Jezelf mooi vinden...

[Bjorn en Kim]

Wou hier even komen klagen en zagen

Daarnet een badje genomen en grote 'opkuiswerken' gedaan daar beneden, ik ben geen 'haarmens' dus dat was 4weken na de keizersnede echt aan de orde

MAAR toen ik uit de badkamer kwam en ventje zag hoe alles er uitziet trok hij zo'n gezicht en ik ook toen ik mezelf bekeek...

Die flubberbuik, rode striemen en dan dat superlelijke lidteken van die keizersnede.

Ik ben dan wel 10kg kwijt terwijl ik er maar 2 was bijgekomen en ben 16kg kwijt sinds voor mijn 1e zwangerschap dus ik zou me beter moeten voelen maar niets is minder waar, ik heb mezelf nog nooit zo slecht gevoeld door naar mezelf te kijken

[nathalie v]

Hoi,

Ik vind mezelf ook niet meer mooi, alé, kheb dat nooit gevonden, maar nu ist een ramp... ik heb het gevoel dat de zwangerschap en de periode nu met ons ukje (slechte nachtslaper) roofbouw gepleegd hebben op mijn lichaam

En je wordt ouder natuurlijk he. Ik vind mezelf er niet uitzien en ik straal dat waarschijnlijk ook uit naar m'n ventje, want die ziet me precies niet meer staan, ik durf hier niet te zeggen wat intimiteit bij ons nog voorstelt.

Ik probeer er wat aan te doen, bodystyling, eens mooie kleren kopen, maar tmoet van binnenuit komen en dat zal nog ff duren denk ik...

[prutske14]

hallo,

Ik zie er vaak erg moe uit maar met een moeilijke baby vind ik het nog meevallen Mijn litteken van keizersnede kan me niet zoveel schelen omdat mijn littekens op mijn benen veel erger zijn (operaties). Maar waar ik wel problemen mee heb dat zijn mijn borsten. Heb bijna niets meer overgehouden en dat maandenlange intensieve afkolven (ons dochtertje is 3maanden te vroeg geboren dus afkolven afkolven en afkolven). Dan nog de verkeerde machines gebruikt en echt mijn tepels zijn kapot en lelijk, ze zien nu nog altijd superrood (ze is nu een jaar oud).
Ik had vroeger een b-cup, tijdens mijn zwangerschap en nadien had ik een c-cup,maar nu amai eerder een a-cup.
Mijn man vindt dit allemaal niet erg, hij aanvaardt me zoals ik ben maar daardoor voel ik me wel niet echt beter.
groetjes

[pelkie]

Ik stel bezoekje aan mijn werk met de baby ook maar uit omdat ik vind dat ik er nog niet "toonbaar" uitzie. Ik wil eerst toch een deftige broek aankunnen en das voorlopig nog niet aan de orde. Was na mijn vorige bevalling precies toch sneller het geval.
Gelukkig klaagt ventje niet, die kan niet wachten tot de "quarantaine" van 6 weken na de bevalling voorbij is.

[Bjorn en Kim]

Ik zou mezelf goed moeten vinden, 16kg minder dan 3jaar geleden, heb net een nieuw kleurtje van haar en het staat me goed, ventje kan ook niet van mij blijven en telt volop af naar 6weken na de bevalling om terug aan de slag te mogen gaan maar ik was vroeger fier op mijn lichaam en nu... Pff die buik van mij is een echt slagveld, ik haat het om mezelf naakt te zien en vraag me dan af hoe ik ooit nog naar de sauna zal durven gaan

Heb zo schrik om depressief te worden, geen nachtrust meer, mijn lichaam... Soms heb ik spijt dat ik zo snel, of zelf gewoon aan een tweede kind begonnen ben terwijl ik dat hummeltje doodgraag zie maar ik zou zo graag weer de oude ik zijn en gaan werken

Ik weet ook dat dit alles zal beteren eens ik terug aan de slag kan hoor maar nu lukt het ff niet...

[LittleBean]

Kim, ik begrijp je frustratie maar ik denk dat je een beetje te hard voor jezelf bent en natuurlijk spelen de hormonen en de vermoeidheid ook mee.

Je bent nog geen 5 weken geleden bevallen na een heel zware zwangerschap en een bevalling met keizersnede! Dus geef jezelf en je lichaam wat tijd.

Hoewel ik ook minder weeg nu dan voor de zwschap vind ik mijn blubberbuik ook lelijk en door het bv geven is mijn mooie B Cup veranderd in een grote lelijke C Cup.

Ik heb nooit veel zelfvertrouwen gehad wat betreft mijn lichaam maar mijn borsten waren een van de weinige dingen waar ik geen complexen over had. Nu heb ik zware borsten die hangen, met pukkels ertussen en eronder dus ik verlang ook terug naar mijn oude mooie borstjes met mooie tepels maar ik besef dat ik die waarschijnlijk nooit meer terug ga krijgen.

Door het slaaptekort heb ik wallen onder mijn ogen, ik heb dringend een bikiniwax nodig want het begint vanonder meer op een oerwoud te lijken, heb rode striemen en ben al in eeuwen niet meer naar de kapper geweest(mijn haar was ik en doe het dan nat in een staartje).

Misschien moeten we allemaal wat minder druk op onszelf leggen en het lichaam dat we nu hebben (inclusief onze battle scars) proberen te aanvaarden.

Ik weet het, soms gemakkelijker gezegd dan gedaan!

[Bjorn en Kim]

Ja dat aanvaarden zal een moeilijke strijd worden...

Komt daar ook nog eens bij dat ik en ventje in een enorm dipje zitten... Het gaat gewoon even niet meer. Komt volgens mij omdat we beiden thuis zijn van werk en we niets anders meer doen dan opruimen en voor die twee pagadders zorgen en we dit op elkaar uitwerken maar het is echt zwaar...

Soms wil ik gewoon even weglopen van de ganse situatie...

Zal wel weer beteren als we beiden terug aan het werk zijn zeker...

[Dieke]

Ik ben het zeker met je eens, LittleBean, dat we minder druk op onszelf moeten leggen. Na de bevalling (vier maand geleden) ben ik wanneer het mocht naar de kiné geweest voor post-natale... Die heeft me daar een resem zware buikspieren gegeven, totaal niet gelet op mijn rug-of beenspieren daarentegen, en ik, ik bleef ondertussen beebje vrolijk tillen, afwassen, opruimen, 's nachts opstaan, etc. Een drietal weken geleden ben ik beginnen werken, en ik vond me een stoere mama; ik had alles op een rijtje, het buikje werd strakker en de organisatie werk-beebje-man lukte aardig. En dan, 2 weken geleden, een rampje... Heb de spoedarts mogen laten komen want werd 's nachts wakker met helse rugpijn. Verdict; een discushernia. Dus ik mocht weer een week thuisblijven en heb ondertussen veel pijn. Dus nu kan ik haast niets meer, en de buik, die flubbert nu wat meer want ik mag voorlopig niets meer doen van oefeningen. Dus ik zit ook wat in een dipje, want nu ons venteke een goed nachtritme kreeg, ik het werk weer gewoon werd en mijn lichaam met het oefenen wat sterker werd, ben ik terug bij af. Dus ik denk inderdaad dat we niet te streng moeten zijn voor onszelf. Maar ik weet het, werk, gezien en beebje combineren, het is niet altijd makkelijk. Toch vind ik dat alle mama's hier verdikke fier mogen zijn op zichzelf en hun lichaam, want na vele behandelingen, die ook niet simpel zijn, hebben we toch maar mooi een flink beebje, en dat is niet niets.

[Sterretje]

Lichamelijk vind ik mezelf ook niet mooi, nooit zo geweest eigenlijk. ik kijk wel vaak naar mooie vrouwen, maar smaak is zo subjectief hé

ik denk dat jezelf mooi vinden vooral binnenin zit. dat je mentaal alles op e rijtje moet zien te vinden vooraleer je jezelf ook echt kan appreciëren zoals je bent.

Als ik soms kijk naar die wellnesskliniek-soap, dan zie je soms mensen die er gewoon goed uitzien maar die complexen hebben over e rimpel hier en e kronkel daar. dan stel ik mij echt de vraag hoe gelukkig die zijn in hun relatie, in hun werk, in hun innerlijke...

Na jaren van zwaarlijvigheid en vechten tegen de kilo's heb ik gewoon geleerd om gelukkig te zijn met wat ik heb. Een goeie relatie, enkele gezonde familieleden, vrienden, huis en vooral een pracht van een dochter (en e 2e wonder op komst)
ik voel mij nu lichamelijk echt slecht, moe, ... en heb het gevoel dat ik er niet uitzie
toch krijg ik van alle kanten te horen dat ik er 'stralend' uitzie waarop ik steevast vraag of ze iets aan hun ogen mankeren...
dus ik moet toch iets uitstralen wat mensen doet denken dat ik 'mooi' ben...en dat betekent voor mij dat ik op e bepaalde manier wel goed in mijn vel zit

mijn man kan dikwijls zeggen dat ik echt een dikke poep heb, of dat mijn buik echt groot is. terwijl andere mensen oprecht menen dat ik niet te dik ben.

'k weet niet goed of ik iets duidelijk kan maken, maar er zit echt veel in je hoofd. over hoe je er uit zou moeten zien, soms moet je dat ideaalbeeld laten varen en echt tevreden zijn met wat en wie je bent, wat je al bereikt hebt en gelukkig zijn met de kleine dingen. proberen een gelukkig innerlijk mens te worden en de rest komt vanzelf, zonder al die schoonheidsoperaties

[Loeki]

Negen maanden zwangeren, negen maanden ontzwangeren. Heb ik me altijd voorgehouden en dat werkte! Khad echt die negen maanden nodig om een beetje terug mezelf te worden en ook vandaag, 14 maanden na de bevalling en pril zwanger van tweede beebje, is het lichaam niet meer wat het was. Maar ik vind dat oké, ik ben nu fiere mama en daar hoort een mama figuur bij! En ja ik ben ook geen 20 meer, maar das ook oké.

(lang leve de push-up BH )

Powerplaten heeft bij mij veel goeds gedaan, voor de flubberbuik, de benen en de bekkenbodem.

Mooi zijn komt idd van vanbinnen... Kheb ook een ventje die zelfs "goesting" krijgt als ik hoogzwanger in jogging in de zetel hang. Helpt ook.

[grootgevaarke]

Meisjes meisjes, jullie zijn idd veel te hard voor jezelf. Geef jullie lichaam even de tijd en koop in afwachting gewoon al eens iets nieuw. Dat hoeft niet duur te zijn maar je zal jezelf direct beter voelen. Als de intimiteit met het ventje op laag pitje staat, neem dan eens zelf het initiatief. Een man kan dat altijd appreciëren (mss is hij zelf ook wat onzeker en weet hij niet of je wel zin hebt).

Wat die borsten betreft, ook dat komt terug hoor. Enfin, bij mij was dat toch zo; ik ben ook altijd fier geweest op mijn B-cup, mooi stevig, niet naar "beneden kijkende tepels". Ik dacht dat ik die ook voorgoed zou kwijt zijn, maar voorlopig zijn die mooi terug. (er wacht wel nog eens een borstvoedingsperiode). Je kan ook borstoefeningen doen hé. En dat buikje moet je ook de tijd geven hoor. Je moet rekenen dat die buikspieren volledig uitgerokken geweest zijn na NEGEN MAANDEN zwangerschap. Negen maanden, hé, dan kan je niet verwachten dat die op vijf weken terug strak staan... En zeker bij keizersnede, dan zijn buikspieren doorgesneden...
Probeer eens uitstapje te plannen met de kids, dan ben je eens uit de sleur. En dat opruimen: af en toe gewoon eens Foert! zeggen

[Bjorn en Kim]

Klinkt zo stom maar ik voel mezelf verminkt met die ferme snede op mijn buik en dan vraag ik me af of die ooit zal weggaan of toch minderen want nu is het lekker bloedrood

Feit is, had dit mijn 1e kind geweest kwam er nooit geen meer bij!

[Loeki]

Voor littekens in het algemeen moet je EEN JAAR tellen voor je zeker weet dat ze er zo blijven uitzien. Die roodheid blijft nogal lang maar dat gaat uiteindelijk ook weg.

En zodra de wond dicht is mag je er mss iets opsmeren zodat het litteken beter geneest?

[grootgevaarke]

Bij mij is dat litteken volledig vervaagd, Kim. Geef het even de tijd, meid
Trouwens, als je bedenkt wat je er voor in de plaats gekregen hebt, verdwijnt dat litteken toch in het niets? Enkel jij en je man zullen dat litteken zien (tenzij jullie naar nudistenkampen zouden gaan hé), en het is een stille getuige van jullie 'vleesgeworden' liefde

[Sterretje]

vind ik heel mooi gezegd gg!

dat litteken lijkt mss wel een verminking, maar echt littekens vervagen hoor.
en wat is 'maar' een uiterlijk teken als je innerlijk zo sterk geworden bent als je zoveel meegemaakt hebt!
Beschouw het als een eervolle oorlogswonde

en anders: jeff hoeybergs