Bij mij was het allemaal zo snel voorbij...
Voor ik het wist waren ze weg en lag ik opnieuw in de kamer.
Bij mij stond er zoveel volk in de operatiekamer.
2 gyn's, 2vroedvrouwen, 2verpleegsters, de kinderarts, de anesthesist. En vlak bij mij zat mijn man. Ze zijn geboren, ik heb ze heel even gehoord, dan hebben ze ze rap komen laten zien en dan zijn ze er mee vertrokken. We wisten zelf niet hoe groot ze waren of hoeveel ze wogen
Dan hebben ze me even in slaap gedaan omdat ik in paniek was. Een kwartiertje maar hoor, en dan plots ging ik terug naar de kamer. Mijn man was ondertussen fotootjes gaan trekken dat ik ze toch eens kon zien.
En ik maar zagen; "mag ik nu gaan zien, en nu, en nu,..." "Nog even wachten" zei de verpleegster, "straks rijden we met u tot aan de couveuse"
Dan heb ik nog een pijnstiller gekregen en ben ik ingedommeld. Ik werd wakker gemaakt met de boodschap dat mijn schatjes naar Antwerpen moesten... Elke keer als ik eraan terug denk wateren mijn ogen
Je bent zo machteloos, en ik had ze zelf nog niet gezien...
Nee, de kraamtijd was voor mij geen leuke tijd...
