Geboorteverhalen
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
dinootje
- Berichten: 724
- Lid geworden op: 14 december 2009, 14:36
-
buffalogirltje
- Berichten: 900
- Lid geworden op: 21 juli 2009, 19:51
-
Dreaming Mom
- Berichten: 94
- Lid geworden op: 8 januari 2010, 19:57
-
Liesel
- Berichten: 103
- Lid geworden op: 27 januari 2010, 10:31
Ik heb een tijdje geleden Castor zijn geboorteverhaal hier gepost, maar het is vermist. Ben benieuwd waar ik het dan wél heb achter gelaten...
Ik zal het dan nog eens neerzetten hier.
Ondertussen is het wel al niet meer zo vers, maar het blijft toch redelijk goed bewaard zitten in mijn geheugen.
27 september om 6 u wou mijn man op staan en merkte ik dat ik nattigheid voelde, letterlijk dan. Vermits dit al eens eerder gebeurd was, durfde ik nog geen conclusies te trekken en is hij toch naar het werk vertrokken. Twee uur later lag ik echt in een plasje en was er geen twijfel meer mogelijk.
Ik had al 3 cm opening, mijn moeder beviel destijds onwaarschijnlijk snel en ik dacht dat ik dit ook vrij snel zou klaren...
Ik ging het geheel nogal zonnig tegemoet. Samen met mijn man nog wat kleine dingetjes hier in huis gedaan tot de weeën begonnen. Allemaal goed te doen, hoor. Zo rond 15u werden ze iets heviger en ik droomde weg bij het idee van deze avond ons kindje in mijn armen te kunnen sluiten. De vroedvrouw zou langs komen rond 17u om mij te begeleiden bij de echt pijnlijke weeën. (We hadden afgesproken het grootste deel van de arbeid hier thuis te doen.)
En tegen dan waren die er idd al. Zittend op zo een grote bal, met mijn handen om de spijlen van Castors' bedje geklemd. En zo ging ik naar 5 cm opening. Tegen 21u vond ik het tijd worden om naar het ZH te gaan. Ik dacht nog steeds dat het nu wel snel zou gaan. Daar toegekomen even aan de monitor en nadien met gespen en al het heerlijk warme bad in. Uw weeën voelen onmiddellijk veel minder zwaar aan. Je lichaam trouwens ook. Dat was voor mij nog een laatste momentje van echt genieten van mijn buik, maar toch besliste ik niet onder water te bevallen maar met een epidurale. Die werd geïnstalleerd en ik herinner mij hoe gek ik het vond om al die sensaties te ondergaan zonder pijn. Mijn weeën waren niet echt sterk meer na een tijdje dus bleef ik uren en uren verder puffen aan een slakkentempo. Uiteindelijk werd beslist de dosis epi niet meer aan te vullen maar even uit te stellen. Ondertussen mocht ik een dutje doen om krachten te verzamelen. Mooi plan, alleen begonnen de weeën nu in alle hevigheid en hoewel ik 3 pogingen deed om duidelijk te maken dat dit niet ging werken, moest en zou ik slapen. Licht uit, verpleegsters weg en ik verbijsterd in mijn bed achter gebleven.Ondertussen waren dit echt wel bijna persweeën geworden en heb ik zowat mijn vriend zijn hand verbrijzeld. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige dan toch terug. Ik mocht persen wanneer ik het gevoel kreeg stoelgang te moeten maken. Maar dat bleef dus mooi uit. Altijd nét niet. Het bleek dat ons kindje de kromming in het geboortekanaal niet kon nemen. Hij kwam wel vooruit, maar gleed na elke wee weer terug naar af. Zeer vermoeiend. Uiteindelijk werd de gyn erbij gehaald ( mijn gyn was nog met vakantie)en toen begon het menens te worden. De zuignap erbij, de vroedvrouw op mijn buik met een handdoek om de baby er uit te duwen. En ik persen met alles dat ik nog in mijn lijf kon vinden. Die vroedvrouw was er te veel aan. De pijn was hels, maar nu stoppen werd gevaarlijk voor ons manneke. Dus doe je door en ergens vandaan komt er nog een beetje nieuwe kracht.
Toen zag ik een dot lichte haartjes tussen mijn benen verschijnen. Weer een lading verse moed erbij en nog een laatste keer persen.
Toen werd het stil. Onze Castor was heel erg blauw en deed niets. Ik lag groggy en mijn frank viel niet meteen maar ik zag aan mijn vriend zijn versteven houding dat er iets niet klopte. Toen ik opkeek zag ik 2 vingers op een slap lichaampje trommelend te keer gaan. En dan uw eigen gedachten, die machteloosheid... Was dit het nu? Hebben wij hier al die moeite nu voor gedaan?
Die seconden staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrifd. Toen trok er langzaam een trilling door een beentje, dat zich langzaam strekte. Gevolgd door zijn eerste schreeuw, een zwak trillend geluidje, zo klaaglijk... maar het mooiste dat wij ooit hebben gehoord. 4.25u op 28 september. Onze Castor is geboren. 3400gr zwaar en 51 cm lang.
Het bleek dat onze kleine man de navelstreng rond de hals had waardoor alles wat werd tegen gehouden.
Het zuurstoftekort was minder dan 2 minuten, en zou dus geen hersenletsel geven. Het manneke hield er wel 2 dagen stevige hoofdpijn aan over. Door de zuignap was zijn schedel mega-gevoelig.
Het doet pijn... en die pijn ben ik heus niet vergeten. maar uiteindelijk zijn het die andere intense momenten die zwaarder wegen.Je man zo trots als een pauw zien rond lopen met zijn zoon in zijn armen, (terwijl jij zelf op grond ligt met een veel te lage bloeddruk. ) Die dot haar waarvan eerder sprake. De aanmoedigingen toch door te gaan terwijl uw lijf nééééé schreeuwt. En dat ene iele geluidje. Zijn bebloede lijfje in mijn armen. Zijn geur...
1000 keer sterker dan al die pijn bij elkaar. 10 000 keer meer de moeite waard.
Ik zal het dan nog eens neerzetten hier.
Ondertussen is het wel al niet meer zo vers, maar het blijft toch redelijk goed bewaard zitten in mijn geheugen.
27 september om 6 u wou mijn man op staan en merkte ik dat ik nattigheid voelde, letterlijk dan. Vermits dit al eens eerder gebeurd was, durfde ik nog geen conclusies te trekken en is hij toch naar het werk vertrokken. Twee uur later lag ik echt in een plasje en was er geen twijfel meer mogelijk.
Ik had al 3 cm opening, mijn moeder beviel destijds onwaarschijnlijk snel en ik dacht dat ik dit ook vrij snel zou klaren...
Ik ging het geheel nogal zonnig tegemoet. Samen met mijn man nog wat kleine dingetjes hier in huis gedaan tot de weeën begonnen. Allemaal goed te doen, hoor. Zo rond 15u werden ze iets heviger en ik droomde weg bij het idee van deze avond ons kindje in mijn armen te kunnen sluiten. De vroedvrouw zou langs komen rond 17u om mij te begeleiden bij de echt pijnlijke weeën. (We hadden afgesproken het grootste deel van de arbeid hier thuis te doen.)
En tegen dan waren die er idd al. Zittend op zo een grote bal, met mijn handen om de spijlen van Castors' bedje geklemd. En zo ging ik naar 5 cm opening. Tegen 21u vond ik het tijd worden om naar het ZH te gaan. Ik dacht nog steeds dat het nu wel snel zou gaan. Daar toegekomen even aan de monitor en nadien met gespen en al het heerlijk warme bad in. Uw weeën voelen onmiddellijk veel minder zwaar aan. Je lichaam trouwens ook. Dat was voor mij nog een laatste momentje van echt genieten van mijn buik, maar toch besliste ik niet onder water te bevallen maar met een epidurale. Die werd geïnstalleerd en ik herinner mij hoe gek ik het vond om al die sensaties te ondergaan zonder pijn. Mijn weeën waren niet echt sterk meer na een tijdje dus bleef ik uren en uren verder puffen aan een slakkentempo. Uiteindelijk werd beslist de dosis epi niet meer aan te vullen maar even uit te stellen. Ondertussen mocht ik een dutje doen om krachten te verzamelen. Mooi plan, alleen begonnen de weeën nu in alle hevigheid en hoewel ik 3 pogingen deed om duidelijk te maken dat dit niet ging werken, moest en zou ik slapen. Licht uit, verpleegsters weg en ik verbijsterd in mijn bed achter gebleven.Ondertussen waren dit echt wel bijna persweeën geworden en heb ik zowat mijn vriend zijn hand verbrijzeld. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige dan toch terug. Ik mocht persen wanneer ik het gevoel kreeg stoelgang te moeten maken. Maar dat bleef dus mooi uit. Altijd nét niet. Het bleek dat ons kindje de kromming in het geboortekanaal niet kon nemen. Hij kwam wel vooruit, maar gleed na elke wee weer terug naar af. Zeer vermoeiend. Uiteindelijk werd de gyn erbij gehaald ( mijn gyn was nog met vakantie)en toen begon het menens te worden. De zuignap erbij, de vroedvrouw op mijn buik met een handdoek om de baby er uit te duwen. En ik persen met alles dat ik nog in mijn lijf kon vinden. Die vroedvrouw was er te veel aan. De pijn was hels, maar nu stoppen werd gevaarlijk voor ons manneke. Dus doe je door en ergens vandaan komt er nog een beetje nieuwe kracht.
Toen zag ik een dot lichte haartjes tussen mijn benen verschijnen. Weer een lading verse moed erbij en nog een laatste keer persen.
Toen werd het stil. Onze Castor was heel erg blauw en deed niets. Ik lag groggy en mijn frank viel niet meteen maar ik zag aan mijn vriend zijn versteven houding dat er iets niet klopte. Toen ik opkeek zag ik 2 vingers op een slap lichaampje trommelend te keer gaan. En dan uw eigen gedachten, die machteloosheid... Was dit het nu? Hebben wij hier al die moeite nu voor gedaan?
Die seconden staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrifd. Toen trok er langzaam een trilling door een beentje, dat zich langzaam strekte. Gevolgd door zijn eerste schreeuw, een zwak trillend geluidje, zo klaaglijk... maar het mooiste dat wij ooit hebben gehoord. 4.25u op 28 september. Onze Castor is geboren. 3400gr zwaar en 51 cm lang.
Het bleek dat onze kleine man de navelstreng rond de hals had waardoor alles wat werd tegen gehouden.
Het zuurstoftekort was minder dan 2 minuten, en zou dus geen hersenletsel geven. Het manneke hield er wel 2 dagen stevige hoofdpijn aan over. Door de zuignap was zijn schedel mega-gevoelig.
Het doet pijn... en die pijn ben ik heus niet vergeten. maar uiteindelijk zijn het die andere intense momenten die zwaarder wegen.Je man zo trots als een pauw zien rond lopen met zijn zoon in zijn armen, (terwijl jij zelf op grond ligt met een veel te lage bloeddruk. ) Die dot haar waarvan eerder sprake. De aanmoedigingen toch door te gaan terwijl uw lijf nééééé schreeuwt. En dat ene iele geluidje. Zijn bebloede lijfje in mijn armen. Zijn geur...
1000 keer sterker dan al die pijn bij elkaar. 10 000 keer meer de moeite waard.
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Oooooooooooo zo mooi geschreven Liesel. Ik moet de tranen tegenhouden want ik zit op het werk. Je hebt dat prachtig gedaan meid! Fantastisch gewoon.
Het moet VRESELIJK zijn om te zien dat je kindje levensloos er ligt. Al zijn het maar een paar seconden, dat moet echt vreselijk zijn. Maar oef, toch een happy end!
En hey mijn broer is ook met de zuignap gekomen, en hij is "normaal" (alhoewel hihihi
). Ja ja hij is perfect gezond en hft er niets aan over gehouden. En mijn mama had ook zuurstoftekort gehad bij de geboorte (ze zag ook blauw) maar ook zij hft er niets aan overgehouden.
Een megadikke proficiat voor je prestatie! En ja hé het is het allemaal zo waard. Ik zou het zo willen overdoen.
Het moet VRESELIJK zijn om te zien dat je kindje levensloos er ligt. Al zijn het maar een paar seconden, dat moet echt vreselijk zijn. Maar oef, toch een happy end!
En hey mijn broer is ook met de zuignap gekomen, en hij is "normaal" (alhoewel hihihi
). Ja ja hij is perfect gezond en hft er niets aan over gehouden. En mijn mama had ook zuurstoftekort gehad bij de geboorte (ze zag ook blauw) maar ook zij hft er niets aan overgehouden.Een megadikke proficiat voor je prestatie! En ja hé het is het allemaal zo waard. Ik zou het zo willen overdoen.
Super dat alles ok is!!! Geniet van Castor -
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Waaw esa, proficiat hoor! En zo'n toffe namen! (komen ook voor op mijn jongens-lijstje, dat misschien nooit zal bovengehaald worden maar soit)
Zeg, tweelingmama's van hetzelfde geslacht, als jullie de namen kiezen, horen die dan ook in de buik bij een specifiek kindje? Bijv. baby A wordt Jef en baby B wordt Emiel?
En weet je tijdens de bevalling ook welke baby er op welk moment geboren wordt eigenlijk?
Ik vind tweelingzwangerschappen en -bevallingen zo fascinerend he... dikke chapeau voor zo'n prestatie hoor!!
Liesel, wat een prachtig verhaal. Zo goed beschreven... en ik heb ook effe mee naar adem gesnakt hoor. Phieww wat een opluchting moet dat nadien zijn geweest!!
Geef je Castor nog maar eens een dikke knuff van mij voor waar hij allemaal door is moeten gaan!!
Zeg, tweelingmama's van hetzelfde geslacht, als jullie de namen kiezen, horen die dan ook in de buik bij een specifiek kindje? Bijv. baby A wordt Jef en baby B wordt Emiel?
En weet je tijdens de bevalling ook welke baby er op welk moment geboren wordt eigenlijk?
Ik vind tweelingzwangerschappen en -bevallingen zo fascinerend he... dikke chapeau voor zo'n prestatie hoor!!
Liesel, wat een prachtig verhaal. Zo goed beschreven... en ik heb ook effe mee naar adem gesnakt hoor. Phieww wat een opluchting moet dat nadien zijn geweest!!
Geef je Castor nog maar eens een dikke knuff van mij voor waar hij allemaal door is moeten gaan!!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 96 gasten