Prematuur kindjes

[Loeki]

Wappie ook van mij een dikke knuff!

Ik vind het ook heel normaal dat je je zo voelt. Tis toch echt een trauma wat je hebt meegemaakt! Het idee alleen al je kleintje zo te zien, duidelijk nog niet klaar om niet meer in de buik te zitten, en ook nog dat je je kindje niet kan aanraken, besnuffelen, verzorgen, ... . Natuurlijk blijft dat je bij meid. Daar hoort een heel verwerkingsproces bij denk ik... Dus praat er gerust over, kben er zeker van dat de meesten hier het echt wel snappen, tot op een zeker niveau want niet zelf meegemaakt... En er zitten hier ook "lotgenootjes" op dat vlak hé.

Nooit bang zijn iets te schrijven op DVO, wij snappen echt wel veel. Ik denk sowieso dat mensen die veel hebben meegemaakt, zich ook veel beter kunnen inleven in andermans gevoelens.

[Wappie]

Superbedankt meiden voor de lieve woorden (nogmaals ).
Ik heb het gewoon heel moeilijk gehad gisterenavond met het bekijken van dat programma. Misschien ook dom van mij om te kijken, bij die bv's loopt ook alles altijd gesmeerd
Ik weet dat die gevoelens misschien altijd wel ergens zullen blijven hangen, maar de dromen vannacht waren er teveel aan. Ik zag mijn jongens weer liggen, eerst enorm prikkelbaar, dan zoooo stil door de medicatie om ze rustig te houden... Daardoor ben ik met een heel slecht gevoel opgestaan.
Bah, het zou eigenlijk allemaal juist moeten gaan hé. Maar ja, dat is dan met zoveel dingen
Ik wil ook niet teveel zagen omdat ik weet hoe gelukkig ik me mag prijzen met zo'n twee prachtexemplaren!
Ik verschiet er toch wel van wat een impact dit kan hebben.
Merci in elk geval! Ik ben blij dat ik het hier kwijt kan.
Dikke knuffel

[Loeki]

Die gevoelens worden nu eenmaal getriggerd hé door bepaalde dingen. Dat kan door vanalles zijn. Op zich is dat niet slecht, dat dat af en toe eens boven komt... Zo verwerk je 't denk ik.

[prutske14]

Ik had dat ook bij dat programma, ben er ook lang niet goed van geweest. En echt jaloers op die dikke buiken é en ze gaat dan naar de nacht van exclusief, hoh mens... echt kwaad word ik daarvan. En mijn man zegt dan: je moet dat programma niet opnemen en dat is inderdaad zo maarja het is sterker dan mezelf. Voor diegene die het niet weten hier in deze rubriek: ik ben aan 27weken en 1 dag bevallen door HELLP (ernstige zwangerschapsvergiftiging) met een spoedkeizersnede. Ons meisje woog slechts 750gram, na 3 dagen kon ik haar 5 minutjes 'zien' en na 4 weken mocht ik haar 5 minuutjes vasthouden, ze heeft 12 weken op de couveuse gelegen... zo kan ik blijven doorgaan jammer genoeg

[Nessieke]

Wappie en Prutske, héél herkenbare gevoelens. Ons meisje is op 1 juni tien weken te vroeg geboren. Ik vraag me vaak af wanneer ik dat ga verwerken. Ik vond dat een vreselijke periode. De angst, onzekerheid, verdriet, pijn, onmacht... Soms heb ik nog dat ik een liedje ofzo hoor en dan begin ik gewoon te huilen. Uit het niets hè! Maar verder prijs ik me ook gelukkig dat ze het zo goed doet. Ben zo ontzettend fier op haar.
Maar ik heb die echte, fijne kraamperiode vreselijk gemist. Eerst vier jaar wachten tot we zwanger zijn en dan uitkijken naar die heerlijke periode en dat wordt gewoon abrupt afgebroken! Dat kan toch niet?! Als ik naar de neo wandelde dan voelde ik me alsof ik in een film meedeed. Dit overkwam mij toch niet? Dat er ook nog bij? Sommige koppels worden wel iets meer beproefd dan andere. Maar ben ook wel blij dat alles goed is afgelopen en de band tussen mijn man en mij is er alleen maar sterker op geworden.
En tja, mama's mooiste. Hoe realistisch is dat? Mensen die altijd alles in de schoot geworpen krijgen, die geld genoeg hebben... ach, ik gun het ze wel maar het vreet soms toch aan me. Zoals Tanja die toch ook wel 9 maanden heeft moeten proberen. Ocharme Dan denken ze dat ze ook eens iets meegemaakt hebben.
Enfin, je weet alleen maar wat het allemaal inhoudt, als je het zelf meegemaakt hebt.

Geniet van jullie beebjes. Knuffel en fijn weekend.

Nessieke

[prutske14]

Ja herken ik volledig!!! En weet je wat me dan zo erg kwetst, dat is dat de mensen dan zeggen als ze en foto zien: Amai je had bijna nog geen buikje... JAAAAAAAAAAA dat weet ik denk ik dan, maar ze hoorde er nog 13 weken in hé en het zijn de 13weken waar ze het meeste verzwaard hé. Bij mij is het echt in momenten, de ene dagen kan ik het allemaal goed achter me laten maar gisterenavond en vandaag gaat het terug minder goed, alles komt terug. Het is nu bijan 6 maanden dat ze geboren is maar het is allemaal zoals het gisteren gebeurd is, kan ik dit ooit verwerken? vraag ik me dan af...

[Nessieke]

Prutske, daar zeg je het goed! Ik beleef die bevalling en die periode elke dag opnieuw en opnieuw en opnieuw...Dat flitst door mijn hoofd zonder dat ik er iets aan kan doen. Als ik naar het ziekenhuis moet (voor bezoek of controle of whatever) dan overvalt me zo'n beklemmend gevoel, dan krijg ik bijna geen adem meer. Het moment dat Yade kritiek was, de blik in de ogen van de neonatologe, de verpleegster die was aan het huilen, de paniek in de zaal en ik die niet doorhad dat het over MIJN dochter ging, dat zijn beelden die maar niet willen verdwijnen en dat zal ook nooit gebeuren. Als ik daaraan denk, overvalt me echt een paniekgevoel. Meestal herpak ik me dan wel door dadelijk te denken aan de ongelooflijk positieve evolutie die ze heeft gemaakt, aan de geweldige, bemoedigende woorden van de neonatologe bij het ontslag van Yade en dan word ik weer helemaal vrolijk.
Verder geniet ik volop van mijn gezinnetje! Maar feit is dat de wereld absoluut niet eerlijk is, maar dat is met alles zo hè!

Geniet van het weekend!
Nessieke

[liezeke]

Knuffels meiden,

Heb een op neo en PICU (pediatric intensiv care unit) gewerkt en vond het als hulpverlener al een overrompeling. en toen leefde ik gewoon nog maar mee, hé. heb vaak die blikken in de ogen van mama'kes gezien, die ongerustheid. die alarmkes die afgaan.
echt ontzettend zwaar, hoor. heel normaal.
ook op de follow-up consultaties merkte ik dat de mama'kes emotioneel veel meer te dragen hadden door dat( noemt het gerust zo) trauma... ook al is de zorg enorm goed medisch-technisch gezien. emotioneel blijft het heel zwaar natuurlijk, zoiets verwacht je niet en het wordt vaak goed bedoeld zunnu, een beetje weggemoffeld onder het mom van; 'ach, nu gaat alles toch goed...' leef met jullie mee.

zoen,


liesje

[cara]

Ook van mij een dikke knuffel. Ik begrijp hoe moeilijk het soms kan zijn en hoe de gevoelens bij allerlei momenten weer bovenkomen.

Zelf zat ik me ook op te vreten bij Tanja die naar de nacht van Exclusief ging. Bij onze Thomas* heb ik plat gelegen en ik voelde me al schuldig als ik twee keer snel na mekaar naar het toilet moest (de enige reden waarvoor ik mijn bed uitmocht, naast een snel wasje). Ook nu moet ik het rustig aan doen, dus ga ik zelfs niet naar de receptie van een trouw (waar ik vermoedelijk wel een stoel zou kunnen krijgen, maar ik riskeer het me niet). En dan komt er iemand op tv die zo'n grote risico's neemt en waarvan je dan weet dat het goed afloopt. En tuurlijk is haar dat gegund, maar man, wat kan dat vanbinnen vreten.

[Wappie]

Ik snapte dat ook niet van Tania Dexters... Het is nooit echt mijn favoriete BV geweest, maar nu is ze toch echt laag gevallen hoor. Die snapt absoluut niet dat haar acties tov andere mama's die een prematuurtje hebben, of zelf erger, die hun kleintje verloren zijn, heel kwetsend kunnen overkomen.
Mijn zussen zijn 8weken te vroeg geboren, mijn mama heeft dat toen ook allemaal moeilijk verwerkt (30jaar geleden) en als ze toen bij mij zag dat onze jongens te vroeg waren, kwam het voor haar ook allemaal terug. Het is iets dat je nooit vergeet...

[prutske14]

ze houden er echt geen rekening mee als ze zo'n programma maken, nuja is wel wat logisch natuurlijk. Er staat een artikel in bodytalk van oktober over zwangerschapsvergiftiging en het is een beetje daardoor dat alles nog eens terug bovenkomt en dat je dan beseft dat ik wel heel veel geluk gehad heb bij het ongeluk dan. Ik kon ook moeilijk verdragen dat iedereen altijd zei: ahhh wij kennen ook iemand en het woog ook maar 750 gram en alles is goed gekomen... Ja da kan goed en wel zijn maar het loopt niet allemaal goed hé en op zo'n moment moesten ze echt niets zeggen tegen mij hoor

[Tammyke]

Ook van mij een dikke knuffel, ik begrijp je ook volledig.
De momenten dat je nog zwanger bent, droom van van de kraamperiode. Je ziet jezelf liggen met je baby en en ziet zo de mensen binnen komen en jij zo fier als een gieter. Je kunt pronken met je kindje.
Zo is het bij ons niet geweest, natuurlijk was ik ook heel fier en liet ik hem ook graag zien aan iedereen en dan glunderde ik ook, maar dat was achter het glas.
Ik ben blij dat alles goed is gekomen, maar ik voel ergens toch een gemis.
Alleen thuis komen en je kindje moeten achter laten. Pff wil het toch niet meer meemaken.

[Wappie]

Ik ben ook blij om dit te kunnen delen met andere mama's (hoewel je het natuurlijk niemand toewenst hé...).
Het gaat ondertussen beter hoor. Ik heb ook eens met mijn man erover kunnen babbelen en dat heeft ook goed gedaan. Mannen zijn hier toch anders in hoor enfin, die van mij toch Maar hij steunt mij wel als ik eens een mindere dag heb.
Ik ben heel blij dat mijn jongens het zo goed doen! Ze hebben een moeilijkere start gehad, maar hebben ook bewezen dat het vechtertjes!

[wat is er mis?]

Gisteren was het de herhaling van mama's mooiste. En je, ik heb ook gekeken. En heb me ook zitten opjagen. Ik had me eigenlijk de eerste keer al zitten opjagen bij één van Tania's haar uitspraken. Ze had toen gezegd dat ze toch wel meer dan 12 maanden had moeten proberen maar ze bagataliseerde dat zo erg hé.
En nu gisteren was er weer zo een fameuze uitspraak: "ja van mijn gyn moet ik rusten, maar ja ik voel me goed dus ga ik toch naar de nacht van exclusief" met zo een super domme lach erbij. En dan daarna bleef zij op het feestje terwijl haar vriend ging slapen naar de hotelkamer. Wel dat kon er bij mij zeker niet in.
Dus ik jaag me er al in op en heb geen premature geboorte meegemaakt. Dus voor jullie moet het meer dan dubbel zo erg zijn. Dikke knuf voor jullie hoor!

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Ik kijk niet naar die programma's... om de simpele reden dat het me opjut. De roddelboekske waarmee uitgepakt wordt met exclusieve foto's...
ik merk wel dat ik 'speur' naar een negatieve ervaring of iets dat minder soepel is gegaan, maar dan wordt er van iets banaal echt een drama gemaakt.
Terwijl zoveel mama's door een hel gaan tijdens hun zwangerschap - bevalling.
mijn vriendin is onlangs een maand te vroeg bevallen en kon ook haar kindje niet bij haar op kamer houden. Ze moest ook naar huis zonder baby (1 dag).
Maar 1 dag na de bevalling liep ze rond alsof ze niets had meegemaakt, de BV liep vanzelf, en ze ging (schijnbaar) probleemloos om met het feit dat kindje apart lag want ze kon hele nachten doorslapen...
Ik had toen enorm gemengde gevoelens.
'jaloezie' omdat ze schijnbaar geen last had v bevalling(ondanks knip) en omdat de BV goed ging, ondanks dat kindje met sonde gevoed werd
Maar ik was ook enorm verdrietig omdat ze niet dag en nacht bij haar kindje kon zijn. Ik weet nog dat ik toen dacht: dit zou voor mij een nachtmerrie zijn...
Toen ik bevallen was heb ik ook mijn kindje niet zelf kunnen wassen (ik had zw-vergiftiging en lag met baxters), en kon haar amper verversen. Dit was voor mij toen al een klein trauma.

Dus meiden: ik weet ook hoe jullie je voelen.

En hé wij zijn vrouwen hé, van nature uit emotionele wezens...