Moppertopic voor mama's

[lisa marie]

Oh Loeki... Ik begrijp je maar al te goed. Maar ergens snap ik het standpunt van de verzorgsters ook wel.

Maar dit ging nu zo goed, van borstweigeraartje naar super rapleyer. Dit laatste was nu echt wat je wilde...

Gelukkig laten ze hem het fruit nog. Dan heb je wel heel het weekend en je ene dag in de week voor de groentjes. Da's toch al iets hè !

[Sterretje]

veel liefs Loeki, 'k hoop dat je een compromis kan sluiten met de crèche.
Brokjes van een lepeltje vind ik niet zo slecht, en mss draaien ze wel bij eens dat Yveske 'nog' beter gaat eten hé

[Loeki]

Merci meisjes. Kzit er een beetje door. Gisteren veel geweend. Vandaag weer. Het raakt me vreselijk diep. Misschien niet de rapley of zich of toch weer wel, gewoon, "alleen al" het voldongen feit dat ik niet de enige ben die voor mijn zoontje zorgt, alleen al het feit dat er compromissen gesloten moeten worden. Ik was alweer bijna aan mijn ontslagbrief begonnen you know...

Ik kan er momenteel niet mee "inschikken". Fruit mag idd voorlopig nog maar ze spraken ook over al één keer boterhammetjes in plaats van fruit. Ik werk ook één dag per week thuis, ik ga hem dan sowieso even overhuis halen 's middags om te eten denk ik. Aan flesjes geven denk ik ook, maar is dat wel gezond hé. Gaat Yveske ook op een gegeven moment niet willen mee-eten zoals de andere kindjes. En wanneer is dat moment dan. Mss moet ik hier gewoon "door", want het moet dan toch ooit.

Ik voel me vreselijk. Ik wist niet dat het zo erg was. Blijkbaar hebben ze daar dus echt rond zitten stressen en zijn andere verzorgsters bijgesprongen om te komen helpen gewoon daarvoor. Op zich "tof", maar ik vraag me af of Yveske dat ook gewoon niet heel fel gevoeld heeft... Ze zeiden ook één keer teveel dat het zo schattig was ed, volgens mij hebben ze er ook veel te vaak op staan kijken. Gezellig, zo eten terwijl iedereen op je vingers staat te kijken.

Sorry, off day. Mama zijn is het beste wat er is, maar het doet soms ook zo ongelofelijk veel pijn (en ja ook dat neem ik er "graag" bij).

[Wappie]

Loekie, dikke dikke knuff meid!
Ik snap wel hoe je je voelt, je wil gewoon dat ze de opvoeding respecteren die jij je je kind wil geven.
Ook ik heb soms de gedachte "waarom breng ik mijn schatjes weg, ik wil er zelf voor zorgen" Hoeveel keer ik ook niet aan mijn man heb gezegd dat ik stop met werken, dat IK voor mijn kinderen wil zorgen.
Als ik eraan denk dat mijn jongens 9 à 10u per dag in de creche zitten bloedt mijn hart
Ik hoop dat je snel wat rust vind in je hoofdje, en misschien toch nog eens praten met de creche en zeggen dat het je toch wel raakt dat ze niet kunnen/willen verder doen.

[Loeki]

Ja, tis idd zo, dat zit dan om de een of andere reden in mijn hoofd dat zus of zo perfect is (ik wil daarmee niet zeggen dat rapley perfect is he, zeker niet, weet ik veel, maar 't voelt zo goed aan voor mij en voor Yveske). En dat kan dat niet om "onnozele" redenen (redenen waar ik persoonlijk het nut niet van zie). En zo voel ik de druk van de maatschappij eigenlijk voor 't eerst doorwegen op hetgeen mijn kind mag. Namelijk met de handjes eten. Met de handjes eten is voor mij een heel normaal en natuurlijk proces. Maar het mag niet in de creche. Waarom mag het niet? "Omdat het niet hoort, omdat het niet netjes is, omdat andere ouders dat misschien niet graag hebben". Als Yveske aan mij zou kunnen vragen waarom hij niet met zijn handjes mag eten, ik zou niet weten wat ik moest zeggen...

De typische troost van mijn ventje was dan ook "later gaat hij ook wel eens onterecht gestraft worden hoor of gepest, daar kan je toch niets aan doen".

Ik zal ze nu maar een paar dagen laten doen zeker in de creche, dat ze wat kunnen "ontstressen". Tis ook omdat er in september veel nieuwe kindjes bijkomen denk ik. Dat eten, dat moet vooruit gaan hé...

[JD]

Hey Loeki,

Dikke knuffel!
Wat het moeilijk maakt is dat een ander en/of de situatie voor u beslist en dat jij je als mama moet gaan aanpassen aan de omgeving en dat is lastig.

Ik herken het gevoel van toen ik 'verplicht' werd om Leon van flesjes te leren drinken, om met papjes te starten, om te kolven, ... en dat alleen maar omdat hij naar de crèche 'moest' omdat ik 'moest' gaan werken.
Verstandelijk weet je wel dat er andere keuzes/mogelijkheden zijn, maar de realiteit dwingt ons soms tot dingen die we niet willen of toch ten minste tot zware compromissen.

Laat het maar efkes bezinken, je zal merken dat het vast wel weer goed komt en dat het zeker geen invloed zal hebben op de ontwikkeling van Yveske. Jullie vinden vast en zeker een boeiend compromis!

[MA]

dikke knuf meid...'t is daar inderdaad bandwerk he...beteke crue omschrijving maar daar komt het toch op naar. Op zo van die momenten stelt een mens terug alles in vraag he. Je manier van leven, de manier van leven die de maatschappij je opdringt, het steeds maar toenemende consumisme waarin je meegezogen wordt, de ratrace, carrière maken, uiterlijk vertoon...en dan die oermoedergevoelens, die zoveel sterker en mooier zijn, maar die je percies altijd maar opzij moet schuiven

Hier ook een mama die het even wat moeilijker heeft. Ik ben terug aan het werk en eerlijk, daar kom ik nog tot rust. Thuis is het nu helemaal stressen geworden, want manlief trekt zich nergens iets van aan. Zelfs als hij thuiswerkt, kan ik nog alles alleen doen. Gevolg is dat ik strontchagrijnig rondloop en hem afsnauw (want ik hoef geen hotelgasten dan open ik wel een b&b als ik dat wil) en ik loop al dagen met schele hoofdpijn (en op perdolan suppo's, kan mij maar beter aandelen johnsonn & johnsonn kopen). Als ik hem erover aanspreek dan zegt hij dat ik 1 dag in de 2 weken op hem mag rekenen en begint hij weer te lullen over flexibiliteit en zijn werk. Ik kan het niet meer horen. Als ik een kwartier naar bad ga, dan zegt hij dat ik de baby bij hem dump en dat ik niet moet zagen dat ik fleur niet genoeg zie want dat als ik ze kan zien, ik het afbol. DAt ik ook wel eens een moment voor mezelf wil hebben en mij dat helpt om mijn nekspieren te ontspannen (die nu weer al betonnen kabels zijn) is niet van tel. Ik wilde fleur de dinsdagavond voor de woensdag dat ze naar mijn ouders gaat al naar daar brengen, zodat ik toch een op de twee weken eens naar de yoga kan (want manlief is altijd te laat thuis), maar dat mocht niet. Wel, ik mocht ze brengen maar ik moest ze dan terug gaan halen om ze daar dan 's morgens terug af te zetten. Mijn ouders wonen richting Antwperen en ik moet naar Brussel, dus kost mij in de ochtendspits heel veel tijd. Antwoord : dan moet je maar vroeger opstaan. Als ik dan zoals gisterenavond om half tien in bed kruip omdat ik stikkapot ben (normaal ga ik om 12u-half een slapen) dan is hij niet happy want kan hij zijn dochter niet zien (en niet tegen mij zitten aanzagen over zijn werk). I'm really fed up with it. Kom ik 's morgens beneden, staan daar een leeg yoghurtpotje, een bord, een leeg flesje, schoenen...en dat moet je maar achter zijn gat allemaal opruimen...'k bedacht met dat vrouwen de 21 ste eeuw zijn ingekatapulteerd, maar dat mannen in de vroeg 20ste zijn blijven hangen..alle sommige dan toch

[Loeki]

JD ik heb daar gisteren ook zo over nagedacht. Ik vond het ergens ook de beste vergelijking. Stel dat de BV wel gelukt was en Yveske moest in de creche flesjes krijgen. Moest de BV gelukt zijn dan had ik dat nog moeilijker gevonden. Kvond het dan alleen oneerlijk dat ik maar zes weken BV-variant "gekregen" heb.

Ook Audrey heeft helemaal gelijk. Ik heb het ook gezegd in de creche dat ik dat ergens wel snap. Het is en blijft ook een bedrijf, het moet vooruitgaan, het moet ergens rendabel zijn (lees ze moeten toekomen met hun subsidies). Leren eten is ook opvoeding natuurlijk en ik verwacht dat ook wel van een creche dat zij meer doen dan alleen maar ervoor zorgen dat 't eten erin zit. Ik kreeg gelijk van die visioenen van een leraar wiskunde die me kwam zeggen "tja madam, als we ernaast gaan zitten kan hij zijn oefeningen wel, we weten dat hij 't kan, maar ja, hij doet het niet, we weten niet waarom maar we zoeken niet want we hebben daar geen tijd voor, dus helaas, slim genoeg, maar toch een dikke nul op zijn rapport".

Toen ben ik me gaan bedenken dat thuisonderwijs eigenlijk toch beter zou zijn... en was ik weer "vertrokken" naar Utopia.

Ook gisteren een hele ambras met ventje over net hetzelfde als waar Audrey ook mee kampt. Er zal iets in de lucht hangen zeker. Ook op dat vlak ben ik het gewoon kotsbeu. Ventje is dus gewoon thuis, zonder werk, en steekt geen vinger uit in het huishouden. Af en toe doet hij iets, omdat ik dat dan "bevolen" heb (wat ik dan toch later weer op mijn brood krijg).

In hoeverre kan je je daar in blijven opjagen en ruzie over maken. Kan je dan soms niet beter gewoon opgeven, slikken, alles zelf doen en te weinig slapen. Gevaarlijke denkpiste en niet haalbaar, maar ook hier de tendens op het allemaal gewoon even op te geven.

Eigenlijk voel ik me behoorlijk moegestreden. Afgestompt. Gemarteld en klaar om te breken. Waarom kunnen die domme mannen nu eens niet meeleven en helpen! Mss had ik beter een vrouw als echtgenoot genomen, kindjes krijgen is toch al moeilijk gegaan, maar misschien had ik dan op z'n minst wat steun en medeleven gehad.

Een verwijt van mijn ventje dat ik m'n kind niet genoeg "wil" zien zoals het ventje van Audrey dat precies zo aanbrengt, is er gelukkig nog niet van gekomen. Ik zou gewoon ter plekke kapot gaan denk ik. Dikke knuff Audrey...

[wat is er mis?]

Loeki, een mega dikke knuf. Ik snap heel goed dat je het "perfect" wil. Wat dat ook moge zijn. Als voor u rapley perfect is, dan is dat zo. Maar ja de druk vd maatschappij hé. Pfff, waarom is alles zo moeilijk!
En een flesje kan je toch geven overdag daar. Ze doen dat in Nederland ook hoor, over de middag een flesje en 's avonds groentjes. Dus dat kan toch niet slecht zijn? Het is een kwestie van gewoonte hé.
En ipv ontslag zou je halftime werken niet zien zitten? Alé ik probeer maar mee te denken hé.
En ventjes zijn niet goed in troosten, dat weten we ondertss allemaal al hé.

Audrey, ook een heel heel dikke knuf hoor. Wat is dat met die venten toch. Zij bepalen voor ons wat moet alé zeg. Dat zij het dan doen hé. En tuurlijk moet je ontspannen meid. En een ontspannen badje kan zo een deugd doen, dat betekent toch helemaal niet dat je van Fleur af wil hé. Grrr, waarom snappen mannen dat nu niet? Zit jij maar eens achter zijn vodden.
Misschien moet je staken om voor hem van alles te doen? Dan zal hij miss zien hoeveel je wel doet en het beter appreciëren en je eens meehelpen.
En zwijg mij van die 1 dag om de 14d. Ik heb hier ook zo één zitten.

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Net een lange telefoon gedaan met K&G en wonder boven wonder voel ik me van daaruit ook gesteund. Niks over van "oppassen met verslikken" ed, gewoon, dat als Yveske dat nu al kon dat dat schitterend was en dat dat zeker niet "mocht" worden ontmoedigd. Compromissen zoeken met de creche dus... Idd al eens flesje geven, eventueel combineren met boterham omdat het wel eens zou kunnen dat Yveske zijn flesjes daar weigert omdat hij liever groentjes wil...

Volledig wisselen dus 's middags fles en 's avonds groenten kan perfect, alleen opletten dat Yveske het 's avonds nog goed verteert, en dat hij overdag wel wil drinken.

Ik wil sowieso wel werken hoor. Zoals de meesten onder ons denk ik hé, 's morgens de kindjes gaan brengen rond negen uur, ze in de namiddag om half vier gaan halen, één dag quality time met kindje thuis en dan nog eens een dagje voor het huishouden. Droom droom.

Probleem bij ons met het staken is dat ventje de rommel veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel beter kan zien liggen dan ik... Gisteren vroeg hij zich weer af wat ik toch allemaal aan het doen was. Tja, ik was was aan he topvouwen, de afwas aan het doen, en gewoon aan het opruimen omdat er vanalles aan het rondslingeren was.

Ik mag wel van hem gaan power platen twee keer per week. Hij vindt het geen punt om voor Yveske te zorgen. Alleen heb ik er spijt van dat ik me heb geengageerd (betaald) voor 12 beurten. Ik dacht van in 't laat te gaan omdat Yveske dan toch slaapt, maar dat is altijd allemaal bezet dus nu ga ik toch als hij wakker is.

[grootgevaarke]

bij ons hangt er ook zwaar onweer in de lucht.
En ik weet dat ik de verkeerde methode hanteer: ik slik, doe het dan maar allemaal zelf, maak er me luidop niet meer lastig in... maar dat duurt tot mijn emmer vol is en dan gaat meneer niet weten wat hem overkomt. Als mijn bom barst, zal het niet over zijn na een uur of twee...

't Is al zo erg dat hij al paar keer heeft voorgesteld om paar dagen naar Turkije te gaan in september en ik het gewoon niet zie zitten om daar 24u op 24 met hem samen te zitten...

[Loeki]

Hm en ik dacht net ook die "strategie" toe te passen... Ach dat 't niet goed is zo weten we allemaal hé. Maar wat doe je er in godsnaam aan!

Dikke dikke knuff GG... Ik snap helemaal dat je er op zo'n momenten tegenopziet om 24 op 24 met hem samen te zijn.

Gisteren was ik zelfs blij dat brusje met IVF moet, ik zie sex al compleet niet zitten.

Zeg meiden, straks moeten we het topic "postnatale depressie" nog gaan afstoffen. Ik snap nu toch veel beter dat dan kan tot jaren na de geboorte... Als je zo onze situaties en gevoelens bekijkt, je zou voor veel minder depressief worden.

[Sterretje]

Tijd voor een groepsknuffel dames! Echt waar, heel veel liefs en medeleven van hieruit...

Die mannen zorgen toch voor een enorme frustratie hé. 'k ga het mes niet diper in de wonde duwen door te zeggen hoe vreselijk ik jullie mannen vind want daar zijn jullie je zelf te goed bewust van.

Misschien een tip voor iedereen die momenteel met iets worstelt.

Neem enkele keren diep adem en neem even mentaal afstand van alles om je heen. Denk aan alle positieve dingen die je in je leven hebt, en reeds meegemaakt hebt. Er is een reden waarvoor jullie samen zijn, er is een reden waarvoor jullie kindjes hebben. Ergens is er nog een gemeenschappelijke band met jullie ventjes of met jullie werk of ... probeer er even het positieve uit te halen en daarop verder te bouwen naar de toekomst toe.
'k weet hoe deprimerend jullie situatie kan zijn (zeker met dit druilerige weer), maar relativeer en kijk naar de andere 'weelde' om je heen en de ellende die sommige mensen ook overkomt...je zal het ineens, ook al duurt het maar heel even, met andere ogen bekijken, en mss beter kn relativeren.
Het weekend komt er aan, ik hoop dat dit voor jullie (net alsvoor mij) veel positieve energie brengt en kracht. Dat jullie kunnen herbronnen, tijd vinden voor jezelf, voor een goed gesprek en dat jullie problemen stap voor stap worden opgelost.
'k wil niet minimaliserend overkomen, maar kijk naar jullie beebjes die geboren zijn uit liefde.... voor het leven en voor elkaar!

[Loeki]

En hupla, mijn traantjes waren gedroogd en ze zijn er weer! Van ontroering deze keer (een hele vooruitgang ) Wat heb je dat mooi gezegd Sterretje. En dat 't net van jou komt nu je het zelf zo moeilijk hebt.

We weten het allemaal wel denk ik, het leven is nu eenmaal een en al loslaten en het is gewoon vreselijk en ellendig en ... . Maar er zijn ook zoveel mooie en prachtige dingen en je hebt niet alles in de hand.

Gisteren was ik zo aan het genieten van mijn wandeling in de branding. Het was echt zo even tussen de tranen door een "geluksmoment". We moesten terug omdat het parkeerticketje verliep , en ik dacht "oh niet erg, straks gewoon nog eens". Maar het begon te regenen en het is er niet meer van gekomen... Ik wil maar zeggen, genieten van het moment en van de kleine dingen is op momenten als deze extra belangrijk. Gewoon om toch eventjes dat geluk te hebben gevoeld.

En ooit zal de zon nog wel eens schijnen en zal ik wel nog eens met mijn voeten in de branding kunnen. (misschien ook niet als ik straks doodval maar je moet nu eenmaal niet aan alles denken)

Dus idd, straks onze schatjes nog maar eens vastpakken, en nog eens goed voelen wat gelukkig zijn ook al weer is.

[Liefje]

Héé dames, wat is dat nu?? Allemaal slecht nieuws! Dikke knuf hoor, het komt vast wel goed uiteindelijk. Dat regenweer maakt ook neerslachtig hé! En een kindje geeft stress in een relatie, onvermijdelijk. Probeer terug te denken aan waarom je elkaar zo graag zag voor de geboorte, en wat je aan elkaar had tijdens de mmm. Hoop dat het helpt.
Loekie: marb is de hele week niet thuis 's avonds en ik geef Fien nu regelmatig fruit om 10 u, dan fles om 14 en groente om 18. Zodat moeder en dochter gezellig samen kunnen eten 's avonds. Heb niet de indruk dat het effect heeft op haar ritme, stoelgang, whatever. Proberen dus, zou ik zeggen!!