Het verdriet in de ogen van een andere vrouw

[Martha]

Hoi dames

Ik wou iets met jullie delen. Aangezien ik onlangs mama geworden ben van een pracht van een IVF of ICSI baby (dat zullen we waarschijnlijk nooit weten), post ik onder het zwangeren-forum om andere vrouwen niet te kwetsen.

Tijdens een feestje "legde" een kennis van ons, die onze baby op haar armen had, in de armen van een andere vrouw. (Dat klingt wat gek, maar ik kan de hele situatie niet goed omschrijven.) Ik zag onmiddellijk het verdriet in de ogen van die "andere vrouw". Het was me ook al opgevallen dat/hoe ze mij en de baby observeerde. Ik wist het onmiddelijk: zij probeert zwanger te worden en het lukt niet. Ik voelde mij zo machteloos, ik had er zelfs spijt van dat ik naar dat feestje gegaan was, het was alsof ik deze vrouw boven haar verdriet nog een keer pijn deed. Ik weet niet of ze met behandelingen bezig is, maar ik voelde precies haar pijn en ook bij mij de pijn terugkomen. Achteraf hoorde ik ook van onze kennis dat deze vrouw probeert zwanger te geraken. Mijn gevoel was dus juist.


Ik twijfel of ik deze vrouw zou aanspreken. Nu besef ik pas hoe moeilijk het soms voor buitenstaanders is, om met mensen te communiceren, die een vruchtbaarheidsprobleem hebben.

Liefs


Martha

[Vereltje]

Hey Martha,

ik heb jou situatie ook eens meegemaakt, maar toen ik nog zwanger was. Er was iemand in onze vriendenkring die daar ook op reageerde op een manier die me deed vermoeden dat zij het ook moeilijk hadden om zwanger te worden. Ik vond het moeilijk om er iets over te vragen (dat zou ik zelf wsch ook niet zo tof gevonden hebben) maar ik heb haar verteld over onze lange weg. Daardoor heeft zij het ook aangedurfd haar verhaal aan mij te vertellen. Ze leek me nogal opgelucht dat ze haar verhaal eens kon vertellen.

Misschien kan je het ook zo aanpakken?

[Bjorn en Kim]

Wij hebben een aantal vrienden in onze vriendenkring met hetzelfde probleem. Wij zijn van in het begin heel open geweest over onze problemen en nu probeer ik hen te steunen waar ik kan.

Het 'geheim' van fertiliteit zou eens goed doorbroken moeten worden!

Ik schaam mij er ook niet voor om erover te praten, net dat helpt mij om mijn weg verder te zetten!

Groetjes

[Liefje]

dag Martha, wat je beschrijft is herkenbaar. We kennen waarschijnlijk allemaal wel die momenten, waarop je intuïtie aangeeft dat iemand (vrouw of man) met hetzelfde verdriet worstelt als jij. Zo moeilijk om hiermee om te gaan, hé. Niet naar het feestje gaan, zou m.i. ook niet helemaal eerlijk zijn, want heb jij niet al die tijd verlangt naar dit soort momenten waarop je kon 'pronken' met je kleine schat? Zelf had je waarschijnlijk je baby nooit in die andere vrouw haar armen gelegd, juist omwille van je radar. Dat het gebeurd is, kan voor haar inderdaad pijnlijk geweest zijn. Maar wie weet heeft ze er ook hoop uit geput. Zoiets weet je nooit zeker.
Als je haar enigszins kent, kan je misschien een kaartje sturen? Dat is minder direct dan aanspreken / bellen en zo heeft zij ook de gelegenheid om te kiezen of ze er met jou contact over wil hebben.

[pelkie]

Je ontwikkelt er een sensor voor inderdaad. Ik leg dan ook altijd onze weg uit en dan beginnen mensen er inderdaad gemakkelijk zelf over. Als ze dat dan niet doen, is't hun eigen keuze. Maar dan weten ze toch dat er na een lange weg vaak ook een prachtige beloning is!

[Sterretje]

Helemaal mee eens. Als je die vrouw nog eens alleen zou zien, kan je altijd over jezelf beginnen. En zeggen wat voor een lijdensweg je doorstaan hebt voor je wondertje. Je zal snel aan iemand haar reactie zien of ze er openstaat of niet. Je kan haar nog altijd je e-mail adres (of de site van DVO) geven om 'minder persoonlijk' er over te praten...

[Repelsteeltje]

Ik treed Liefje bij; Misschien kan je haar een mailtje of een kaartje sturen. Als ze weet wat jullie hebben meegemaakt zal ze waarschijnlijk ook wel hoop kunnen putten uit je verhaal.
Zelf zal ik niet zomaar ons verhaal vertellen, omdat niet iedereen moet weten van ons KID-trajact, maar als er ik met iemand met fertiliteitsproblemen geconfronteerd zou worden, zou ik haar toch ook vertellen hoe lang onze weg is geweest.

Maar voel je zeker niet schuldig. Je kon niet weten dat er zo iemand op het feestje aanwezig zou zijn. En bovendien willen lotgenootjes ook niet dat alle kersverse moeders met babies en zwangere vrouwen binnen blijven.

Dat communicatieprobleem ervaar ik ook; Mijn schoonzus en -broer zijn net in de fertimolen gestapt toen wij goed nieuws kregen en zelfs met hun, die ik zo goed ken, vind ik het moeilijk. Iets zeggen en misschien hun zorgeloze avond verpesten of niets zeggen terwijl zij misschien net nood hadden aan een babbel. Moeilijk

[mindyke]

hey er zit inderdaad toch een taboe rond he. Ik heb het ook aan bijna niemand verteld omdat ik het lastig vond als ze elke keer en en en? maar aan sommige waar ik van wist dat ze in behandeling waren.
HEt steunt je toch...

nu we zwanger zijn vertel ik er wel over hoe we hebben moeten zweten voor ons snotaapje... ik heb al gemerkt dat er mensen zijn die echt wel geintresseerd luisteren... als ik het zie bij iemand vertel ik erover. sommige reageren en doen hun verhaal , sommige halen er gewoon info uit...

Maar de meeste doet het wel goed, iets te zeggen, ...

[grootgevaarke]

Weg met het taboe!!!

[Engel0405]

Helemaal mee eens, grootgevaarke. Ik zeg het ook altijd van zodra ik de kans krijg. Omdat ik enerzijds ook wel heel blij ben en dat uitstraal en dus niemand wil schofferen, maar ook omdat ik me niet schaam voor mijn defect en de lange weg. Ben wel nogal een extravert persoon ook, dus ik heb het niet moeilijk om zoiets te zeggen, zelfs niet tegen diegene die ik niet zo goed ken. En als ik de pijn zie in een vrouw haar ogen, dan zal ik bv zelfs nog verder kunnen gaan en vertellen hoe moeilijk blij nieuws van anderen me lag (en eerlijk nog soms ligt)...

[grootgevaarke]

een mens die een bril moet dragen omdat zijn ogen niet naar behoren functioneren, schaamt zich daar toch ook niet voor? Enfin, ja, ik wil daarin niemand forceren hoor, maar ik heb het zelf ook nooit verzwegen.
Al heb ik wel het fatsoen om er over te zwijgen als het anderen aangaat: iemand die in de straat van mijn ouders woont, had op dezelfde dag als ik PU en TP en ik heb dat nooit verteld aan mijn ouders. Toen ik met dikke buik liep, ben ik haar nog eens tegen gekomen en ik kon toen ook de pijn in haar ogen zien. Dat heeft me toen ook hard aangegrepen...

[Sterretje]

weet je waar ik het moeilijk mee heb: dat je in iemands ogen soms maar 'iemand' bent als je zwanger bent of kinderen hebt....
Allée, de vraag die zoveel keer gesteld wordt: ben je nog niet zwanger, heb je nog geen kinderen? Net of je 'moet' zo zijn om erbij te horen...
ik kan me er dood aan ergeren. En zoals het ook weer telkens in de media komt telkens x en y zwanger zijn (vroeger dan verwacht dan nog wel...)

Ik kan me nu veel beter voorstellen wat het is om dit te moeten meemaken terwijl je zelf maar niet zwanger kan geraken...
We moeten het inderdaad veel bespreekbaarder maken.

[logost]

Bespreekbaar maken: helemaal mee eens. Ik heb het toch moeilijk gehad toen ze de diagnose meedeelden: moeilijk zwanger worden. En ik DACHT dat er niemand was die ik kende die ook problemen had. Enkel en alleen omdat niemand erover praat. Achteraf hebben we tegen een aantal mensen verteld dat het niet van een leien dakje liep, maar eigenlijk alleen tegen mensen die nog geen kinderen hebben. Uitendelijk is het bij ons niet zo'n zwaar proces geweest, maar ik wil wel mensen helpen met het verdriet dat ze hebben wanneer ze die diagnose krijgen. Het is vanaf dat moment dat je in een zwart gat valt, waarvan je niet weet hoe diep het is en die onzekerheid zorgt voor die pijn (toch bij mij). Nu zijn mijn man zijn ouders nogal conservatief maar vooral bemoeiziek en hij wilt dus niet dat ze iets weten. Blijkt dat er nu een nicht al een hele poos aan het proberen is en nu via IVF aan het proberen zijn. Ik heb dan wel met haar ouders gepraat en vooral hen laten praten en hen op de een of andere manier wel heel duidelijk gemaakt dat dit voor haar wel een heel moeilijke periode zal zijn. Ik heb hen ook gevraagd of ze het wel goed vonden dat we dan een geboortekaartje zouden sturen? Ze zouden het blijkbaar heel erg gevonden hebben als we dat niet zouden doen. Ik zou echter graag iets op het kaartje schrijven voor hen maar dan weet natuurlijk meteen heel de familie ook hoe het bij ons zat/zit. Ik begrijp uiteraard dat zij niet op bezoek komen bij ons en als ze het toch doen, dan ga ik helemaal niks zeggen over hoe leuk het is om een kindje te hebben ofzo. Want ik kan me ook nog heel goed de pijn voorstellen van toen. Alleen stom dat sommige mensen alleen maar denken: weeral zo'n koppel waar het vanzelf ging.

[Repelsteeltje]

Logost,
Hier hetzelfde.
Ik speel het spel mee. Ja, wij zijn zwanger. Geen vuiltje aan de lucht. De pijn die erachter verscholen zit heb ik mooi weten te verbergen. Volledig tegen mijn natuur in; Ik hou van openheid. Maar mijn man wil niet dat mensen ons verhaal kennen. Zelfs het voorstel om het over IUI te hebben ipv van IUI-D werd niet aanvaard.
Tranen heb ik er voor gelaten, omdat ik erkenning wou voor mijn pijn.
En nu, nu zou ik anderen willen tonen dat kindjes maken niet altijd zo evident is. Dat het niet bij iedereen van een leien dakje loopt. Een tegengewicht bieden voor al die vrouwen die maar lopen te roepen dat het van de eerste keer raak was.
Maar ik zwijg, uit respect voor mijn ventje (ik begrijp zijn gevoeligheid wel).

Dus taboe doorbreken, ja, maar het is niet altijd even eenvoudig...

[babyd]

t is een gevoelig onderwerp en daar kunnen we allemaal van meespreken, want hoe vaak zijn wij zelf niet die andere vrouw geweest. Die vrouw die in behandeling is of al jaren aan t proberen is en waar het niet zo snel lukt. Wij hebben ook koppels rond ons zwanger zien worden binnen de maand na gestopt te zijn met de pil of andere horen klagen dat ze toch wel een paar maand hebben moeten proberen voor het effectief zo ver was. Hoe gingen we daar zelf mee om??? Het lijkt nu ver weg, maar vorig jaar hebben we nog een miskraam te verwerken gekregen en net op dat moment was een goede vriendin zwanger en nog uitgerekend voor ongeveer dezelfde datum als wij. Hel is zoiets maar als ik er nu op terugkijk. Het is voor andere mensen ook niet simpel om met "ons" om te gaan sommigen weten van ons verdriet en proberen ons te steunen maar wat zeg je tegen een vrouw die dolgraag datgene wil waar een ander geen moeite voor moet doen.

T is een taboe ja en t zou zeker moeten verdwijnen

xxx