Loslaten

[pelkie]

soya groeimelk bestaat. Een keer per ongeluk gekocht. Is van Bambix of van nestle. In alle geval blauwe flessen met groene titel. Staat in de colruyt tegenover de pampers maat 4 (haha, bij ons dan toch

[pelkie]

trouwens loeki: het vet in melk is niet het probleem voor kindjes hoor. Ze hebben dat vet echt wel nodig. 't zijn de eiwitten in volle melk die er net teveel aan zijn ten opzichte van moedermelk. Moedermelk is zelf zeer vet hoor!

[Wappie]

Soja groeimelk bestaat idd van Bambix
Of er andere alternatieven zijn weet ik niet...

[Liefje]

Loslaten Liefje, loslaten!!
Vanavond gaat Fien voor de eerste keer uit logeren. Slik slik. Gelukkig hebben opa en oma dagelijks al vijf kleinkinderen vrij intensief over de vloer, dus een nachtje zorgen voor dit zesde dondersteentje zal ook wel lukken... ...
Afgelopen zaterdag was ze daar al de hele dag overdag en toen heeft ze niet 1x gehuild. Behalve toen haar neefje van zeven begon te drummen naast haar oren, terwijl het eigenlijk slaaptijd was Dus echt zorgen maak ik me niet. Maar mijn hart doet toch wel zeer. Krak krak.

[Sterretje]

De eerste keer is altijd de moeilijkste keer.

Af en toe een smsje sturen kan geen kwaad! En geniet vooral van je avondje!

[Liefje]

Toen ze de eerste keer kwamen babysitten en we sms-ten of alles goed ging, kregen we als antwoord dat het prima ging en dat ze sliep. Eenmaal thuis bleek ze toch wel flink gehuild te hebben .... Vond ik niet zo leuk, ook al was het goed bedoeld. In het vervolg zal ik de smsjes niet echt meer geloven vrees ik ...

[Vereltje]

Ja dat snap ik ook niet waarom mensen dat doen. Je vraagt dat toch omdat je het echt wil weten? De laatste keer dat wij Amelie een avondje bij mijn schoonouders was had ze niet willen eten en de hele tijd zitten huilen. Dat had ik toen toch ook liever geweten, dan waren we wat vroeger teruggekomen he.

[wat is er mis?]

Liefje, het zal wel lukken nu. Fien zal het wel goed doen. Het is idd een loslaten hé. Moeilijk soms hé (ik ben er zelf keislecht in )
En anders moet je bellen ipv sms-en hé. Als ze dan weent, dan knn ze niet liegen hé. En mondeling liegen is altijd moeilijker dan schriftelijk hé.

Liefs,

Bokje

[JD]

Wij zijn nog maar één avondje alleen weg geweest. Onze pruts hadden we zelf in bed gelegd bij oma en opa en hij wilde maar niet slapen. Uiteindelijk konden we niet anders dan toch te vertrekken. Toen we in de auto zaten kwam mijn papa naar ons toegelopen 'dat hij al gestopt was met wenen, dat we dus met een gerust hart konden vertrekken'. Toen we midden in de nacht terug waren bleek dus ook dat hij de ganse avond had geweend (tenzij hij op iemands arm zat).

Maar we hebben er wel deugd van gehad!

Ze worden zo verwend bij de oma's en opa's, dus geen reden om je zorgen te maken liefje!

[Loeki]

Dikke knuff voor Liefje!!! 't Komt wel goed meideke. Je kan 't! (lekker loslaten en genieten van je avondje uit)

Ik heb nog heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelemaal geen zin om zonder mijn klein ventje weg te gaan...

[Sterretje]

ik denk dat ik intussen van heel het forum de grootste loslaatfactor heb!
Niet te geloven hoeveel keer ik mijn verstand op nul heb moeten zetten de afgelopen dagen. Blindelings vertrouwen in een heleboel andere mensen om mijn gezinnetje over te nemen.
Die pijn probeer ik soms weg te stoppen maar soms komt ze heel even naar boven en heb ik zin om het uit te schreeuwen en de haren uit mijn hoofd te trekken.
Vandaag vond ik eigenlijk bijna niet meer leuk dat amber er was omdat het 'mijn kindje' niet meer is... ze ruikt niet meer naar 'mij', ze gedraagt zich niet meer zoals ik ze ken, ze kijkt ook veel minder naar mij
'k weet wel dat het allemaal normaal is, en ik denk ergens wel dat amber nog wel weet dat ik haar mama ben, maar ik weet nu dat ze perfect zonder mij kan. Zonder dat ze zich zal realiseren dat ik er niet ben zal haar leventje ook verder gaan, en dat is zo beangstigend...

[Loeki]

Sterretje om het heeeeeeeeel cru te zeggen. Toen mijn mama gestorven is, deed ik ook verder. "Ik kon ook zonder haar", zou ik kunnen zeggen, want ik ben niet ook ter plekke doodgevallen ofzo. Ik deed ook gewoon maar verder. Om dan later idd vele malen te zeggen "nee het kan niet zonder haar, ik kan het niet". Maar het kan wel hé. Het kan altijd. Maar natuurlijk weet je dat. En gelukkig ga jij niet dood, je bent er "gewoon" even niet.

En ja, als mama moet dat vreselijk beangstigend zijn! Ik herinner me dat mijn mama daar heel erg mee inzat. Ik heb haar erom weten huilen. Dat ze niet wist hoe het met mij verder moest. Als dochter vond ik het raar op die moment. Tuurlijk ging het met mij in orde komen.

Weet dat die angst bij jou zit, in je hoofd. Zoals een monster in het donker. Vroeg of laat gaat het weg, en dan komt alles weer goed.

En ja, jij bent de grooste kanjer in loslaten! Spijtig genoeg nu "van moetes" hé... Bij deze de dikke knuff van de dag.

[wat is er mis?]

Sterretje is sowieso een grote kanjer in het loslaten. En nu wordt ze er nog eens toe geforceerd ook. Het is moeilijk hé meid. En ja niemand is echt onmisbaar, maar toch zijn we onmisbaar hoor. Op één of andere manier. Loeki en Mies knn hiervan het beste getuigen. Zij zijn hun moeder op jonge leeftijd verloren. Zij zll idd al vaak gedacht hebben "had ik mijn mama nu maar?". Dus dat onmisbaar zijn en "zonder kunnen" is allemaal relatief hé.
Het moet vreselijk zo te moeten loslaten. Ik weet het. Dikke knuf daarvoor (nog maar eens)!

Weet je maandag was ik aan het kijken naar het interview met Marie Rose Morel. En ik dacht "dat moet vreselijk zijn", weten dat je gaat sterven en dat je twee kleine kinderen achterlaat. Voor de kindjes is het ook vreselijk hé, maar voor haar moet dat ongelooflijk moeilijk zijn. En toch vond ik haar een sterke vrouw. De tranen stonden mij precies nader dan haar.

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Ja, dat zijn inderdaad dingen die als moeder onbeschrijflijk zijn.
Toen mijn vader wist dat hij ging sterven, heeft hij ons ook samengeroepen. wij waren toen al vrij volwassen. Hij wist toen dat het met ons goed ging komen maar vroeg ons op een bepaalde manier toch nog om voor elkaar te zorgen en zo. Hij had precies al 'afscheid' genomen van ons en hij wist dat hij het lot niet kon ontkomen. Dus voor hem was het een geruststelling dat we er wel gingen geraken, en hij had een zorg minder.
Ik denk dat dat voor een moeder anders ligt en dat het afscheid nemen gewoonweg niet 'kan' op de echte manier van 'voorgoed'.
Gelukkig is dat bij mij ook niet aan de orde, en ik wil er ook niet aan denken.
ik kan gelukkig goed relativeren. maar heel specifiek is het voor mij ook een beetje 'sterven'. De dagen die voorbij zijn, ben ik voor altijd kwijt met Amber, en ik heb dit niet gewild. Dus dat zal altijd een verlies blijven, hoeveel ik er ook voor in de plaats krijg.

[wat is er mis?]

Tuurlijk is dat ook sterven. Ik wil het absoluut niet minimaliseren. Integendeel. Het moet vreselijk zijn. Echt waar!