Ik vind dat het nog steeds goed gaat, ventje vindt van niet. Wellicht dacht hij dat Yveske na een paar weken als een volwassene ging eten. Hij geeft ook wel andere argumenten. Maar domme argumenten. Zoals "hij heeft toch nog geen tanden, hoe kan hij dan kauwen". Ja zeg, een kind van 1 jaar heeft ook geen kiezen, moet daar dan ook nog alles door het zeefje?
Nee we hebben het daar nooit echt over gehad. Ik heb geprobeerd, ben zelfs komen aandraven met dat boek, maar het enige wat hij zei is "je doet maar". Het interesseert hem dus niet, maar negatieve commentaar geven, dat kan wel (kmoet toegeven, hij steekt eigenlijk wel zo in mekaar, tis een kantje van hem waar ik me mateloos aan erger).
Akkoord, Yveske eet nog niet veel. Maar hij wil ook geen melk. Mss heeft hij gewoon geen zin in eten, om de een of andere reden. En hoe moet ik nu "beslissen" hoeveel hij moet eten??? Akkoord, je ziet niet wat hij binnen heeft. Maar moet je niet vroeg of laat dat allemaal loslaten en kijken naar je kind, in plaats van naar het bord?
Echt erg. Die denkt echt zo nog in functie van zichzelf. Ik durf wedden dat hij denkt dat papjes toch veel makkelijker zijn (haha hij leest jullie verhalen niet

). En natuurlijk het idee van rap een potje open te trekken als ik er niet ben om pap te maken zal hem ook wel aanstaan. Dat kost geen moeite hé. Je hoeft niets klaar te maken, en je hoeft je zelfs niet af te vragen of je kindje wel alles binnenkrijgt. Neenee, je koopt gewoon voor iedere dag twee potjes, één met groente en één met fruit, en klaar is kees.
Dan zwijg ik nog over het idee om overdag geen flesjes bij te geven. 's Morgens en 's avonds het er niet inkrijgen, en overdag hem geen melk geven opdat hij meer groenten zou eten? Waar zijn we dan mee bezig? Melk is en blijft hoofdvoeding de rest bijvoeding.
En nu bedenk ik me dat ik heel deze litatie beter tegen 't ventje kan afsteken in plaats van het hier te posten.
Papa geniet ook van tijd met Yveske, maar buiten wandelen, naar de geitjes, spelen, die dingen. Ik vind dat moeilijk. Hij kan zo zuchten bij een kakapamper. Of bij het eten. Terwijl ik dan constant moet denken dat ik toch zo blij ben dat ik een baby heb om een kakapamper bij te verversen...
Van werk veranderen is geen optie. Het is op een ander vast niet beter. En doorbijten, pfffff. Ik heb het gevoel alsof ik al jaren doorbijt. En ja, moeten we daarvoor onze kindjes missen...
Sterretje, ik hoop dat je buikje de komende maanden nog veel en veel dikker wordt...

En dikke knuff voor je reisje. "Papa's way" zal wel voldoen voor een weekendje...
