kan worden en geen invloed meer heeft op de ivf die erna komt. Als er dan toch iets moet zijn, laten we dan duimen voor zoiets hé.
En wat al die zwangere mensen rond je betreft: hier idem. Je komt ze overal tegen, je ziet ze constant op tv en vooral heel onze vriendenkring loopt vol met zwangere en pas bevallen vrouwen; we kunnen nergens meer heen zonder ermee geconfronteerd te worden. Had het er daarnet nog over met mijn moeder. Zij begreep niet goed dat dit het allemaal nog wat lastiger maakt en vond dat we daar maar niet moeten aan denken. Tja, nog maar es het bewijs dat al die mensen ons wel heel erg willen steunen, maar dat enkel wie het zelf meemaakt het echt begrijpt...
Ik mag volgende week woensdag terug naar de gyne om de draadjes eruit te doen en dan hoop ik dat we EINDELIJK zullen doorverwezen worden naar de fertiliteitskliniek. Elke dag wachten is er momenteel één te veel, maar dat gevoel zul je ook wel herkennen hé.
Ik wens je zoveel mogelijk 'rust' toe de komende dagen, hoe moeilijk het ook is!
groetjes,
Leonie
Ik zal dinsdag zeker aan je denken.
Ik begrijp je zenuwen maar al te goed! Waarschijnlijk hebben al die mensen rond je wel allemaal gelijk en maak je je zorgen voor niks wat die verdoving betreft, maar ik zou het ook maar echt geloven als het bewezen is, maw voorbij! Rationeel gezien maak je je vast en zeker zorgen om niks, maar ja...
Ik wist niet dat je wel degelijk klachten hebt (mss heb ik daar overgelezen). Hopelijk is er toch helemaal niets aan de hand, of anders iets dat helemaal geen invloed heeft op jullie ivf-kansen. Ik heb bvb toch al gehoord dat een lichte vorm van endometriose (die toch pijn kan veroorzaken hé) tijdens zo'n laparascopie makkelijk verwijderd kan worden en geen invloed meer heeft op de ivf die erna komt. Als er dan toch iets moet zijn, laten we dan duimen voor zoiets hé.
En wat al die zwangere mensen rond je betreft: hier idem. Je komt ze overal tegen, je ziet ze constant op tv en vooral heel onze vriendenkring loopt vol met zwangere en pas bevallen vrouwen; we kunnen nergens meer heen zonder ermee geconfronteerd te worden. Had het er daarnet nog over met mijn moeder. Zij begreep niet goed dat dit het allemaal nog wat lastiger maakt en vond dat we daar maar niet moeten aan denken. Tja, nog maar es het bewijs dat al die mensen ons wel heel erg willen steunen, maar dat enkel wie het zelf meemaakt het echt begrijpt...
Ik mag volgende week woensdag terug naar de gyne om de draadjes eruit te doen en dan hoop ik dat we EINDELIJK zullen doorverwezen worden naar de fertiliteitskliniek. Elke dag wachten is er momenteel één te veel, maar dat gevoel zul je ook wel herkennen hé.
Ik wens je zoveel mogelijk 'rust' toe de komende dagen, hoe moeilijk het ook is!
groetjes,
Leonie
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten