Neonatologie

[Loeki]

Ons kindje zal dus naar alle waarschijnlijkheid een poosje op neonatologie moeten verblijven na de geboorte.

Spijtig genoeg zitten hier vast nog mama's die hetzelfde hebben meegemaakt.

- Hoe hebben jullie je hierop voorbereid? (voor zover dat kan, voor zover jullie 't van te voren wisten)
- Hoe deden jullie dat met kraambezoek (want ja die mogen er niet altijd en niet lang bijzijn plus je hebt op dat moment ook wel andere dingen aan je hoofd)? Hebben jullie het kraambezoek uitgesteld tot jullie weer thuis waren? Enkel naaste familie in het ziekenhuis?
- Ervaringen (in het bijzonder met GHB), tips?
- Hoe regel je 't in godsnaam als ze je zonder baby naar huis sturen? Hoe geraak je daar emotioneel door?

Kheb bijvoorbeeld al de tip gehad een knuffeltje of doekje bij je kleintje achter te laten zodat ze je geur hebben. Het idee van niet constant bij ons kleintje te kunnen zijn vind ik nu nog ondragelijk...

Ook het moment waarop ze die gaan komen halen, ... Wij gaan normaal gezien wel huid-op-huid contant krijgen, maar sowieso gaan ze hem komen halen hé op een gegeven moment... Pffffff!!!!!

[nathalie v]

pfff...ik kan je geen tips geven Loeki...

[Wappie]

Loekie,

Spijtig genoeg heb ik hier ook ervaring mee... Hoe kan je je hierop voorbereiden...niet denk ik
Het is emotioneel heel zwaar en je wordt van de ene emotie in de andere geslingerd. Ik zou kunnen zeggen dat jij er wat op kan voorbereiden omdat je weet wat zal komen, maar helaas zal de tijd uitwijzen hoe je je zal voelen. Het is een heel emotionele gebeurtenis om als mama en kind gescheiden te worden na 9maanden intens samenzijn. Goed dat je eerst huid op huid contact kan hebben, geniet daarvan en koester dat moment.
Onze jongens hadden beide een knuffeltje in hun couveuze liggen. Of het echt voor de geur is weet ik niet, want ze werden bij ons op neo gewassen voor infectie-gevaar. Maar het gedacht dat er iets bij hun lag dat van mij kwam betekende heel veel voor mij!
Dan, bezoek, heel moeilijk want niet iedereen kan/mag erbij dus dat heb ik heel fel beperkt. Toen ze op intensieve neo lagen mocht er niemand bij buiten de ouders. Er was wel een groot raam, ze deden dan telkens een halfuurtje in de voormiddag en een half uurtje in de namiddag de gordijntjes naar omhoog zodat grootouders en broers/zussen het kleintje eens konden zien. De eerste keer dat mijn ouders of schoonouders de jongens hebben vastgenomen was op gewone neo. Daar mochten ze van 15.30u tot 16u of 17.30u tot 18u op bezoek komen. Ouders mochten er uiteraard altijd bij. Ik heb er uuuuuren gezeten...gewoon, naast hun bedje... Wat ik heel graag deed was kangoeroeën, dat vond ik heerlijk en op iintesieve neo mocht ik dat elke dag een half uurtje doen, zalige momenten! Vrienden ofzo zijn ook wel eens op bezoek geweest maar mochten niet binnen op neo (ik heb dat ook eigenlijk nooit gevraagd ) maar ze keken aan het raampje als ik de jongens voedde, of verschoonde.
De verpleegsters op neo waren fantastisch! Ze hebben de ganse periode draaglijk gemaakt. Ze waren altijd lief, gaven veel info en als ik plots het in mijn hoofd kreeg om in het midden van de nacht te bellen om te vragen hoe het ging gaven ze even vriendelijk als altijd alle info! Dat zijn echt gouden mensen daar!! Ik denk nog vaak aan hun en stuur ook een kaartje met de feesten enzo met foto van de jongens, altijd leuk
Dan het naar huis komen... gewoon vreselijk, ik kan het niet anders omschrijven En hoe kom je erdoor? Je doet het gewoon! Trek je op aan Yveske! Probeer, hoe moeilijk het ook is, zoveel mogelijk te rusten zodat je op en top bent als je kleine schat naar huis mag!
Ik wilde wel rust als ik thuis kwam! Ik wilde absoluut geen bezoek. Ook elke vrije moment die ik had (hele dag dus) wilde ik spenderen bij de jongens. Ik wil je echt niet meer ontmoedigen, maar jij zal je tijd moeten verdelen tussen Yveske en Baby, daar heb ik geen ervaring mee
Loekie, ik kan nog uren doorgaan, het is een zware periode, maar ook jij zal je erdoor slagen! En we zullen er hier alles aan doen om je erdoor te helpen.
Dikke knuff meid!!

Edit: sorry, ik zag een klepper van een -dt fout

[liesje81]

Hey Loeki,

ik vind het enorm spijtig dat ik je hierover moet vertellen, ik had het zoveel liever anders voor je gezien... Ik denk dat ik hier wel boeken vol kan schrijven over de drie maanden dat onze meisjes op GHB hebben gelegen en de gevoelens die ermee gepaard gaan. Zelf vond ik het feit dat ik me erop kon voorbereiden toch wel positief (onze meisjes zijn geboren met een geplande keizersnede op 32 weken, wist op 23 weken dat dit zo zou zijn), het was zo iets minder overdonderend achteraf... Eerst en vooral ben ik ervan overtuigd dat onze meisjes nergens beter hadden kunnen liggen in Belgie, de dokters en verpleging boezemden veel vertrouwen in, ik had de indruk dat velen onder hen hun job met veel liefde deden en heel liefdevol met de kindjes omgingen. Beslissingen werden nooit door 1 dokter alleen genomen, maar door het hele team, ook de verpleegkundigen hadden duidelijk hun zegje in de verzorging.
Ik heb op voorhand een rondleiding gekregen op neonatologie. Dit heeft me enorm geholpen, je ziet waar je kindje terecht gaat komen, kunt op voorhand al vele vragen stellen over hoe alles daar een beetje verloopt. Bovendien konden wij prematuurtjes zien die ongeveer de grootte hadden als onze dochters bij de geboorte, zo hadden we toch een beeld van wat we konden verwachten (dit is iets minder voor jou dan). Het was een beetje confronterend, dat bezoek, maar ben echt blij dat ik dit op voorhand gehad heb.
Wat betreft kraambezoek, hadden we op voorhand gezegd dat we wilden dat de mensen sowieso eerst belden. Dan konden we op het moment zelf beslissen of we dit zagen zitten of niet. Achteraf was ik hier heel erg blij mee, onze meisjes waren zo ziek dat ik niemand wilde zien behalve hele dichte familie. De verpleging op de materniteit hield hier rekening mee, ik heb een paar keer echt gevraagd om niemand binnen te laten. Bovendien vond ik bezoek ook niet zo praktisch, want de bezoekuren vielen juist op momenten dat je ook tijd had om naar de neonatologie te gaan. Aangezien je maar twee bezoekers voor 10 minuutjes mee naar binnen mag nemen, belemmerde dit echt de tijd dat ik bij mijn dochters kon zijn. En de dagen waren al voldoende gevuld met rusten, wonde verzorgen, afkolven,... je wil verder zoveel mogelijk tijd op neonatologie doorbrengen.
En tja, het moment dat jij naar huis gaat en je kindjes daar achterlaat, ik denk eerlijk gezegd dat je je daar niet op kan voorbereiden. Dat doet pijn tot in het diepst van je hart. Dat is zo tegennatuurlijk... Daar moet je gewoon door en dat lukt ook wel, na enkele dagen wen je weer aan het nieuwe ritme.
Met het hier zo allemaal neer te schrijven komen de emoties terug omhoog, het was een zeer moeilijke en pijnlijke periode, alles werkt je oerinstincten tegen. Je moet zoveel mogelijk genieten van de goede momenten daar en proberen je baby te koesteren door te kangoeroeën en hen zacht aan te raken (en kwaliteit is hier echt wel beter boven kwantiteit, je mag er zelf fysiek niet onderdoor gaan). Wat ik het ergste vond was het idee dat mijn meisjes mij niet zouden kennen als moeder en enkel slechte indrukken zouden meedragen van hun leventje (weet niet goed hoe ik dit moet uitdrukken). Maar ik kan je nu wel zeggen, onze dochterjes zijn nog altijd niet thuis (zitten nu in een revalidatiecentrum), maar ze herkennen mij duidelijk (hoewel ik hen maar enkele uurtjes per dag kan zien) en zijn heel vrolijk en leergierig en lachen naar iedereen en alles, ondanks ze in het begin veel gemist hebben en veel "pijn" moeten lijden hebben (ze letten in GHB echt wel op dat je kindjes geen fysieke pijn voelen!). Bij ons "oudste" dochtertje heeft het vijf weken geduurd voor ik haar voor de eerste maal op de schoot mocht houden, maar ze is nu echt een blije, vrolijk brabbelende baby. We zijn zo fier op hen!

Nog even praktisch, ik had inderdaad voor onze dochters een knuffeldoekje (twee per kindje, want ze moeten vaak gewassen worden), waarmee ikzelf telkens een nachtje sliep. Of het hielp of niet weet ik niet, ze slapen nu nog altijd met hun hoofdje tegen dat doekje (ze gaan er echt naar op zoek), dus ik denk wel dat dat hun troost.

Amai, t is een hele epistel geworden. Ik zou zeggen, informeer je zo goed mogelijk op voorhand, dan weet je min of meer waar je je aan te verwachten. Ik vond het het moeilijkste als we onze verwachtingen moesten bijstellen in de negatieve zin, dat waren de meest zware opdoffers. Als je nog wat info wil of gewoon even wil babbelen, mag je gerust pb-en!

liefs en veel sterkte!
Liesje

[Loeki]

Tx Wappie! Kheb in tranen je berichtje gelezen maar ja ik verwacht idd wel dat het zo zal zijn.

Eerlijk gezegd zou ik 't liefst van al gewoon niemand zien denk ik, tot ons gezinnetje weer compleet is en thuis. Ik hoop dat dat lukt tegen de feestdagen.

Kheb ook niet meer verdergewerkt aan de geboortesuiker en 't kaartje. Kga echt geen zin hebben om die dingen te geven aan andere mensen zolang we niet thuis zijn...

Yveske's tweede sinterklaasfeestje ben ik al wat aan het schrappen vrees ik... 't Arm venteke. Ik ben nog nooit een hele dag of nacht zonder hem geweest. En hij niet zonder mij. Ook dat zie ik totaal niet zitten, al weet ik rationeel gezien dat ik mijn aandacht ga moeten verdelen tsn m'n twee kindjes, en Baby zal mij simpelweg het meeste nodig hebben, al was het maar voor de BV...

Soms wou ik dat Baby gewoon in mijn buik kon blijven zitten, waar alles oké is.



Zijn jullie ooit van te voren op neonatologie geweest, zodat je kon zien waar je kindje (s) zouden zijn? Ik weet nog niet of dat kan, ik weet ook nog niet of ik dat wel wil zien / weten allemaal...

[nathalie v]

Loeki toch..., sorry dat ik hier te pas en te onpas schrijf, maar ik leef met je mee zenne vandaar... en "zie" dat je het moeilijk hebt nu ... kunnen ze je al iets zeggen over de vermoedelijke duur (ervan uitgaande dat alles goed en voorspoedig zal verlopen) van het verblijf van Baby? Of stel ik nu een stomme vraag...

[Loeki]

Oh Liesje dankjewel voor je "epistel"!

Het doet me deugd toch ergens wat positiefs te lezen over GHB (al is positief hier een hele rare woordkeuze).

Ook fijn te horen dat je een rondleiding kan krijgen op neonatologie. Kzal dat zeker overwegen en ook wel doen dan denk ik, ik kan me ook wel voorstellen dat 't helpt... En wat een goed idee om twee doekjes te voorzien zodat ze 't kunnen wassen vaak (khad me idd al vragen gesteld bij de hygiëne met die doekjes).

Ik hoop zo met je mee dat je dochtertjes snel bij je thuis gaan zijn!!!

[NatSar]

Pff wat een vervelende situatie, Loeki. Ik kan eigenlijk niks zinnigs toevoegen, maar wil je wel heel veel sterkte wensen!

[Sterretje]

Loeki

dikke knuf meid. je bent vrij rationeel vind ik en je probeert al overal rekening mee te houden. Ik denk dat je op deze manier iets minder overrompeld gaat worden. Al zullen de hormonen er zeker voor zorgen dat je het nog vaak moeilijk zal hebben.

wij zijn zelf ook eens op bezoek geweest bij vrienden wiens kindje op neonatale lag en wij konden door het raam naar slapend babietje kijken en vriendin kon dan binnen gaan en baby opnemen en tonen.

zij gaf ook BV en er was daar een aparte ruimte waar zij rustig BV kon geven. Ook afkolven en dan via sonde aan baby geven...omdat baby te klein was voor flesje.

't komt vast wel goed. je mamagevoel volgen, en vertrouwen op het personeel.

ik heb met m'n overstimulatie drie weken in zkh gelegen en je weet vast nog hoe hels het was om zonder A te zijn. ik heb echt afgezien.
ze kon ook niet elke dag met papa meekomen. en ook na de bevalling van I heb ik haar niet elke dag gezien. maar de eerste keer dat ze samen met I was heb ik tranen met tuiten gehuild!
dus op dat punt zalt voor jou ook niet makkelijk zijn...

succes hé meid, we denken aan jullie

[Wappie]

Ach Loekie toch, zou je echt een dikke 'echte' knuffel willen geven nu Al die gevoelens moeten zo moeilijk zijn. Je bent bang voor wat zal komen en dat is normaal.
Een rondleiding heb ik nooit gehad omdat er nooit aanwijzing is geweest voor vroeggeboorte bij mij. Ook heb ik geen longrijping gekregen en daardoor zijn ze overgebracht naar intensieve neo in Antwerpen. Ze hebben het heel moeilijk gehad in het begin en ook doordat Matthias zijn klaplong had kon ik hun de eerste dagen niet vastnemen. Dus mijn grootste schrik was ook hetgeen Liesje omschrijft, dat mijn eigen kindjes hun mama niet zouden kennen, ik had hun immers niet de eerste zorgen gegeven
Je moet en zal het volste vertrouwen hebben in de dokters. Maar het vertrouwen zullen ze je zeker geven. Elke dag deed de KA zijn ronde en elke keer kregen wij een uitgebreid verslag over hoe het was met hun en wat er zou gebeuren. Op gewonen neo was er ook een afgesloten ruimte als je rustig wilde voeden (vooral voor BV) Maar als ik onze jongens eten gaf was dat het enigste dat telde voor mij toen, daar mocht dan nog 100man op staan zien, dat waren intense, gelukzalige momenten. En je wordt egoïstisch op zo'n momenten, alleen je gezinnetje telt nog en zo moet het zijn!

[E+P]

Hey Loekie,

ook hier een mama van een prematuurke. Onze zoon werd immers geboren na een zwangerschap van 28 weken.

Enkele tips over neo en alles errond:

* Wij hadden bewust thuis nog geen wieg gezet. Mijn ouders hebben mij ook moeten achterlaten in het ziekenhuis en op de duur kon mijn moeder die lege wieg niet meer zien. De confrontatie was te groot.
We hebben ons huis helemaal klaar gemaakt als we ong. wisten dat hij naar huis mocht komen.

* Als je inderdaad al een rondleiding kan krijgen in gHB: doen! Dat maakt de stap naar neo toch net iets kleiner.
Voor de neonatale intensieve care unit had ik dat niet gedaan maar voor zijn verhuis naar de gewone neo (in een ander ziekenhuis wel).

* Bezoek: In de intensive care (in Jette) konden we enkel de 1ste 10 dagen iemand meenemen aangezien daarna de deuren dicht gingen door de mexicaanse griep (oktober 2009) . Het beste is te investeren in een goede camera/fototoestel zodat je massa's foto's kan nemen voor de enthouiasite familie en vrienden. We hebben zelfs een fotoboek bij Picasa aangemaakt zodat iedereen constant mee kon leven met de kleine spruit.

* Je baby achterlaten is de 1ste dag echt niet makkelijk. Daar ga ik echt niet flauw over doen: het is gewoon moeilijk. Gelukkig is het verplegend personeel enorm in de weer en kan je daar dag en nacht telefonisch terecht. Echt doen als je je zorgen maakt.

* Vraag eens na over je zoon mee kan/mag op de intensieve. In Jette bv. mochten ze onder begeleiding van een sociaal assistent (die hen daarin dan begeleidt) mee op bezoek. In GHB weet ik het niet maar het lijkt me toch het vragen waard.

* Probeer een routine te vinden voor jou en je gezin. Kijk wanneer je op bezoek mag en hoeveel keer jij op bezoek kan/wilt gaan.
In Jette ging ik bv. 2x per dag: 1x van 8u tot 11u30 (met kangeroeen bij) en 1x 's middag of 's avonds samen met mijn man.
In Aalst (de gewone neo) ging ik 3x per dag omdat ik zoveel mogelijk eetmoment zelf wou doen (flesje en borst afgewisseld).

* In begin, zeker als de baby nog in de couveuse ligt, ga je de indruk hebben dat je bezoeker bent. Pas toen onze zoon naar een verwarmd bedje mocht en ik er hem zelf in & uit mocht tillen, dan had ik zo meer het gevoel dat het mijn zoon was. Geniet daarom zoveel mogelijk van het kangeroeên en de kleine dingen. Het verplegend personeel zal de band tussen jou en je baby zeker stimuleren; Heb dus geen schrik dat hij/zij jou niet zal kennen; Het tegendeel is waar. Toen onze zoon de 1ste keer op mij mocht liggen, voelde ik hem echt thuis komen. Alsof hij dacht "die ken ik nog!"

* Emotioneel is zo'n neo-periode zeker niet te onderschatten. Uit ervaring weet ik wel dat je daar echt goed doorkomt. Het is alof je tijdens zo'n periode op duracellekes leeft. Op neo heb ik echt wel gemerkt dat ik sterker ben dan ik ooit dacht te zijn.

Ik hoop dat je wat met mijn tips kon doen. Ik wens je in ieder geval veel succes en hoop dat de medische problematiek tot een minimum beperkt blijft zodat je jouw baby snel mee naar huis kan nemen.

Groeten van Eva

[linda76]

Hoi Loekie,

Ik heb goede ervaringen met ghb, alhoewel ik ook wel besef dat het goede of slechte gevoel dat iemand ergens bij heeft erg persoonlijk kan zijn. Ons dochtertje werd redelijk onverwacht geboren op 26w5d, dus een rondleiding konden we niet meer hebben. Maar ik zou dat zeker doen als ik jou was, dan weet je een beetje hoe het er aan toe gaat.

Ze proberen in gasthuisberg ervoor te zorgen dat je zo snel mogelijk betrokken wordt bij de verzorging van je kindje zoals pamper verwisselen, temperatuur nemen, saturatielampje verplaatsen... Wij mochten deze dingen bv. de dag na haar geboorte al zelf doen als we dat zagen zitten. Ook mochten wij ons dochtertje al de tweede dag voor het eerst op schoot houden (weliswaar een hele verhuis met alle buisjes) en na een week al kangoeroeen. Na een drietal weken mochten we haar zelf uit de couveuze halen om te kangoeroeen. Wel altijd na overleg met verpleging. Ik heb de indruk dat de verpleging het contact tussen ouders en baby echt probeert te stimuleren. Ook geeft de verpleging tips hoe je je kindje kan koesteren en hoe je kan zorgen dat je kindje makkelijk ligt. Ik vond de verpleging echt wel begaan met de kindjes. We mochten buiten de bezoekuren ook bellen om te vragen hoe het met ons kindje ging (dag en nacht) en ze waren altijd even vriendelijk aan de telefoon. Vanaf het moment dat ze in een open bedje lag mochten we voor het eerst haar badje zelf geven en begon ze ook voor het eerst van een flesje te drinken. Pas toen kreeg ik echt het gevoel dat ik voor ons kindje kon zorgen.

De dokter komt idd. elke dag langs, maar als je dan net niet aan de couveuze bent (omdat ze voor het bezoekuur rondkwamen of tijdens de lunch) dan vond ik dat je weinig te weten kwam. De verpleging zei wel kort of alles goed ging, maar gaf geen details over de resultaten van de onderzoeken. Je kon wel altijd vragen voor een gesprek met de dokter.

Wij hadden ook een knuffeltje voor in de couveuze, maar dit was niet voor de geur want het werd helemaal ontsmet met alcohol voor het in de couveuze mocht. Maar het is toch leuk dat je kindje iets van jezelf bijheeft dan. Ik heb ook nog kleedjes en dekentjes genaaid om toch iets persoonlijks aan ons kindje te kunnen geven.

Verder praatten wij heel veel tegen ons kindje en zongen we liedjes zodat ze zou horen dat we er waren voor haar. Na enkele weken zag je dat ze echt op onze stem reageerde terwijl ze dat op andere stemmen niet of minder deed. Jullie stem is immers de enige stem die constant terug komt want de verpleging wisselt met de verschillende diensturen.

Naar huis gaan is inderdaad geen leuk moment zoals iedereen hiervoor al gezegd heeft. Ik moest toen echt mijn gedachten kunnen verzetten want het maakte me enorm triest. Ik ben toen dingen beginnen naaien voor ons dochtertje om de tijd tussen de bezoekjes sneller rond te krijgen. Maar ik vermoed dat dat met al een kindje in huis helemaal anders zou zijn.

Wat betreft bezoek mag je in gasthuisberg op intensieve neo als ik het mij goed herinner 2 keer per dag 1 bezoeker mee naar binnen nemen gedurende 10 minuten. We hebben enkel de grootouders en broers en zussen 1 keer meegenomen. Broertjes of zusjes mogen ook mee binnen. Ze moeten dat wel een schort aandoen en een maskertje opzetten. Ik weet niet of er een minimum leeftijd opstond voor bezoek van broertjes en zusjes. Wij maakten net als E+P veel foto's die we op ons dochtertje haar website zetten zodat de familie en vrienden konden volgen hoe het met haar ging. Bezoek voor onszelf in het ziekenhuis was beperkt omdat we de meeste mensen nog niet op de hoogte gebracht hadden. We wilden immers de meeste tijd doorbrengen bij ons kindje. De kaartjes hebben we pas verstuurd eenmaal ze thuis was. En daar hebben we in het begin het bezoek ook nog een beetje beperkt omdat we nog schrik hadden voor infectiegevaar.

Net als E+P hadden wij thuis ook nog niet veel klaargezet voor ons dochtertje. Dat hebben we pas gedaan toen we de vermoedelijke thuiskomst datum kenden.

Ik denk dat je in ghb wel in goede handen gaat zijn qua dokters en verpleging, maar ik denk eigenlijk dat elke intensieve neonatologie afdeling wel goed gaat zijn. Ik denk ook dat verpleegsters op zulke afdelingen dat werk sowiezo met hart en ziel doen, anders zouden ze het niet vol houden.

Heel veel geluk, en hopelijk valt het allemaal een beetje beter mee dan je nu vermoedt.

groetjes,

Linda.

[veerle.v]

Hey,
Ook ik heb ervaring met neonatologie, wel in Brugge en gelukkig geen lange periode. Het is zeker moeilijk om zelf naar huis te vertrekken en je kindje te moeten achterlaten.
Vooral bij ons eerste zoontje brak mijn hart. En dan was hij nog niet ziek, hij moest gedurende 1 week antibiotica krijgen omwille van meconiaal vruchtwater. Die 2 dagen dat hij langer in het zieknhuis moest blijven waren voor mij toen echt en marteling.
dit jaar bij de geboorte van onze twins wisten we dat de kans groot was om terug op neo terecht te komen. En ja hoor, 't was zo. Als je zelf nog in het ziekenhuis bent, dan kun je zoveel ls je wil bij je kindjes zijn, maar eenmaal thuis...
Ik bracht ons oudste naar school en trok dan naar het ziekenhuis, gaf onze baby's 2 (borst)voedingen en vezorging met hopen knuffels en was dan terug aan school om 16u. Deze keer vond ik dat niet het ergste. Het feit dat ik de eerste dag na de keizersnede m'n bed niet uitmocht en dus mijn kindjes pas de dag nadien heb kunnen zien en vasthouden, dat brak pas mijn hart.

Gelukkig voor de mama's na mij is de dienst neonatologie helemaal vernieuwd zodat je wel in bed bij de kindjes kunt geraken.

Loeki, ik hoop dat alles goed verloopt en je de duur op neonatologie zo goed mogelijk doorkomt.

veerle

[Miepje]

Hey Loeki,
ik heb de omstandigheden niet gevolgd, maar wil toch eventjes reageren op je neonatovragen.
eerst en vooral: je staat er voor en je gaat er door. Het is lastig, maar je doet dat dag per dag, één dag met een keer.
tweedes: ik heb nog geen beter ziekenhuispersoneel tegengekomen als de mensen die werken op neonatologie. lieve mensen met een roeping, stuk voor stuk. Het is geen aangename omgeving op zich, maar de mensen die er werken maken er bijna iets moois van.
en dan:
- ik denk dat de tip van thuis nog niets (extra) te voorzien een goede tip is. Dat hadden wij ook niet behalve tegen dat we zeker wisten dat ze naar huis mochten komen. je voelt dat moment wel aankomen, ze werken daar wat naar toe. dus dat komt meestal niet uit de lucht vallen.
- voor bezoek... gewoon aan mensen uitleggen wat de situatie is en je zal merken dat automatisch enkel goede vrienden en dichte familie geïnteresseerd is. zij hebben er ook begrip voor als je eventjes afspreekt buiten het raam en dan naar binnen gaat en nog eventjes aan het raam zwaait.
- foto's absoluut doen! ook voor jezelf,door al het gevlieg ga je snel de intieme momenten vergeten. wij zijn zelf wel heel voorzichtig geweest met onze foto's. we zetten ze op een beveiligde site. Je kindje staat er wel heel kwetsbaar op hé, zo op dat wereldwijde web.
- wat kolven betreft: moest je een rondleiding krijgen, kan je vragen of en welk apparaat ze hebben. kan je eventueel wat jij koopt of huurt daarop voorzien. kijk ook al uit naar een 'frigozakje' om je melk in te transporteren
- knuffeltjes hebben de onze pas gehad in hun verwarmde bedje. maar dat vond ik zelf ook geen probleem.
- en weet je loeki, het feit dat je kindje op neo zal liggen zal ook garanderen dat de tijd dat jij met hem of haar daar doorbrengt exclusieve tijd zal zijn. waar je thuis mss niet op die manier zal aan toe komen. het is een schamele troost, maar toch.

sterkte meid, het is een moeilijke periode maar je geraakt er door. bij mij is de klap later gekomen, maar op het moment dat ze kwam kon ik ze beter aan.

Miepje

[Loeki]

Tx allemaal... Goh zoveel ervaringen... We maken toch nogal wat mee hé op DVO...

In ieder geval massa's nuttige tips dames! Kga die zeker en vast in een mooi "lijstje" gieten. Mijn manier om ermee om te gaan denk ik...

En als het zover is... gratis internet op de kamer zeker.