Mijn kleine schat heeft schoonma overleefd...
Oké, we zijn amper 40 minuten weggeweest, maar toch ben ik beginnen huilen toen we de voordeur achter ons dichttrokken, het idee dat ze alleen was met MIJN zoontje... Pfff, en mijn grote vent bekeek me ongeloofelijk dwaas en heeft zich denk ik heel erg moeten inhouden om me niet uit te lachen. (is trouwens niet gelukt, dat inhouden, maar soit)
Sem had net gegeten toen ze toekwam, en dus nam ze hem op haar schoot om te boeren (had ik zelf gevraagd, flink hé). Ik zei haar dat ze, als hij moe begon te worden, hem in z'n relax mocht zetten, daarin valt hij graag in slaap.
Nu komen we thuis, en waar zit ze? In zijn slaapkamer! Verdorie, hij wou natuurlijk niet slapen, aja, niet ingebakerd of niks! Dus ze haalde hem dan maar weer uit z'n bed. "Tja hij werd zo moe dus ik dacht ik leg hem in z'n bedje...".
Grr, terwijl ik duidelijk gezegd had om hem in z'n relax te zetten, net omdat ik dus weet dat hij niet zou slapen als hij niet ingebakerd is (en voorlopig weiger ik haar te tonen hoe het moet

)
Nuja, ik heb hem dan vlug overgenomen, hem dicht tegen me gehouden (rook haar parfum, bah!) en ingebakerd, en zonder veel problemen is hij in slaap gevallen in z'n bedje. Khad er toch m'n deugd in dat het haar niet gelukt was, ze moet maar luisteren, ik ken hem toch het beste zeker!
Maar soit, tis voorbij, ze heeft mogen babysitten en voorlopig kan ze daarmee voort hoop ik!
