Hallo allemaal,
Ik zal beginnen met het begin. In November van 2009 heb ik mijn Mirena laten verwijderen omdat mijn ventje ( 38 ) en ik (32) graag voor een kindje van ons samen wilden gaan.
Na ruim 7 rondes was ik nog niet zwanger en omdat ik van mijn eerste direct van de 1e ronde zwanger was en dan ook nog van voorvocht hadden we al snel de knoop door gehakt dat we eens een afspraak zouden gaan maken om ons na te laten kijken.
Zover is het niet gekomen... Op 9 mei kreeg ik mijn maandstonden van ronde 7 met de daarbij behorende (voor mij dan in ieder geval)buikkrampen. Alleen bleef de buikpijn duren, zelfs nadat de maandstonden gedaan waren.
Op 17/05 ben ik dan ook naar mijn huisarts gegaan omdat ik die pijn niet echt vertrouwde. Hij heeft me dan doorgestuurd naar de radioloog voor een echo. Daaruit bleek dat ik 4 cystes bij mijn eierstok had en een ontsteking. Ik kreeg anti-biotica maar de pijn bleef en werd zelfs alleen maar erger.
Op 21/05 heb ik gebeld met de afdeling gynaecologie van het ziekenhuis en heb de situatie en pijn uitgelegd. Mijn eigen gyne was op vakantie maar mocht wel langskomen bij een andere. Dat heb ik dan ook gedaan. Ook toen weer een echo laten nemen en de gynaecoloog raadde mij aan om een opname te doen van 24-48 uur en dan de anti-biotica via een infuus te krijgen. Ik dacht op dat moment alleen maar, als dat mij van de pijn af kan helpen dan doe ik dat.
Helaas werd ook toen de pijn niet minder, de ontsteking was wel aan het verbeteren maar de pijn... Niet te doen. Zelfs injecties gekregen met morfine... Uiteindelijk is de knoop door de gynaecoloog doorgehakt. Ze gingen een laparoscopie doen om te zien wat er dan die hevige pijn veroorzaakte. 26/05 ben ik dan geopereerd via een kijkoperatie en op 27/05 kreeg ik de uitslag...
Dat was dus echt een klap in mijn gezicht... Ze hadden een bloedcyste geconstateerd in mijn linker eileider (waar ik eerder al een buitenbaarmoederlijke zwangerschap heb gehad) en die was nog steeds aan het groeien... Mijn eileider was ernstig beschadigd en hebben ze niet kunnen behouden... En mijn rechter eileider was helemaal gesloten.
Volgens de gyne is op natuurlijke manier zwanger worden bijna niet mogelijk en raadde hij ons dus IVF aan.
Ik weet het op dit moment even niet. De kinderwens is heel erg groot bij zowel mij als mijn partner maar ik wil dit eigenlijk eerst een beetje een plekje geven.
Zijn er meer mensen die twijfelen over het wel of niet starten van IVF?
Zijn er mensen die mij meer kunnen vertellen over de procedure?
Ik ben wel een beetje op internet gaan zoeken maar daar vind ik voornamelijk de wat kille klinische termen zonder wat dat echt met iemand doet.
Ik hoop dat iemand mij hier een beetje meer over zou kunnen vertellen.
Alvast bedankt voor het lezen van mijn stuk. En een ieder hier die bezig is om zwanger te worden, of inmiddels zwanger is of net als ik nog twijfeld wens ik ontzettend veel geluk en succes toe.
Wel of niet beginnen met IVF?
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
Dag MiAn,
Jij hebt ook al een hele lijdensweg achter de rug, zeg.
Of je wil beginnen met IVF is een heel persoonlijke beslissing. Ik snap heel goed dat je eerst de doorstane pijn en emoties eerst wil verwerken en ik denk ook wel dat dat belangrijk is. Uiteindelijk moet niet alleen je lichaam heel wat verdragen, ook mentaal moet je er klaar voor zijn. In jouw plaats zou ik dus zeker nog even wachten tot je voelt dat je er klaar voor bent, en dat die kinderwens de angst overwint.
Wij hebben ook een drietal maanden onderzoeken gehad (spermastalen, doorgankelijkheid van de eileiders, bloednames etc etc) en die tijd heeft goed gedaan om te accepteren dat het inderdaad niet vanzelf zou gaan. Dat is nog heel wat anders dan jouw verhaal (bij ons is de belangrijkste reden vooral te weinig zwemmertjes, dus heel wat minder dramatisch al is het gevolg wel hetzelfde...) dus ik vind het niet meer dan normaal dat het wat tijd kost om daarmee in het reine te komen.
Dat gezegd zijnde, valt de procedure op zich best wel mee, vind ik. Het vervelendste is het afwachten (wachten of de eitjes groeien, wachten of ze goed bevrucht worden, wachten na de terugplaatsing om te zien of je zwanger bent...) en het feit dat elke cyclus en elke poging weer anders is en dus dat er af en toe dingen niet lopen zoals je graag zou willen.
De procedure bij mij was:
1. starten met pil (deze stap wordt overgeslagen bij kort schema)
2. start suprefact (neusspray) enkele dagen voor maandstonden, 4 en later 3X per dag.
3. startecho bij gyn en begin spuiten (menopur). Die spuiten kan je zelf zetten, in de buik. In mijn geval deed mijn man dat en was absoluut niet pijnlijk.
4. Enkele echo's en bloednames om te zien hoeveel follikels er rijpen, of je hormoonwaarden goed stijgen ter voorbereiding eisprong en of je slijmvlies goed aandikt.
5. Als je waarden goed zijn, spuit Pregnyl. Deze spuit wekt je eisprong op. Wij deden die ook gewoon zelf.
6. 2 dagen na Pregnyl = pick-up. De eitjes worden via je baarmoeder uit de follikels ge"zogen" en 's nachts bevrucht (je man moet er dus bij PU wel bijzijn of op zijn minst zijn bijdrage leveren 's morgens...). Deze procedure kan onder plaatselijke of volledige narcose (meestal afhankelijk van aantal follikels). Je weet meteen hoeveel eitjes ze eruit hebben gehaald. De dag daarop krijg je meestal het resultaat van de bevruchting. Deze procedure is soms pijnloos, soms wat pijnlijk. Ik heb toch altijd een dag of 5 last gehad van mijn buik, maar sommige vrouwen voelen er niks van. Duurt ongeveer een half uurtje, de rest van de dag lig je best plat.
7. Ongeveer drie dagen na PU is TP (terugplaatsing van bevruchte embryo). Dit is absoluut niet pijnlijk en heel snel gebeurd. Meestal moet je nog een tijdje blijven liggen. Tegen deze tijd weten ze meestal ook of ze embryootjes hebben kunnen invriezen.
8. ...en dan is het wachten tot de bloedname voor de uitslag... de langste dagen van de hele procedure...
Ik heb nu twee stimulaties met hormonen achter de rug en heb zelf ook wel wat last van de bijwerkingen (de neusspray, suprefact, is bij mij de grote boosdoener : slecht slapen, hoofdpijn, ...), maar uiteindelijk weegt dat voor mij voorlopig echt niet op tegen die sterke kinderwens. Maar zoals gezegd, dat is héél persoonlijk en iedereen moet daar zijn/haar eigen keuze in maken. Doe vooral (nog) niets waar je je niet goed bij voelt, zou ik zeggen.
En tenslotte, als je specifieke vragen hebt die je niet bij de gyn kwijt kan, aarzel niet ze hier op het forum te stellen! Voilà , ik hoop dat dit je al een beetje een beeld geeft van wat je kan verwachten, maar het is bij iedereen weer anders...
Veel succes, wat je ook beslist !
Nat
Jij hebt ook al een hele lijdensweg achter de rug, zeg.
Of je wil beginnen met IVF is een heel persoonlijke beslissing. Ik snap heel goed dat je eerst de doorstane pijn en emoties eerst wil verwerken en ik denk ook wel dat dat belangrijk is. Uiteindelijk moet niet alleen je lichaam heel wat verdragen, ook mentaal moet je er klaar voor zijn. In jouw plaats zou ik dus zeker nog even wachten tot je voelt dat je er klaar voor bent, en dat die kinderwens de angst overwint.
Wij hebben ook een drietal maanden onderzoeken gehad (spermastalen, doorgankelijkheid van de eileiders, bloednames etc etc) en die tijd heeft goed gedaan om te accepteren dat het inderdaad niet vanzelf zou gaan. Dat is nog heel wat anders dan jouw verhaal (bij ons is de belangrijkste reden vooral te weinig zwemmertjes, dus heel wat minder dramatisch al is het gevolg wel hetzelfde...) dus ik vind het niet meer dan normaal dat het wat tijd kost om daarmee in het reine te komen.
Dat gezegd zijnde, valt de procedure op zich best wel mee, vind ik. Het vervelendste is het afwachten (wachten of de eitjes groeien, wachten of ze goed bevrucht worden, wachten na de terugplaatsing om te zien of je zwanger bent...) en het feit dat elke cyclus en elke poging weer anders is en dus dat er af en toe dingen niet lopen zoals je graag zou willen.
De procedure bij mij was:
1. starten met pil (deze stap wordt overgeslagen bij kort schema)
2. start suprefact (neusspray) enkele dagen voor maandstonden, 4 en later 3X per dag.
3. startecho bij gyn en begin spuiten (menopur). Die spuiten kan je zelf zetten, in de buik. In mijn geval deed mijn man dat en was absoluut niet pijnlijk.
4. Enkele echo's en bloednames om te zien hoeveel follikels er rijpen, of je hormoonwaarden goed stijgen ter voorbereiding eisprong en of je slijmvlies goed aandikt.
5. Als je waarden goed zijn, spuit Pregnyl. Deze spuit wekt je eisprong op. Wij deden die ook gewoon zelf.
6. 2 dagen na Pregnyl = pick-up. De eitjes worden via je baarmoeder uit de follikels ge"zogen" en 's nachts bevrucht (je man moet er dus bij PU wel bijzijn of op zijn minst zijn bijdrage leveren 's morgens...). Deze procedure kan onder plaatselijke of volledige narcose (meestal afhankelijk van aantal follikels). Je weet meteen hoeveel eitjes ze eruit hebben gehaald. De dag daarop krijg je meestal het resultaat van de bevruchting. Deze procedure is soms pijnloos, soms wat pijnlijk. Ik heb toch altijd een dag of 5 last gehad van mijn buik, maar sommige vrouwen voelen er niks van. Duurt ongeveer een half uurtje, de rest van de dag lig je best plat.
7. Ongeveer drie dagen na PU is TP (terugplaatsing van bevruchte embryo). Dit is absoluut niet pijnlijk en heel snel gebeurd. Meestal moet je nog een tijdje blijven liggen. Tegen deze tijd weten ze meestal ook of ze embryootjes hebben kunnen invriezen.
8. ...en dan is het wachten tot de bloedname voor de uitslag... de langste dagen van de hele procedure...
Ik heb nu twee stimulaties met hormonen achter de rug en heb zelf ook wel wat last van de bijwerkingen (de neusspray, suprefact, is bij mij de grote boosdoener : slecht slapen, hoofdpijn, ...), maar uiteindelijk weegt dat voor mij voorlopig echt niet op tegen die sterke kinderwens. Maar zoals gezegd, dat is héél persoonlijk en iedereen moet daar zijn/haar eigen keuze in maken. Doe vooral (nog) niets waar je je niet goed bij voelt, zou ik zeggen.
En tenslotte, als je specifieke vragen hebt die je niet bij de gyn kwijt kan, aarzel niet ze hier op het forum te stellen! Voilà , ik hoop dat dit je al een beetje een beeld geeft van wat je kan verwachten, maar het is bij iedereen weer anders...
Veel succes, wat je ook beslist !
Nat
-
lieskem
- Berichten: 181
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 20:17
Dag MiAn-78,
Een beslissing om IVF te doen was voor mij en mijn man niet zo moeilijk. Ik heb één gesloten eileider en ze hebben bij een laproscopie zware endometriose op mijn urineleider en blaas ontdekt. Ook 2 cystes werden weggehaald. Ik heb het wel moeilijk gehad met de diagnose na de operatie omdmat ze niet verwacht hadden iets te vinden. Tegen dat we dan een afspraak hadden om die operatie te bespreken wist ik al wel dat IVF de meeste kans had.Na meer dan 1 jaar proberen en maar de helft (of nog niet de helft) kans met 1 gesloten eileider wilde ik zo snel mogelijk met IVF beginnen.
Dan komt een verkennend gesprek over IVF en dan weet je echt of je het zal willen doormaken of niet.
Natuurlijk is het werkelijk meemaken nog anders hé.
Ik sta nu een dag voor mijn eerste Pick Up en ben dus nog steeds bezig met mijn eerste IVF-poging, dus kan nog niet over meespreken wat het met je doet als je dan niet zwanger bent.
Veel praten met elkaar help wel. In jouw geval zijn er niet veel meer opties, dus zou ik er voor gaan! Je kan meedoen met het IVFclubje op dit forum en we helpen elkaar er zeker doorheen. Ik heb er alleszins al veel steun en antwoorden gevonden.
Veel succes met je beslissing, volg gewoon je hart!
Knuffel, Lieskem
Een beslissing om IVF te doen was voor mij en mijn man niet zo moeilijk. Ik heb één gesloten eileider en ze hebben bij een laproscopie zware endometriose op mijn urineleider en blaas ontdekt. Ook 2 cystes werden weggehaald. Ik heb het wel moeilijk gehad met de diagnose na de operatie omdmat ze niet verwacht hadden iets te vinden. Tegen dat we dan een afspraak hadden om die operatie te bespreken wist ik al wel dat IVF de meeste kans had.Na meer dan 1 jaar proberen en maar de helft (of nog niet de helft) kans met 1 gesloten eileider wilde ik zo snel mogelijk met IVF beginnen.
Dan komt een verkennend gesprek over IVF en dan weet je echt of je het zal willen doormaken of niet.
Natuurlijk is het werkelijk meemaken nog anders hé.
Ik sta nu een dag voor mijn eerste Pick Up en ben dus nog steeds bezig met mijn eerste IVF-poging, dus kan nog niet over meespreken wat het met je doet als je dan niet zwanger bent.
Veel praten met elkaar help wel. In jouw geval zijn er niet veel meer opties, dus zou ik er voor gaan! Je kan meedoen met het IVFclubje op dit forum en we helpen elkaar er zeker doorheen. Ik heb er alleszins al veel steun en antwoorden gevonden.
Veel succes met je beslissing, volg gewoon je hart!
Knuffel, Lieskem
-
MiAn
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 14 augustus 2010, 22:42
Hallo allemaal,
Even een verslagje van mijn bezoek aan de fertiliteitsarts. We hadden de afspraak om 16.30 uur maar direct bij het aanmelden werd mij al verteld dat de dokter een half uur achter liep op het spreekuur. Kan gebeuren... Maar we hebben moeten wachten tot 17.45 eer we binnen werden geroepen. Daar de uitleg gedaan van mijn verleden en de brief gegeven van mijn vorige gyne (ivm de operatie die hij gedaan heeft). Dr Demeyere begon direct over IVF of ICSI. Dit is voor ons nog de enige manier om zwanger te raken... Ik mis namelijk niet alleen mijn linker eierstok maar ik mis rechts ook mijn eileider... Dus als ik op een natuurlijke manier zwanger zou raken zou dat ook echt een wonder zijn. Verder aanvraag voor sperma onderzoek meegekregen. De papieren voor de goedkeuring van de mutualiteit worden naar ons toe gestuurd. Zodra we dan de goedkeuring hebben kunnen we in principe na een uitleg van 1,5 uur over ICSI en IVF gaan starten zodra ik weer mijn ms ga krijgen. Hij zei dat deze ronde nog te snel zou zijn (ik zou volgens mijn temperatuur methode nu vrijdag mijn ms moeten krijgen) maar voor volgende ronde zou theoretisch (als alles meezit) mogelijk moeten zijn...
8 october moesten we langs het labo zaad binnen brengen. En op 12 oktober hebben we dan de intake over IVF van 1,5 uur. Dus we schieten al een beetje op. Verschoot ervan dat dat al zo snel zou kunnen. Nu afwachten voor de kwaliteit van het zaad van het ventje en dan weten we ook of het IVF of ICSI gaat worden.
We moesten wel vroeg opstaan om naar Brugge te gaan. We wilden geen risico lopen om thuis sperma te produceren en dan vervolgens naar Brugge te rijden (dat is normaal 45 minuten rijden maar stel dat er file is) het moest namelijk binnen 1 uur gecontroleerd worden.
In het ziekenhuis aangekomen konden we nog niets doen omdat het labo pas om 8 uur aanwezig zou zijn... Dus dan nog maar even naar buiten zodat het ventje een sigaretje kon roken en dan op het gemak weer terug naar de 3e verdieping. Wat ik wel erg cru vind is dat het fertiliteitslabo direct aan het verloskwartier ligt... Dus mensen die graag zwanger willen worden en waar het maar niet bij lukt worden daar nog maar weer eens geconfronteerd met zwangere dames en babytjes...
Goed toen de laborante er dan eindelijk was ons even teruggetrokken in een toilet (ja echt waar) en gedaan waar we voor kwamen. Als het goed is is maandagavond de uitslag bekend dus dan gaan we maar weer even bellen naar de dokter. Ik hoop dat het een beetje positief is want anders kan het denk ik best wel even aankomen bij het ventje...
Ach nog even weekeind houden en dan maandag weer werken en 's avonds bellen. Dinsdag naar het intake gesprek voor IVF en ICSI. Dan ook weer een nieuw bericht!
Even een verslagje van mijn bezoek aan de fertiliteitsarts. We hadden de afspraak om 16.30 uur maar direct bij het aanmelden werd mij al verteld dat de dokter een half uur achter liep op het spreekuur. Kan gebeuren... Maar we hebben moeten wachten tot 17.45 eer we binnen werden geroepen. Daar de uitleg gedaan van mijn verleden en de brief gegeven van mijn vorige gyne (ivm de operatie die hij gedaan heeft). Dr Demeyere begon direct over IVF of ICSI. Dit is voor ons nog de enige manier om zwanger te raken... Ik mis namelijk niet alleen mijn linker eierstok maar ik mis rechts ook mijn eileider... Dus als ik op een natuurlijke manier zwanger zou raken zou dat ook echt een wonder zijn. Verder aanvraag voor sperma onderzoek meegekregen. De papieren voor de goedkeuring van de mutualiteit worden naar ons toe gestuurd. Zodra we dan de goedkeuring hebben kunnen we in principe na een uitleg van 1,5 uur over ICSI en IVF gaan starten zodra ik weer mijn ms ga krijgen. Hij zei dat deze ronde nog te snel zou zijn (ik zou volgens mijn temperatuur methode nu vrijdag mijn ms moeten krijgen) maar voor volgende ronde zou theoretisch (als alles meezit) mogelijk moeten zijn...
8 october moesten we langs het labo zaad binnen brengen. En op 12 oktober hebben we dan de intake over IVF van 1,5 uur. Dus we schieten al een beetje op. Verschoot ervan dat dat al zo snel zou kunnen. Nu afwachten voor de kwaliteit van het zaad van het ventje en dan weten we ook of het IVF of ICSI gaat worden.
We moesten wel vroeg opstaan om naar Brugge te gaan. We wilden geen risico lopen om thuis sperma te produceren en dan vervolgens naar Brugge te rijden (dat is normaal 45 minuten rijden maar stel dat er file is) het moest namelijk binnen 1 uur gecontroleerd worden.
In het ziekenhuis aangekomen konden we nog niets doen omdat het labo pas om 8 uur aanwezig zou zijn... Dus dan nog maar even naar buiten zodat het ventje een sigaretje kon roken en dan op het gemak weer terug naar de 3e verdieping. Wat ik wel erg cru vind is dat het fertiliteitslabo direct aan het verloskwartier ligt... Dus mensen die graag zwanger willen worden en waar het maar niet bij lukt worden daar nog maar weer eens geconfronteerd met zwangere dames en babytjes...
Goed toen de laborante er dan eindelijk was ons even teruggetrokken in een toilet (ja echt waar) en gedaan waar we voor kwamen. Als het goed is is maandagavond de uitslag bekend dus dan gaan we maar weer even bellen naar de dokter. Ik hoop dat het een beetje positief is want anders kan het denk ik best wel even aankomen bij het ventje...
Ach nog even weekeind houden en dan maandag weer werken en 's avonds bellen. Dinsdag naar het intake gesprek voor IVF en ICSI. Dan ook weer een nieuw bericht!
-
MiAn-78
- Berichten: 8
- Lid geworden op: 28 mei 2010, 21:16
Dames ik heb eigenlijk een beetje advies nodig.
Ik weet nu al een aantal maanden (bijna een jaar) dat het zwanger worden bij ons niet op een natuurlijke manier zal gaan .
Ik ben voor de eerste onderzoeken bij een fertiliteitsarts in het Sint Lucas in Brugge geweest, maar moet eerlijk bekennen dat ik me daar niet echt op mijn gemak voelde... Ik voelde me daar precies een nummer in plaats van een persoon.
Nu zou ik naar Gent, Brussel of Leuven kunnen gaan maar dat is allemaal een behoorlijk stuk verder van huis
Wat raden jullie mij aan? Graag zou ik wat meer ervaringen horen van de verschillende ziekenhuizen en fertiliteitsartsen zodat ik een juiste beslissing kan nemen.
Alvast bedankt!
Ik weet nu al een aantal maanden (bijna een jaar) dat het zwanger worden bij ons niet op een natuurlijke manier zal gaan .
Ik ben voor de eerste onderzoeken bij een fertiliteitsarts in het Sint Lucas in Brugge geweest, maar moet eerlijk bekennen dat ik me daar niet echt op mijn gemak voelde... Ik voelde me daar precies een nummer in plaats van een persoon.
Nu zou ik naar Gent, Brussel of Leuven kunnen gaan maar dat is allemaal een behoorlijk stuk verder van huis
Wat raden jullie mij aan? Graag zou ik wat meer ervaringen horen van de verschillende ziekenhuizen en fertiliteitsartsen zodat ik een juiste beslissing kan nemen.
Alvast bedankt!
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
Mian : Waarom voel je je niet goed bij je ferti-kliniek van nu? Ik bedoel maar dat je helaas vaak een nummerke bent hoor. Of je moet sjans hebben daj altijd dezelfde persoon tegenkomt of aan de lijn hebt.
Voor de afstand zou ik het echt ni laten. Mijn ferti-kliniek ligt op 1,5u rijden. Maar daar moet ik alleen zijn voor de PU en de TP. Alle andere onderzoeken (FM en BN) doe ik in een ziekenhuis in mijn buurt. En daar leven ze wel enorm met je mee. Dus da compenseert het nummertjes-gevoel een beetje. Ik persoonlijk heb me daar nooit aan gestoort. Voor mij is het belangrijk dat de prof samen met mij praat over de bahandeling. Dat hij open staat voor nieuwe dingen en luistert naar wat ik wel en niet wil.
Tja, iedereen moet zelf uitmaken wat belangrijk is.
Als je meer antwoord wilt zou je maybe beter een nieuw topic openen want de titel komt ni echt overeen met de inhoud van je vraag over veranderen of niet.
Groetjes en veel succes
Ahiha
Voor de afstand zou ik het echt ni laten. Mijn ferti-kliniek ligt op 1,5u rijden. Maar daar moet ik alleen zijn voor de PU en de TP. Alle andere onderzoeken (FM en BN) doe ik in een ziekenhuis in mijn buurt. En daar leven ze wel enorm met je mee. Dus da compenseert het nummertjes-gevoel een beetje. Ik persoonlijk heb me daar nooit aan gestoort. Voor mij is het belangrijk dat de prof samen met mij praat over de bahandeling. Dat hij open staat voor nieuwe dingen en luistert naar wat ik wel en niet wil.
Tja, iedereen moet zelf uitmaken wat belangrijk is.
Als je meer antwoord wilt zou je maybe beter een nieuw topic openen want de titel komt ni echt overeen met de inhoud van je vraag over veranderen of niet.
Groetjes en veel succes
Ahiha
-
freyro
- Berichten: 1
- Lid geworden op: 7 juni 2011, 14:36
Hallo MiAn
persoonlijk vind ik het erg belangrijk dat je op je gemak bent zowel bij het ziekenhuis als bij de gynaecoloog van je keuze.
Ik geloof dat je rustig moet zijn (op alle vlakken) om tot een geslaagde zwangerschap te komen (bij mij werkte dit althans, ik heb mijn tweede IVF-poging bewust gepland tijdens een erg rustige periode op het werk en dan was het eindelijk bingo!).
Zelf ben ik bijna twee jaar in behandeling geweest bij dr. Indra Laureys in Gent (verbonden aan het Jan Palfijn ziekenhuis) en ik heb mij van in het begin erg op mijn gemak bij haar gevoeld: ze is heel rustig, neemt haar tijd voor de consultaties (hetgeen wel wat vertraging oplevert, maar kom, dat nemen we erbij) en ook de twee assistentes in haar praktijk op de Oudenaardsesteenweg zijn gewoonweg super!
Na een laparoscopie "waarbij heel wat te zien was", zo zei de gynaecologe, vier mislukte inseminaties, één in-vitro, twee cryo-behandelingen was de tweede in-vitrobehandeling eindelijk succesvol! Het laatste trimester was ook erg spannend, omdat de navelstreng van mijn zoontje twee keer rond zijn nek zat en zijn harttoontjes altijd erg laag waren op de monitor. Zo ben ik meermaals zowel bij dr. Laureys als in de verloskamer van het Jan Palfijn langsgeweest om aan de monitor te liggen: "Als je je ongerust voelt, kom maar af", zeiden ze, en op zo'n moment is dat echt wel wat je nodig hebt...
Ook de verpleegkundigen van het IVF-centrum leer je op den duur wel kennen: ik herinner me nog goed dat bij mijn eerste IVF-poging, die enkele maanden na mijn laatste inseminatiepoging kwam, een verpleegster mij zag bij de terugplaatsing en zei: "Allez, het is er dan toch van gekomen?" Zij herinnerde zich nog dat ik enkele maanden (!!) voordien tegen haar had gezegd dat ik bang was dat de inseminatie niet ging lukken en dat ik niet goed wist of ik dan wel met IVF zou opstarten of niet. Die verpleegkundigen zien wekelijks zeker tientallen koppels! Chapeau vind ik...
Hopelijk heeft deze info een beetje geholpen om een goeie keuze qua ziekenhuis en gynaecoloog te maken!
groeten
persoonlijk vind ik het erg belangrijk dat je op je gemak bent zowel bij het ziekenhuis als bij de gynaecoloog van je keuze.
Ik geloof dat je rustig moet zijn (op alle vlakken) om tot een geslaagde zwangerschap te komen (bij mij werkte dit althans, ik heb mijn tweede IVF-poging bewust gepland tijdens een erg rustige periode op het werk en dan was het eindelijk bingo!).
Zelf ben ik bijna twee jaar in behandeling geweest bij dr. Indra Laureys in Gent (verbonden aan het Jan Palfijn ziekenhuis) en ik heb mij van in het begin erg op mijn gemak bij haar gevoeld: ze is heel rustig, neemt haar tijd voor de consultaties (hetgeen wel wat vertraging oplevert, maar kom, dat nemen we erbij) en ook de twee assistentes in haar praktijk op de Oudenaardsesteenweg zijn gewoonweg super!
Na een laparoscopie "waarbij heel wat te zien was", zo zei de gynaecologe, vier mislukte inseminaties, één in-vitro, twee cryo-behandelingen was de tweede in-vitrobehandeling eindelijk succesvol! Het laatste trimester was ook erg spannend, omdat de navelstreng van mijn zoontje twee keer rond zijn nek zat en zijn harttoontjes altijd erg laag waren op de monitor. Zo ben ik meermaals zowel bij dr. Laureys als in de verloskamer van het Jan Palfijn langsgeweest om aan de monitor te liggen: "Als je je ongerust voelt, kom maar af", zeiden ze, en op zo'n moment is dat echt wel wat je nodig hebt...
Ook de verpleegkundigen van het IVF-centrum leer je op den duur wel kennen: ik herinner me nog goed dat bij mijn eerste IVF-poging, die enkele maanden na mijn laatste inseminatiepoging kwam, een verpleegster mij zag bij de terugplaatsing en zei: "Allez, het is er dan toch van gekomen?" Zij herinnerde zich nog dat ik enkele maanden (!!) voordien tegen haar had gezegd dat ik bang was dat de inseminatie niet ging lukken en dat ik niet goed wist of ik dan wel met IVF zou opstarten of niet. Die verpleegkundigen zien wekelijks zeker tientallen koppels! Chapeau vind ik...
Hopelijk heeft deze info een beetje geholpen om een goeie keuze qua ziekenhuis en gynaecoloog te maken!
groeten
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten