Moppertopic voor mama's

[Loeki]

Mss de papa een voorraaddoos laten meebrengen voor de rest van de week, met wat staaltjes verzorgingsproducten, pampers en wat speeltjes.

Goh als de kinderopvang er al is... toch maar een klein stapje verder dan hé.

[Elke2]

Zou misschien inderdaad handig zijn om je man wat vanalles te laten meenemen dat dan gewoon bij jou op de kamer kan blijven.
Nieuw speelgoedje voor Amber waar ze alleen mee kan spelen als ze op bezoek is? Misschien blijft het dan wat interessanter voor haar? Of kunnen ze zich op die leeftijd nog niet lang genoeg met iets bezighouden?

Voor jou, nintendo ds om wat spelletjes te kunnen spelen?

[Sterretje]

ik durf niet te veel te zagen tegen hem hierover. Hij klaagt nu al dat hij aan zoveel moet denken
Pampers heb ik hier al eens in voorraad gehad en zo, en in't weekend had hij wel speelgoed en flesje en zo mee, maar meestal komt hij gewoon zonder iets... ik krijg het hem echt niet bijgebracht.... 't wordt tijd dat ons Amber daar zelf kan aan denken, met zo een papa
En ach, zelf amuseer ik me nog wel tot op zekere hoogte hoor. Het is dat voortdurende gepieker hé, en dat voortdurend moedeloos worden en tja..
vanmiddag komt er wel bezoek, maar je hebt telkens alleen maar hetzelfde verhaal te vertellen hé en op deduur ben je uitverteld. 't is ook allemaal niet bijster interessant als je er ook niet kan bijvertellen dat je zw bent...

[Loeki]

En hem uitleggen dat hij dan net aan minder moet denken zal niet lukken zeker. Haha de mijne zou ook zo zijn!

Hebben ze daar in 't ziekenhuiswinkeltje ook geen pampertjes en een speelgoedje... Een speelgoedje hebben ze vast! (en weer een excuus om te gaan shoppen )

Papaaaaaaaa, je moet wel een schone pamper voor mij meenemen hé zeg, en ik wil mijn poppemie ook mee!

Ideetjes genoeg idd waarschijnlijk om iets te doen. Maja je ligt er nog altijd maar te liggen en je kan alleen maar denken aan naar huis gaan hé. En ja in een ziekenhuis praat je nu eenmaal vaak over ziek zijn. Bij deze nog eens een dikke virtuele knuff!

Mss kan je praten over Amber? Dat ze zo lief heeft liggen knuffelen gisteren... En over de teen van de papa.

[Sterretje]

je kan je niet voorstellen hoe triestig het winkeltje hier gesteld is (en hoe duur)
Ach, zo erg is het allemaal niet... we amuseren ons best al was het maar door 20x op een grote paddestoel te zingen en telkens die schaterlach te horen (smelt smelt)
verder kan ik me nog aan honderden dingen ergeren, gewoon omdat ze niet lopen zoals ik het wil en vanuit het zkh ben je zo machteloos hé
En over Amber geraak ik idd niet uitgepraat (zoals tegen de verpleegsters) maar het is tegelijk zo pijnlijk
dit is echt de grootste beproeving die ik tot nu toe heb meegemaakt. Lig eigenlijk al meer dan twee weken in het zkh. Niet zo veel op een mensenleven, maar wel voor een mama

[Loeki]

Awel ik heb getwijfeld of ik zou schrijven, "praten over Amber". Omdat ik idd besef hoe pijnlijk het tegelijk ook kan zijn. Maar denk aan die schaterlach! Genieten van de momentjes die je wel hebt...

Mss kan je voor jezelf nog eens het topic babyliedjes afstoffen. Nog iets om te doen.

Twee weken ziekenhuis is veeeeeeeeeeeeeeeeel te lang! En al zeker voor 'n jonge mama! Maar we gaan voor over de helft hé meid. En dat je vrijdag gewoon naar huis mag.

Op naar woensdag! En dan donderdag en dan vrijdag.

(dom winkeltje ook... tssssss ze zouden ZO hun patiënten kunnen helpen met een fatsoenlijk aanbod )

[wat is er mis?]

Van mij ook nog maar eens een virtuele knuf Sterretje. En twee weken is idd peanuts op een mensenleven maar tegelijk ooooooooo zooooo lang.
En die papa's hé, Kaan zijne papa zou ook van alles vergeten. Die vergeet zelfs zijn tut. En speelgoed is ook niet nodig volgens hem ... .
Amber een papiertje meegeven dat ze aan de papa moet afgeven; mee te nemen bij mama:
-speelgoed
-pamper
-verzorgingsdoekje
-fles

En ja moet idd "ambetant" vertellen zijn als je niet kan vertellen dat je zw bent ook.
Dinsdag is bijna voorbij meid!

Liefs,

Bokje

[logost]

Oei sterretje: nu lees ik weer wat meer. Twee weken ziekenhuis zonder Amber. Vreselijk seg. Straks beginnen gelukkig de iets of wat betere televisie programma's en dan gaat dinsdag idd zo weer om zijn.

Gek om hier te komen schrijven. Eigenlijk wil ik helemaal niet mopperen hoor maar heb ik vooral heel veel vragen.
Eerst en vooral: ik zie Wout doodgraag en ik kan er uren naar kijken en hem overal kusjes geven en knuffelen en... enfin dat gevoel kennen jullie allemaal wel. Soms moet echter ook even stilstaan bij het feit hoe hard ons leven nu veranderd is. Ik sta 's morgens op en denk nog steeds: ik ga dat dat en dat doen. Uiteraard komt daar niks van in huis omdat Wout denkt: ik wil nu wakker zijn en ik wil nu gepakt worden en ik wil nu drinken. Ondertussen heb ik me daar al in kunnen vinden hoor. Ik begin met te leven op zijn ritme maar ik wil me ook niet afsluiten van de buitenwereld. Zo moesten we gisteren even langs mijn werk om de papierwinkel in orde te brengen en dan ben ik heel de tijd bang dat hij wakker gaat worden en gaat beginnen wenen en dat ik hem niet ga kunnen troosten. Nu is dat nog nooit gebeurt, zelfs thuis niet. Hij weent uiteraard wel eens maar meestal helpt rondlopen of bv geven dan wel. En toch heb ik daar zo'n schrik voor dat hij zou wenen. Ik heb het contact met de collega's dan ook echt heel kort gehouden omdat ik steeds dacht: hij gaat wenen. Mijn man wou daarna nog iets kleins gaan eten en ik dacht: hij gaat wenen en dan schrok ik mijn eten naar binnen met één hand en het andere op zijn kaakje om hem te strelen. Bij de minste grimas propte ik 5 happen tegelijk in mijn mond om hem toch maar te kunnen oppakken... Ik merk dat dat soms nogal veel word. Ook 's nachts hebben we een doodbraaf kereltje die maar éénmaal voeding vraagt op 8 of 9 uur. Zalig dus. Maar hij drinkt zo traag. Soms wel 45 minuten en hij kan maar éénmaal terug in slaap gedaan worden. Dus als hij start met slapen om 23u dan slaapt hij meestal door tot 4u soms tot 6u. Na die voeding krijg ik hem nog even in slaap tot 8u. Dan wordt hij eigenlijk bijna altijd wakker. Niet erg natuurlijk want dat weet je met kinderen dat je slaap verleden tijd is. Maar gisteren sliep ons ventje al in om 20u (wij ook hoor) en dan heeft hij voeding gehad om 1u en dan nog geslapen tot 4u om dan wakker te zijn... tot grote spijt van papa want die loopt nu al de hele dag rond met een gezicht tot op de grond en vooral: hij heeft het wat lastig met de babyblues denk ik. Even last met alle aanpassingen die hij moet doen en hij krijgt er voorlopig niet veel voor in de plaats natuurlijk... Ook met het troosten is hij veel minder geduldig dan ik. Weeral begrijpbaar want hij heeft geen borsten...

Enfin heel veel vragen rond: is dat bij jullie ook zo? Is het normaal dat hij zo weinig slaapt overdag en als hij slaapt dat het dan steeds lang duurt. Is mijn borstvoeding nog voldoende, gezien ik het idee heb dat hij ze beiden compleet leegdrinkt (op 45 minuten tijd). Hebben papa's wel vaker de babyblues? Tips om dat over te laten gaan?

Last but not least: ik heb denk ik helemaal geen babyblues gehad. Ik veronderstel dat dit normaal is? Dat ik blij moet zijn of kan ik het nog krijgen? Misschien omdat hij zo makkelijk kindje is dat ik er niet al te veel last van heb?

Oh ja, hoe doen jullie dat om jullie kindje te integreren in jullie sociale leven en wat doen jullie als hij weent. Is het normaal dat je je dan schuldig voelt als mama tegenover de anderen?

[Sterretje]

Logost
zo veel herkenbare vragen.

Over slapen en BV geven in de eerste weken.

Amber sliep soms enkele uren na elkaar, maar dan hing ze wel de hele avond aan de borst.... ik moest daar op de duur gewoon in meegaan... clustervoeden noemen ze dat.
In het begin duurde mijn voedingen ook makkelijk tot een uur, met verpamperen bij, en ik moet toegeven dat ik het daar de eerste weken enorm moeilijk mee had. Dat duurde zo lang, en daarna idd sukkelen om ze in slaap te krijgen, ofwel viel ze in slaap na vijf minuten drinken om na tien minuten weer wakker te worden, weer vijf minuten drinken. Echt, de eerste weken zijn de moeilijkste. Je kindje moet nog efficient leren drinken, je borsten moeten leren volgen, er zijn regeldagen....

Wat betreft het sociale leven: 't was voor ons ook niet makkelijk om ergens naartoe te gaan, ook al hadden wij geen bleiterke, maar 't was zo ook meer de scrhik van de mensen gaan zich moeien want ze weten het toch altijd beter als een baby weent... en de schrik om op verplaatsing altijd maar BV te moeten geven, ik gaf niet graag in het openbaar.

En ja, soms zijn de nachten onderbroken, en soms heb je allerlei plannen gemaakt en kom je nergens aantoe. ik liep soms om twaalf uur nog in mijn pyama en ongedoucht omdat ik haar niet alleen 'durfde' laten.
Dat went en je wordt daar ook sterker in.

ik ben ervan overtuigd dat je het super doet! Geniet er verder van, ze zijn snel groot!

[Loeki]

Hey Logost, dikke knuffel hoor meid! Ja zo'n kleine spruit das 24/24 aandacht hé. Ik had me daar in het begin ook een beetje aan "mispakt". Das normaal. Dat betert vanzelf hoor, echt waar, maar het duurt eventjes. Een paar maandjes. Dan verminderen het aantal voedingen ook en dan ben je ook veel relaxter als mama.

Ik was in het begin ook als de dood dat ie zou beginnen wenen. Om te beginnen gewoon omdat ik daar helemaal niet tegen kon. Wanneer Yveske begon te wenen, vloog ik direcht recht, het moest en zou stoppen, puur instinktief moest ik daar onmiddelijk iets aan doen. En ja, op den duur ben je dan nergens meer gerust in. Want met wat je ook bezig bent, hij kan idd ieder moment beginnen wenen en dan moet je alles laten vallen. Hoe vaak had ik niet iets van "oke, en dan ga ik nu op mijn gemak een boterham eten. Of naar het toilet. Of even douchen. Of ....". Nee, dat ging niet. Want natuurlijk begon Yveske net dan te wenen...

Ook dacht ik dat als hij weende, dat de mensen mij een slechte mama zouden vinden, als ik hem niet direct kon troosten of als ik niet direct zou weten wat er scheelde.

Vandaag ben ik zoveel geruster. Veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel relaxter. En Yveske weent heus niet minder. Ik begrijp nu beter dat hij nu eenmaal soms weent. Ik heb meer vertrouwen dat ik hem wel kan troosten. Als hij weent terwijl ik op het toilet zit, tja, dan weent hij eventjes hé. Hij kan daar best wel tegen. En als hij weent terwijl ik aan het eten ben dan stop ik even met eten, troost hem, en eet daarna verder. Hij weent niet meer omdat ik mss wat later reageer...

Je zal zien, mettertijd ga je meer relaxed zijn. Je gaat meer vertrouwen hebben. Je gaat af en toe meemaken dat je hem gewoon niet kan troosten en dan ga je zien dat dat ook weer overgaat, en dat Wout daar niets aan "overhoudt".

Je doet dat prima meid! 't Komt wel goed. Het betert vanzelf. Volg gewoon zijn ritme verder. Drinkt Wout als hij slaapt? Er is niks mis mee om hem even te laten drinken voor jij gaat slapen hé (als je al niet samen met hem in bed kruipt om 20u). Je kan hem bv nog eens laten drinken om 23u, dan kom je er mss met één nachtvoeding vanaf.

De papa hier had het ook moeilijk. Zij hebben de ondersteunende hormonen niet hé. Dat gaat ook beteren!

En tenslotte... de babyblues druipen van je berichtje af hoor... Je hoeft niet altijd tranen met tuiten te wenen... Vaak is het gewoon ook een dipje; ben je even ongelukkig omdat je je afvraagt "is dit het nu"? Of "dit hou ik niet vol", of ...

'n Dikke "welkom bij het mama zijn" knuff!!!

[Wappie]

Goh, het is allemaal heel moeilijk en heel herkenbaar denk ik.
De eerste dagen ( weken) zijn nu eenmaal een beetje zoeken, zowel mama als kleintje
BV heb ik nooit gegeven, dus daar kan ik je niet mee helpen.
Ik weet alleen nog van de begindagen dat ik enorm, enorm heb afgezien... heel veel zwarte sneeuw gezien. Als ik het nu allemaal na ga vraag ik me af hoe ik het in godsnaam rond kreeg.
Het sociale leven was bij mij de eerste maanden zo goed als weg. Ik 'durfde' de eerste dagen/weken niet echt veel doen. Onze jongens waren nog zo fragiel, zo klein... Ik wilde ook vooral thuis zijn met hun, ze waren de eerste 4weken van hun jonge leventje al niet bij mij geweest dus ik hechte daar wel veel belang aan.
Mijn man had af en toe wel de behoefte om eens weg te gaan, maar dat had ik niet. Ik ben daar heel hard in verandert (tot grote ergernis van mijn vriendinnen) Ik zie het nut er niet meer van in om weg te gaan. Ja,af en toe wil ik een avondje uit met mijn man. Maar we werken al zoveel, zijn al zoveel weg thuis. Als ik vrijdagavond thuiskom wil ik bij mijn jongens zijn. Ook speelt het nog heel hard mee dat onze jongens niet goed slapen. Ik ben stikmoe 's avonds dus ik wil zoveel mogelijk slaap inhalen dat ik in het weekend geen 'zombie'mama ben
Logost meid! Je bent echt super bezig! Volg een beetje je gevoel, en als backup heb je ons nog hé

[wat is er mis?]

Logost, ook hier herkenning.

Eigenlijk mopper je niet hé meid. Je bent bekommerd, je bent mama!
Je leven is niet meer hetzelfde hé als voor de geboorte. En het zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar het feit dat je dingen "plant" en de dingen niet altijd knn gaan volgens die planning betert wel hoor. Enerzijds leer je er beter mee omgaan dat die dingen niet meer gaan zoals je "geplant" had, anderzijds kan je wel weer meer "plannen" omdat je beter tegen het geween kan, omdat je kindje gemakkelijker meekan naar daar waar je iets wil doen (bijv ik neem Kaan mee naar de wasmachine om mijn was uit te hangen en zet hem bij me op de grond).
Ik ben hier eens op mijn werk geweest toen Kaan 4wkn oud was. Hij hft hier de hele tijd gebruld (tja, twas een huilbaby en hij hft dat hier ook niet weggestoken). Ik was toen doodmoe want hij had al 4dagen aan een stuk dag en nacht gebruld - ook de wkn voordien frequent geweend maar die laatste 4d waren het summum). Ik word daar tot op de dag van vandaag nog over aangesproken. Ik zag er niet uit, ik was doodmoe. Nu ja so be it. Het kan niet voor elke mama rozegeur en maneschijn zijn altijd. dus niet aantrekken meid. Al weet ik heel goed, uit eigen ervaring, dat dat niet fijn is.
Het aangestaard w id winkel omdat je kind de hele winkel bijeen krijst heb ik meermaals meegemaakt. En nee, dat is allesbehalve leuk. Je voelt je als moeder ook aangestaard alsof jij het niet goed kan. Jij kan je kind niet troosten. En dan de opmerkingen "hij hft vast honger"; of hij laat een boer als je hem uit zijn maxi cosi neemt en door het vele geween eigenlijk veel lucht hft binnengenomen en daardoor dus een boer laat "ah het was vast dat dat hem ambeteerde", dan wil je schreeuwen en hen vertellen dat dat er allemaal niets mee te maken hft.
En ja als mama wil je direct je kindje troosten. Ik had dat nooit verwacht. Het is veel sterker dan je zelf denkt. Maar zoals Loeki al zei, dat betert. Je begint er steeds beter tegen te knn als ze eens wenen.

Wat die BV betreft, dat lang drinken is niet zo abnormaal. Bij mij was ik vaak per voeding meer dan een uur bezig. En dan zit er vaak nauwelijk tijd tss en de volgende voeding is er al weer. Het is toch goed dat hij de borsten leeg drinkt. Dat geeft toch niet?
En Kaan sliep in het begin nauwelijks 10u op 24u.
Voor de papa is ook moeilijk hé. De papa's hbb er sowieso denk ik minder voeling mee. En ook hier was de papa er minder geduldig in hoor met het troosten. Hij kon het ook niet zo goed als mij (natuurlijk deels door het gebrek aan borsten ).

In het begin ging ik bijna niet buiten. Dus jij bent al verder gevorderd dan mij op dat vlak. Je bent al naar je werk geweest en ergens gaan eten. Nu ja, met een huilbaby doe je dat sowieso minder gemakkelijk. Maar anderzijds de volgende keer zou ik wel sneller het huis eens uit willen (met baby). Gewoon doen en je ziet wel hoe dat loopt.

Liefs,

Bokje

[logost]

Oh heel erg bedankt voor jullie geruststellende woorden.
Hij is volgens mij bezig met zijn eerste sprongetje te maken. Ik dacht dat ik me daar ten vroegste binnen 2 weken aan mocht verwachten, maar in de boek 'oei ik groei' staat ook dat je de 10 dagen overtijd er ook zou moeten bijtellen. Tja op die manier zitten we al op de 4weken natuurlijk. Hij is de laatste 2 dagen alleen maar troostbaar door mij en mijn borsten. Bijgevolg ben ik stikkapot. Ik heb hem vannacht dan maar tegen al mijn principes in, in ons bed gelegd. Maar dan doe je ook geen oog dicht omdat je vreest dat je op hem gaat rollen of dat het dekbed over hem wordt getrokken. Maar hezt hielp en hij heeft dan toch 3x 3uur geslapen. Nu is hij weer in slaap gevallen aan mijn borst en zit ik met 1 hand te typen. Niet erg hoor want nu is het even rustig. Papa is wat slaap aan het inhalen zodat hij straks even kan overnemen.

Bokje: die goede raad is om dood te vallen he. Je bent net klaar met de bv en er komen mensen binnen. Wout wordt wat onrustig en begint op z'n vuistjes te sabbelen en hopsake mijn oma begint te zeggen: 'ocharme dat ventje heeft honger. Of ik nu zeg dat hij net heeft gegeten of niet. Oma begint gewoon te wenen omdat het kind zo'n honger moet hebben...

Voorlopig blijf ik er redelijk tegen kunnen tegen die opmerkingen. Ik zie dat ons ventje voldoende plast, stoelgang maakt en genoeg bijkomt. Bovendien lukt het me al af en toe om zonder tepelhoedje bv te geven . Dat maakt me dus gelukkig he. Ik vind dat precies veel hygiënischer

Ik ben ook zo blij dat jullie hier niet allemaal komen verkondigen hoe zalig die eerste weken zijn. Ze zijn naast zalig ook verdomd vermoeiend he. Binnen 3 maanden zou dat dus moeten beteren? Hoe vaak wij al doodmoe hebben gezegd: 'en wij wouden 3 kinderen?' En dan voel ik me al enorm schuldig alsof ik mijn kleine man niet doodgraag zie...

En terwijl ik dat schuldgevoel had heeft hij zowel mij als ziczelf en ons bed onder geplast terwijl hij aan de borst lag. Mama zal de pamper te weinig strak hebben vastgemaakt. Wel gek om te zien dat ik daar helemaal niet vies van ben. Ah ja, ons bed moest toch eens ververst worden

[Wappie]

Logost, je bent echt goed bezig hoor meid!
En al die commentaren zijn idd ergerlijk
Op een dag kijk je terug op die periode en vraag je je zelf af hoe het was . Die vermoeidheid wordt snel vergeten als je de snoetjes van je schatje(s) ziet hoor
En ze zeggen het dikwijls, maar het is de verdomde waarheid: Het is het allemaal meer dan waard

[Vereltje]

Hey Logost, alles is bijna gezegd wat ik je ook wilde vertellen. Die eerste weken zijn voor iedereen supervermoeiend. Je Woutje heeft nog geen ritme, vandaar ook dat zijn nachten zo raar zijn. Maar ook dat komt na een tijdje vanzelf goed. In het begin was ik ook meer dan een uur bezig met een voeding, met verluieren en weer in slaap krijgen inbegrepen. Vooral 's nachts is dat zoooooo zwaar, omdat ze er dan even later alweer stond voor de volgende voeding. Maar nu eet ze nog een kwartiertje, en valt ze meteen weer in slaap. (Amelie is nu 11 weken)

Wat bij ons geholpen heeft, omdat Amelie nogal een wroeterke is, is om ze in te bakeren. Wij gebruiken daar een "miracle blanket" voor, gekocht in de premaman. Sinds kort gebruik ik die ook voor haar dutjes omdat ze anders overdag gewoon niet sliep.

De papa heeft wat meer tijd nodig om erin te komen, maar dat zal ook wel beteren, zeker als Wout wat minder vermoeiend wordt

Dikke knuffel, Logost, je bent goed bezig! x