Jep, voel me toppie. hahaha. En nu ben ik weg van DVO of ik maak me helemaal zot!
IVF/ICSI-clubje
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
Helena en es : ook voor jullie een spannende dag! Er gaan er morgenavond veel pijn hebben aan de duimen. Wachten op de uitslag van ontdooiing is ZOOOO stresserend. Ik denk aan jullie en hoop dat we allen een top-dag met top-nieuws over top-resultaten mogen hebben.
Jep, voel me toppie. hahaha. En nu ben ik weg van DVO of ik maak me helemaal zot!
Jep, voel me toppie. hahaha. En nu ben ik weg van DVO of ik maak me helemaal zot!
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
hey iedereen,
eerste en vooral: Lyse .... een dikke proficiat!!!! En dikke duimen omhoog dat de echo prima is!
Zandloper en L ... doeme doeme doeme #*#** (en nog heel veel woorden die niet voor publicatie vatbaar zijn). Dikke knuffel
Hier is het spannende er weer af. K kan de klok gelijk zetten met de moment dat de pregnyl is uitgewerkt, want dan duiken alle ongi symptomen weer op. Hoofdpijn, last van mijn onderrug, krampen in mijn buik en last van mijn benen (k weet het t is raar, maar ik voel het altijd in mijn benen als mijn ms eraankomen). Pff, wachtweken zonder iets te voelen zouden moeten uitgevonden worden.
Mijn temperatuur is nog wel hoog en mijn borsten zijn nog gevoelig maar dat is ook het enige en dat wordt dan wss nog veroorzaakt door de utrogestan.
K denk dat ik niet tot zaterdag zal moeten wachten voor ik de uitslag ken, maar dat is ook niets nieuws.
Ahiha, veel succes morgen!!!!! Duimen draaien ook hier overuren!
eerste en vooral: Lyse .... een dikke proficiat!!!! En dikke duimen omhoog dat de echo prima is!
Zandloper en L ... doeme doeme doeme #*#** (en nog heel veel woorden die niet voor publicatie vatbaar zijn). Dikke knuffel
Hier is het spannende er weer af. K kan de klok gelijk zetten met de moment dat de pregnyl is uitgewerkt, want dan duiken alle ongi symptomen weer op. Hoofdpijn, last van mijn onderrug, krampen in mijn buik en last van mijn benen (k weet het t is raar, maar ik voel het altijd in mijn benen als mijn ms eraankomen). Pff, wachtweken zonder iets te voelen zouden moeten uitgevonden worden.
Mijn temperatuur is nog wel hoog en mijn borsten zijn nog gevoelig maar dat is ook het enige en dat wordt dan wss nog veroorzaakt door de utrogestan.
K denk dat ik niet tot zaterdag zal moeten wachten voor ik de uitslag ken, maar dat is ook niets nieuws.
Ahiha, veel succes morgen!!!!! Duimen draaien ook hier overuren!
-
fije
- Berichten: 115
- Lid geworden op: 29 augustus 2010, 11:21
Ahiha, Helena en Es succes!
Ik heb net naar mijn gyn gebeld met de vraag hoelang ik pil moet slikken. Wel tot 17 nov. Is dit niet super lang? Zo gaan de maanden wel echt snel voorbij. Is/was dit bij jullie ook? Ze zei dat ze ten eerste met verlof gaat en ten tweede het beter is om 6 weken te nemen.
merci!
Ik heb net naar mijn gyn gebeld met de vraag hoelang ik pil moet slikken. Wel tot 17 nov. Is dit niet super lang? Zo gaan de maanden wel echt snel voorbij. Is/was dit bij jullie ook? Ze zei dat ze ten eerste met verlof gaat en ten tweede het beter is om 6 weken te nemen.
merci!
-
Ruby
- Berichten: 204
- Lid geworden op: 19 september 2010, 11:06
Ahiha, Helena, Es: Spannend! Veel succes!
Ik zit met een twijfel: Ik had me voorgenomen op het eind van de pilmaand eindelijk mijn familie in te lichten dat we aan IVf zouden starten. Tot nu toe weet niemand van niets (ook niet van de voorbije IUI's of het feit dat we zwanger willen worden). Nu begin ik terug te twijfelen. Eigenlijk heb ik geen zin om het te vertellen, ik wil nog steeds met een verrassing komen. Maar anderzijds, wetende dat ik misschien onder verdoving moet voor de pu enzo, vind ik het fair om hen in te lichten. Ik zou me schuldig voelen als ze er zouden achterkomen op een "ongelukkige" manier.
Ook vraag ik me af hoe de reactie zou zijn, als we zwanger zouden worden en dan pas achteraf zouden vertellen hoe alles in zijn werk is gegaan. Misschien voelen ze zich dan ontgoocheld dat ze ik ze niets verteld heb. Maar als ik het wel vertel, dan zullen ze er triest over zijn... Ik zit vast.
Hoe hebben jullie dat wel of niet aangepakt?
(Ik heb wel enkele kennissen die al op de hoogte zijn.)
Ruby
Ik zit met een twijfel: Ik had me voorgenomen op het eind van de pilmaand eindelijk mijn familie in te lichten dat we aan IVf zouden starten. Tot nu toe weet niemand van niets (ook niet van de voorbije IUI's of het feit dat we zwanger willen worden). Nu begin ik terug te twijfelen. Eigenlijk heb ik geen zin om het te vertellen, ik wil nog steeds met een verrassing komen. Maar anderzijds, wetende dat ik misschien onder verdoving moet voor de pu enzo, vind ik het fair om hen in te lichten. Ik zou me schuldig voelen als ze er zouden achterkomen op een "ongelukkige" manier.
Ook vraag ik me af hoe de reactie zou zijn, als we zwanger zouden worden en dan pas achteraf zouden vertellen hoe alles in zijn werk is gegaan. Misschien voelen ze zich dan ontgoocheld dat ze ik ze niets verteld heb. Maar als ik het wel vertel, dan zullen ze er triest over zijn... Ik zit vast.
Hoe hebben jullie dat wel of niet aangepakt?
(Ik heb wel enkele kennissen die al op de hoogte zijn.)
Ruby
-
stienemien
- Berichten: 453
- Lid geworden op: 24 februari 2010, 9:34
Hallo allemaal,
Is er hier nog plaats voor een nieuwe ivf'er? Ik ben drie jaar geleden gestopt met de pil en sinds januari 2010 gestart met IUI. Heb net het IUI-clubje verlaten na 6 mislukte pogingen. Deze ochtend was er weer geen streepje te bespeuren (en geloof me ik heb heeeel erg m'n best gedaan om er eentje te zien ). Ik lees al een tijdje met jullie mee in't geniep en een paar oud-iui-clubbers ken ik nog (*zwaai*)...
Liefs,
Stienemien
Is er hier nog plaats voor een nieuwe ivf'er? Ik ben drie jaar geleden gestopt met de pil en sinds januari 2010 gestart met IUI. Heb net het IUI-clubje verlaten na 6 mislukte pogingen. Deze ochtend was er weer geen streepje te bespeuren (en geloof me ik heb heeeel erg m'n best gedaan om er eentje te zien
). Ik lees al een tijdje met jullie mee in't geniep en een paar oud-iui-clubbers ken ik nog (*zwaai*)... Liefs,
Stienemien
-
Kruimel
- Berichten: 500
- Lid geworden op: 14 mei 2010, 22:53
Hoi Ruby,
Wij hebben na de IUI's besloten open kaart te spelen. In ons geval zowel naar familie en vrienden toe, als naar mijn werk. Dat laatste omdat het met mijn werk bijna niet te doen was om het stil te houden, zou zoveel moeten verzuimen en had geen zin daar smoezen voor te verzinnen.
Wij hebben overal geboft met de reacties. We hebben wel telkens duidelijk aangegeven dat wij graag met de informatie wilden komen. Dus dat ze best mogen vragen hoe het nou staat, maar of ze ook willen accepteren dat we even geen zin hadden om dat te vertellen.
Vooral aan onze ouders hebben we gevraagd of ze niet wilden gaan meerekenen en ons de ruimte wilden geven om, als het raak zou zijn, zelf met dat mooie bericht te komen. En dat heeft iedereen gerespecteerd.
Ik realiseer me terdege hoe gelukkig we ons mogen prijzen met de reacties van onze omgeving.
Ik denk achteraf dat ik de IVF-poging ook niet had kunnen verbergen, ik ben er zo ziek van geweest.
We hebben wel steeds met de data gesmokkeld, zeiden steeds dat uitslagen een paar dagen later zouden zijn dan ze waren, om onszelf wat tijd te geven om het te verwerken. Dat raad ik je ook van harte aan en mensen die niet zelf in de MMM hebben gezeten kun je er ook makkelijk mee foppen.
Na de cryo-poging (1e IVF was mislukt) heb ik positief getest, maar vlak daarna bloedingen gekregen. We hebben toen gesmst dat ik bloedingen had, maar dat het te laat was om voor de zomerstop nog met een nieuwe IVF-poging te beginnen en dat het dus afwachten was. Dat klopte, alleen kregen wij van het ziekenhuis na elke bloeding nieuwe hoop. Uiteindelijk bleek alles goed en hebben we na de 7-weken-echo onze ouders ingelicht.
Na de 10-weken-echo hebben we het onze vrienden verteld en door de zomervakantie hoefde ik het op school pas na bijna 12 weken te vertellen. Inmiddels ben ik ruim 18 weken zwanger.
Ik ben erg blij dat we open kaart hebben gespeeld. Maar ik weet dat er hier genoeg dames zijn die het juist fijn vinden om het niet te delen. Het is aan jou en jullie. Het is belangrijk dat jullie samen achter de beslissing staan om het te vertellen. Wat de reacties achteraf zouden zijn van mensen als je het niet verteld hebt, tja, dat is aan hun. Het gaat hier echt om jou en je lief. De rest komt daar pas een hele tijd achteraan.
Sterkte!
Wij hebben na de IUI's besloten open kaart te spelen. In ons geval zowel naar familie en vrienden toe, als naar mijn werk. Dat laatste omdat het met mijn werk bijna niet te doen was om het stil te houden, zou zoveel moeten verzuimen en had geen zin daar smoezen voor te verzinnen.
Wij hebben overal geboft met de reacties. We hebben wel telkens duidelijk aangegeven dat wij graag met de informatie wilden komen. Dus dat ze best mogen vragen hoe het nou staat, maar of ze ook willen accepteren dat we even geen zin hadden om dat te vertellen.
Vooral aan onze ouders hebben we gevraagd of ze niet wilden gaan meerekenen en ons de ruimte wilden geven om, als het raak zou zijn, zelf met dat mooie bericht te komen. En dat heeft iedereen gerespecteerd.
Ik realiseer me terdege hoe gelukkig we ons mogen prijzen met de reacties van onze omgeving.
Ik denk achteraf dat ik de IVF-poging ook niet had kunnen verbergen, ik ben er zo ziek van geweest.
We hebben wel steeds met de data gesmokkeld, zeiden steeds dat uitslagen een paar dagen later zouden zijn dan ze waren, om onszelf wat tijd te geven om het te verwerken. Dat raad ik je ook van harte aan en mensen die niet zelf in de MMM hebben gezeten kun je er ook makkelijk mee foppen.
Na de cryo-poging (1e IVF was mislukt) heb ik positief getest, maar vlak daarna bloedingen gekregen. We hebben toen gesmst dat ik bloedingen had, maar dat het te laat was om voor de zomerstop nog met een nieuwe IVF-poging te beginnen en dat het dus afwachten was. Dat klopte, alleen kregen wij van het ziekenhuis na elke bloeding nieuwe hoop. Uiteindelijk bleek alles goed en hebben we na de 7-weken-echo onze ouders ingelicht.
Na de 10-weken-echo hebben we het onze vrienden verteld en door de zomervakantie hoefde ik het op school pas na bijna 12 weken te vertellen. Inmiddels ben ik ruim 18 weken zwanger.
Ik ben erg blij dat we open kaart hebben gespeeld. Maar ik weet dat er hier genoeg dames zijn die het juist fijn vinden om het niet te delen. Het is aan jou en jullie. Het is belangrijk dat jullie samen achter de beslissing staan om het te vertellen. Wat de reacties achteraf zouden zijn van mensen als je het niet verteld hebt, tja, dat is aan hun. Het gaat hier echt om jou en je lief. De rest komt daar pas een hele tijd achteraan.
Sterkte!
-
*Es*
Hey allemaal
Ten eerste allemaal bedankt voor het harde duimen voor ons.
He_lena,hoe ging het bij jou?
En Ahiha,jij al (goed) nieuws????????
Ruby,wij hebben het bewust wel verteld,want het heeft toch een hele impact op je.En moet zeggen,we vinden het fijn al die steun van onze familie/vrienden.
We wilden het eerst niet vertellen zodat het een verrassing zou zijn,maar na 2,5 jaar konden we het niet meer voor ons houden.Maar dat is ieder voor zich.
Eindelijk terug uit Gent.Ze wisten ons wel in spanning te houden.Van de week hadden ze gezegd dat we half 9 gebeld zouden worden,werd pas 10 over 9.
Pfff,wat waren we zenuwachtig.We kregen te horen dat we mochten komen en dat er 1 goed ontdooit was en dat ze met de 2e nog bezig waren.Dit zouden we in Gent horen.10 voor half 11 hadden we een afspraak,dus al goed water drinken,want je moet een volle blaas hebben.Waren we pas 10 over 11 aan de beurt.
Wat heb ik zitten knijpen om die blaas vol te houden,kreeg echt gewoon kramp.de 2e is helaas niet goed ontdooit,maar de 1e was heeeeel erg goed zei ze.
hij was alweer verder aan het delen en toen vertelde ze nog iets waar ik nog niet achter ben.Kan het zijn dat hij al zo goed gedeel is dat het al een beetje een vorm van een blastocyst had???Of zeg ik nu wel iets heel doms?maar goed,ze waren in ieder geval heel positief.Nu die slopende wachtweken weer in.
Ten eerste allemaal bedankt voor het harde duimen voor ons.
He_lena,hoe ging het bij jou?
En Ahiha,jij al (goed) nieuws????????
Ruby,wij hebben het bewust wel verteld,want het heeft toch een hele impact op je.En moet zeggen,we vinden het fijn al die steun van onze familie/vrienden.
We wilden het eerst niet vertellen zodat het een verrassing zou zijn,maar na 2,5 jaar konden we het niet meer voor ons houden.Maar dat is ieder voor zich.
Eindelijk terug uit Gent.Ze wisten ons wel in spanning te houden.Van de week hadden ze gezegd dat we half 9 gebeld zouden worden,werd pas 10 over 9.
Pfff,wat waren we zenuwachtig.We kregen te horen dat we mochten komen en dat er 1 goed ontdooit was en dat ze met de 2e nog bezig waren.Dit zouden we in Gent horen.10 voor half 11 hadden we een afspraak,dus al goed water drinken,want je moet een volle blaas hebben.Waren we pas 10 over 11 aan de beurt.
Wat heb ik zitten knijpen om die blaas vol te houden,kreeg echt gewoon kramp.de 2e is helaas niet goed ontdooit,maar de 1e was heeeeel erg goed zei ze.
hij was alweer verder aan het delen en toen vertelde ze nog iets waar ik nog niet achter ben.Kan het zijn dat hij al zo goed gedeel is dat het al een beetje een vorm van een blastocyst had???Of zeg ik nu wel iets heel doms?maar goed,ze waren in ieder geval heel positief.Nu die slopende wachtweken weer in.
-
fije
- Berichten: 115
- Lid geworden op: 29 augustus 2010, 11:21
Hey Ruby,
Mijn ouders, broer en zus weten er niets van. Vooral mijn vriend wil dit zo houden. En voor mij is het goed. Ze zouden er toch maar mee bezig zijn en zich ongerust maken. Mijn nicht en tevens beste vriendin weet er wel van. Zij is dan ook mijn grootste steun. Bij haar kan ik steeds terecht met mijn hoop, verdriet en vreugde. En ik heb haar echt wel nodig. Twee naaste collega's weten er ook van. De eerste IVF volgden ze op de voet maar bij de tweede poging wil ik het anders. Ze doen hun best maar begrijpen er totaal niets van. Ik weet dat het voor hen ook niet makkelijk is om 'juist' te reageren. Ik voelde mij verplicht om een sms te sturen na de negatieve uitslag maar zag er tegenop om er één terug te krijgen. "Ai, met volle moed naar nieuwe poging", daar heb je op dat moment niets aan. Ik heb hen laten weten dat ik bij de volgende IVF de stappen niet ga meedelen. Hoewel ze het ongetwijfeld zullen merken aan mijn afwezigheden. Soms voel ik me zelf schuldig. Mijn collega is zwanger maar het is zooo een grote opgave voor me om te vragen hoe het met haar gaat. Of mee te doen aan de pronostiek van geslacht, geboortedatum, ... of raden van de naam. En ze is echt niet zo maar een collega maar een maatje. Soms denk ik dat onze relatie nooit meer zal zijn hoe het vroeger was. Hoe gaan jullie daarmee om?
Mijn ouders, broer en zus weten er niets van. Vooral mijn vriend wil dit zo houden. En voor mij is het goed. Ze zouden er toch maar mee bezig zijn en zich ongerust maken. Mijn nicht en tevens beste vriendin weet er wel van. Zij is dan ook mijn grootste steun. Bij haar kan ik steeds terecht met mijn hoop, verdriet en vreugde. En ik heb haar echt wel nodig. Twee naaste collega's weten er ook van. De eerste IVF volgden ze op de voet maar bij de tweede poging wil ik het anders. Ze doen hun best maar begrijpen er totaal niets van. Ik weet dat het voor hen ook niet makkelijk is om 'juist' te reageren. Ik voelde mij verplicht om een sms te sturen na de negatieve uitslag maar zag er tegenop om er één terug te krijgen. "Ai, met volle moed naar nieuwe poging", daar heb je op dat moment niets aan. Ik heb hen laten weten dat ik bij de volgende IVF de stappen niet ga meedelen. Hoewel ze het ongetwijfeld zullen merken aan mijn afwezigheden. Soms voel ik me zelf schuldig. Mijn collega is zwanger maar het is zooo een grote opgave voor me om te vragen hoe het met haar gaat. Of mee te doen aan de pronostiek van geslacht, geboortedatum, ... of raden van de naam. En ze is echt niet zo maar een collega maar een maatje. Soms denk ik dat onze relatie nooit meer zal zijn hoe het vroeger was. Hoe gaan jullie daarmee om?
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
Aan geduld komt ook een einde! Verdomme, ben nog steeds aant wachten. Als mijn ventje nu NOG eens belt met een 'en???' vraag zal ik zijn neus eraf bijten denk ik.
Verdikke. Ze bellen tussen 14u30 en 16u30. Lap, ksta weer de laatste op de lijst zeker? hihi.
Nu, stress is ni goed voor een beebje... tzal dus wel niks zijn. Aan de andere kant de vorige keren belden ze vroeger en toen was t negatief...
AAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH kword zot!! Tis toch verdomd handiger als je al spontaan je regels hebt. Maar das met Progynova onmogelijk dacht ik he?
NAgels ondertussen al lekker kort.
Verdikke. Ze bellen tussen 14u30 en 16u30. Lap, ksta weer de laatste op de lijst zeker? hihi.
Nu, stress is ni goed voor een beebje... tzal dus wel niks zijn. Aan de andere kant de vorige keren belden ze vroeger en toen was t negatief...
AAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH kword zot!! Tis toch verdomd handiger als je al spontaan je regels hebt. Maar das met Progynova onmogelijk dacht ik he?
NAgels ondertussen al lekker kort.
-
He_lena
- Berichten: 64
- Lid geworden op: 2 juli 2010, 18:28
Hey Ahiha, als ze straks bellen met positief nieuws ga je er niet meer aan denken om ze uit te kafferen waarom ze je zo lang hebben laten wachten op een telefoontje 
Es, 1 toppertje is alles wat we nodig hebben hé. Al begrijp ik wel dat het een beetje een teleurstelling is dat het andere niet heeft overleefd. Zoals zo vaak, goed en slecht nieuws zo kort bij elkaar...
Ik heb zelf ook een 8-cellig mooi emmy'ke teruggeplaatst gekregen deze morgen. Ik ga naar Life, dus kan ik je niet tegengekomen zijn. Al zat de wachtkamer overvol ... wat zijn we toch met vele in deze MMM. Tijd dat er eens een aantal opschuiven naar het onderste lijstje.
Aan iedereen veel moed en een dikke knuffel,
Helena
Es, 1 toppertje is alles wat we nodig hebben hé. Al begrijp ik wel dat het een beetje een teleurstelling is dat het andere niet heeft overleefd. Zoals zo vaak, goed en slecht nieuws zo kort bij elkaar...
Ik heb zelf ook een 8-cellig mooi emmy'ke teruggeplaatst gekregen deze morgen. Ik ga naar Life, dus kan ik je niet tegengekomen zijn. Al zat de wachtkamer overvol ... wat zijn we toch met vele in deze MMM. Tijd dat er eens een aantal opschuiven naar het onderste lijstje.
Aan iedereen veel moed en een dikke knuffel,
Helena
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten