nood aan een babbel

[phiek]

hoi allemaal,

ik ben nieuw hier op het forum. Ik heb lange tijd geprobeerd om het zonder al te veel "hulpmiddelen" te doorstaan, buiten de hulp van enkele vrienden dan. Maar ik krijg het steeds moeilijker en moeilijker. Voel me dikwijls hel depri, zo machteloos, schuldig, jaloers, bang. Steeds meer wordt het me allemaal te veel. Soms weet ik gewoon geen raad meer.

Mijn vriend en ik zijn nu meer dan 3 jaar bezig met proberen zwanger worden. Ik ben bijna 28. Nog zo jong, zeggen velen. MAar zo voelt het bij mij niet. Toch zeker niet als ik naar al die zwangere of pas mamageworden leeftijdsgenoten kijk.

We probeerden reeds 6 maal met KI. Geen gemakkelijke keuze voor ons. Want we zijn beiden "natuurmensen". Zelf nam ik tot voor deze behandelingen bijna nooit medicatie.

KI bracht niets teweeg. Buiten heel wat misselijkheid en (nog meer) vermageren. Over IVF waren we in het begin heel duidelijk: dat doen we niet. Maar hoe meer pogingen er mislukte, hoe anders mijn vriend erover dacht. Hoe meer ook ik begon te twijfelen.

Uiteindelijk hebben we overlaatst toch onze eerste IVF-poging achter de rug. Die was heel zwaar en pijnlijk. De laatste dagen kon ik amper lopen en zitten.
Nu ben ik een dikke week na de terugplaatsing. Maar mijn lichaamsgevoel spreekt weeral boekdelen: mijn maandstonden komen eraan.

Ik heb niet echt een concrete vraag. Ik heb het gewoon moeilijk en hoop hiermee een beetje mijn gevoel te kunnen afschrijven. Misschien wat tips te krijgen, hoop, ...

Het doet pijn als ik zie dat mijn vriend ervan afziet: dat we nog steeds niet zwanger zijn, maar ook dat hij merkt dat ik het zo moeilijk heb. Vind het ook moeilijk om steeds maar weer mijn vrienden te moeten "lastig vallen" met mijn verhaal. Zij kennen al meer dan een jaar de echte sophie niet meer. Een hartsvriendin verweet mij onlangs zelfs nog dat ik niet gelukkig kan zijn voor anderen hun geluk. Dat raakte me zeer diep. Gelukkig heb ik nog heel wat andere vriendinnen, die wel hun best doen om dit alles te begrijpen.

Ik vind dit allemaal ook zo moeilijk, omdat ik best gewoon een kindje wil adopteren. Dat was sowieso ook altijd onze wens: enkele kinderen biologisch, enkele adopteren. Maar de 2 zaken combineren, is mentaal veel te zwaar. Ik weet echter niet of we de juiste beslissing nemen om eerst IVF te proberen, of IVF gewoon al iets voor mij is. Of misschien moet ik wel eens accupunctuur hiervoor laten toepassen?

Soms heb ik het gevoel dat ik gewoon wil verder gaan, alles wil verwerken, stoppen met hopen, want tot nu toe deed dat net nog meer pijn elke keer als het mislukte. Ik weet niet of ik mentaal én fysiek nog veel pogingen aankan. Ik ben zo moe.

Sorry voor mijn "klaagzang". Ik weet dat de meeste van jullie minstens zoveel al hebben meegemaakt als ik, maar het moest er even allemaal uit.

[annepan]

Hoi Phiek,

Ook ik ben nieuw op het IVF forum. Je verhaal klinkt voor mij erg herkenbaar.
Ik ben 30 en we zijn een dikke 2j aan het proberen.
Ik heb reeds 6 IUI's gehad zonder resultaat. 29/10 krijg ik een laparascopie om toch te checken of er niks over het hoofd gezien is. Ik zie enorm op tegen die ingreep, vooral owv de troep die je in je lijf krijgt door de anesthesie maar bon in dit avontuur verleg je steeds je grenzen. De kans is groot dat er dan IVF zal opgestart worden.
Het 'de anderen niet kunnen gunnen', daar kan ik ook van meespreken. Ik kan niet meer blij zijn voor iem anders. Dat is erg, maar ik denk dat dit een beschermingsmech is. Dat er mensen zijn die dit niet begrijpen, daar kan ik inkomen maar dit is wel jammer. Door dit mee te maken, heb ik soms het gevoel dat mijn sociaal leven hier wel onder lijdt: ik heb geen zin meer om nog buiten te komen omdat er steeds wel ergens nieuws is van een zw of bevalling. Babyborrels haar ik om te doen maar bon uit beleefdheid ga ik (voorlopig) nog. Wat ik wel enorm apprecieer zijn een aant mensen in de omgeving die wel begrip tonen. Mijn beste vriendin is vorige week bevallen van haar 2e en toch denkt ze er steeds aan om tevragen of het gaat met mij en luoistert ze vaak naar mijn 'gezaag'. Het is super om te weten dat er zo'n mensen zijn ook.
Ik ga al een tijdje naar een acupuncturist en ben er wel tevreden over. Zelf ben ik osteopaat maar ik denk dat acup voor fertiliteit een goede aanpak (ondersteuning) kan zijn. 1 tip: neem wel een erkende therapeut en niet 1 die het 'tussen de soep en de patatten' doet.
Groetjes en veel courage!

[Hanne.lore]

Hoi Phiek,

Je verhaal is heel, heel herkenbaar. Hier hoef je het geen klaagzang te noemen, hier ben je onder lotgenoten.

De reactie van je vriendin is pijnlijk, maar vanuit haar standpunt misschien wel normaal. Weinig mensen die het zelf niet meemaakten begrijpen hoe diep het allemaal gaat.
Verwijt jezelf niet dat je moeite hebt met het geluk van een ander. Dat is ook heel normaal.

Wat je voelt is normaal. Maar als je hier leest wist je dat al. Het is zwaar.

De tweede week van de wachtweken vind ik ook altijd de zwaarste. Naarmate de testdag dichterbij komt wordt ik nerveuzer.

Je zegt dat je al voelt hoe het gaat aflopen. Blijft toch de medicatie nemen tot je het zeker weet, dwz je een bloedtest gedaan hebt. Je 'buik'gevoel kan misleidend zijn.

Je hebt nu 1 IVF achter de rug. Je weet nu wat het inhoudt. Maar je laat het, denk ik, best wat bezinken voor je beslist.

Adoptie is trouwens ook een moeizaam proces van lange adem.

Accupunctuur, ik weet dat veel mensen op dit forum echte aanhangers zijn, maar ik behoor daar niet toe.
Wetenschappelijk zijn er geen aanwijzingen dat het beter werkt dan placebo.
Als het je kan helpen wat rust te vinden, is het mooi meegenomen. Maar dat is wat anders dan je hoop erop vastpinnen dat het je probleem gaat oplossen.
Ik neem niet graag pillen, maar als ze werken dan moet het maar.

Hou er de moed in!

H.

[boterham]

Dag phieke,
zoals andere lotgenootjes al kwamen te zeggen: zo herkenbaar wat je schrijft en dus ook zo normaal!
iemand die het niet meemaakt kan niet exact weten hoe het aan je kan vreten. emotioneel, fysiek.
waar ik vooral wil op reageren is die reactie van een "hartsvriendin". ik weet niet of je dat mens nog als hartsvriendin kunt beschouwen. iemand met een beetje empathisch vermogen maakt je geen verwijten over deze materie. het gaat over zo een prominente gebeurtenis in je leven, dat je daar niet licht kunt over gaan en doen alsof het je niets kan schelen. er bestaat geen aan-uit knopje om je gevoelens van onmacht en frustratie af te zetten. ik heb ook al vaak gehad dat mijn verstand wel zegt dat ik blij moet zijn met het geluk van een ander. maar ik erger me dan mateloos aan het feit dat veel mensen bij wie het allemaal niets inhoudt, er gewoon niet bij stilstaan, niet bij hun eigen geluk en nog minder bij de miserie als het bij een ander niet lukt. ze vinden het maar normaal en zouden klagen dat het toch wel X maanden geduurd heeft...
volgens mij zijn er twee mogelijkheden: ofwel is de deur nu al toe voor jou en is ze je vriendin niet meer. ofwel leg je aan die vriendin uit dat het niet zo simpel is en spreek je over je gevoelens, je frustratie, je onmacht, het gebrek aan controle, gebrek aan zekerheid of je ooit jullie wens ziet uitkomen, misschien ook over het feit dat jullie als "natuurmensen" nu noodgedwongen een behandeling zullen /hebben ondergaan die niet helemaal strookt met jullie principes, maar dat er niets anders opzat als je graag een eigen kind wil. als ze het dan nog niet wil snappen en bij haar standpunt blijft, is ze het niet waard je vriendin te zijn. misschien klinkt het een beetje cru, maar als je zoveel moeite doet om haar inzicht te geven in jullie situatie en de gevoelens die erbij komen kijken en ze wil/kan het dan nog niet snappen, dan moet jij ook geen moeite meer steken in haar.
het gaat per slot van rekening niet over welk kleedje je zou kopen, hé. ik denk dat er maar weinig zaken zo fundamenteel zijn aan het leven als liefde, leven geven, ziekte en sterven.

lieve groet,
boterham

[lyse]

Hey phieke, ook ik heb bedenkingen bij de opmerking van je hartsvriendin.. Waarom moet jij jezelf verwijten maken dat je niet gelukkig zou kunnen zijn voor anderen hun geluk? Zijn het niet ook de anderen die geen respect en begrip kunnen opbrengen voor jouw verdriet? De waarheid ligt waarschijnlijk in het midden.
Zoals Hannelore zegt, veel mensen beseffen niet wat wij moet meemaken en gaan er veel te licht over of geven gewoon slechte raad. Wat ik geleerd heb van dit hele medische gebeuren is dat mensen die je heel dierbaar zijn soms met de beste bedoelingen de domste dingen zeggen. Soms laat ik dat over mijn kant gaan, zeker als ik weet dat ze het goed bedoelen. Maar soms zeg ik hen ook wat ik erover denk. Mijn huisarts raadde me dat ooit ook aan: durf te zeggen tegen mensen dat jij hun goed bedoeld advies maar een rotopmerking vindt. Ik heb door dit hele gebeuren trouwens ook ontdekt dat er in mijn vriendenkring vriendinnen zitten die wel ontzettend goed reageren. Vaak zijn het meiden die zelf in hun leven al verdriet gekend hebben: een mama verloren, een zware depressie gehad enz. Verdriet is verdriet, wat ook de oorzaak is en wie het zelf al meegemaakt heeft, weet wat het is. Bij lotgenoten vind je natuurlijk sowieso het meeste steun. Kom dus gerust vaak hier kletsen als je het moeilijk hebt. Er is altijd wel een luisterend oor te vinden hier.

Veel succes meid. Ik hoop dat er snel een einde aan jullie lijdensweg komt en dat je snel mama mag worden. Wie weet is je ivf toch gelukt. Er zijn hier véééél verhalen te vinden van meiden die dachten dat het game over was en die toch zwanger waren.

Liefs,

Lyse

[L***]

phiek,

ik kan weinig toevoegen aan de lotgenootjes die hier al hun zegje deden.
het is een keiharde weg, een speling van de natuur waarin we controle moeten loslaten en die ons meeneemt naar hoogtes en laagtes die we nog nooit hebben gekend. maar het is zo, er valt niets aan te veranderen, of je je er nu schuldig, moedeloos, boos, verdrietig, ... over voelt of niet... we kunnen alleen maar proberen het te accepteren en er het beste van te maken.
maar dat het loodzwaar is, dat weet iedereen hier.
ik vind het ook super oneerlijk. maar ook dat verandert niets...
weet wel dat je he-le-maal niet alleen bent. dat je hier al je wel en wee kwijt kan zonder oordelen, dat je hier altijd zal opgevangen worden,
en vooral: dat echt bijna iedereen die hier nu schrijft moeder zal worden!!!

ik zend je een hele dikke knuffel en een portie moed voor de komende week. kom anders es meeschrijven op andere topics, dan zal je snel zien dat er vele madammen net zo over denken/ voelen als jij.

veel succes!

[Ruby]

Hey Phiek,

Ik ben ook vrij nieuw hier, en moet mijn eerste IVF nog meemaken.
Ik ga sindskort ook naar de accupuncturist.

De eerste maal was eerder kennismaking (wat is yin en yang?), werden enkele naaldjes geplaatst, werd mijn profiel zowat geschetst (allemaal herkenbare symptomen, dat luchtte op) en kreeg ik heel wat tips mee omtrent voeding enzo. Ik moet ook kruiden innemen. Ik keerde terug met een tevreden gevoel.
De tweede keer was nog interessanter, er kwamen dingen aan het licht waar ik zelfs mijn moeder in herkende en opnieuw vielen enkele puzzelstukjes op hun plaats.

Hij zei ook iets wat ik heel goed verwoord vond: Hier proberen we het beste van 2 werelden (westerse en oosterse) te verenigen. De westerse geneeskunde is nogal grof maar noodzakelijk. Hij gaf het voorbeeld van clomid: dat zorgt voor een instant effect op de eierstokken en levert dus het gewenste resultaat, maar zorgt ook voor aanslepende tegenwerkende effecten, en net daarvoor kan accupunctuur de tegenhanger vormen. Er is dus zeker geen pretentie van wonderdokter ofzo, maar alle beetjes helpen en het is gewoon relaxerend. Als ik daar lig dan heb ik het gevoel dat ik iets goed doe. Je staat (ligt) even stil en je laat de dingen hun beloop gaan.

Ik ga tot nu toe altijd met mijn vriend samen, en we praten ook veel met de accupuncturist. Zo kom je nog meer te weten, en raak je ook betrokken in het hele verhaal. Het is meer dan enkel naaldjes prikken en wachten op een mirakel!

Als je er open voor staat, dan zou ik het zeker niet laten! Een afspraak is zo gemaakt.
Als je echt een non-believer bent, dan zou ik het zeker wél laten, want het is niet de bedoeling dat je er gefrustreerd van geraakt.

Jullie komen er wel uit!!
En welkom op het forum

Ruby

PS: je kan ook andere eravringen lezen onder het topic IVf en accupunctuur, daar was ik zelf veel mee geholpen

[phiek]

Hallo allemaal,

bedankt voor deze vele bemoedigende woorden. Jullie berichtjes deden stuk voor stuk deugd!

Gisterenavond is nog één van mijn vriendinnen afgekomen. Mijn vriend zit momenteel op een congres, dat maakt dit wachten allemaal nog stukken moeilijker. Ik was blij dat zij nog even bij mij was. Want had het al heel lang niet meer zó moeilijk gehad. Alsof je blijft vallen in een diepe zwarte put en je je nergens aan kunt vastklampen. Dat akelige gevoel alsof de tijd stilstaat.
Alles in mijn leven draait ook echt om kinderen, ook mijn job. Ik ben pedogoog en leerkracht, werk als educatief medewerker met en voor kinderen... Dat maakt het extra moeilijk vind ik.

Ik heb goed met mijn vriendin kunnen babbelen en het is me echt duidelijk dat het voor mij momenteel allemaal te veel is. Ik ben op. Tijdens de KI heeft chlomid mij zwaar belast: ik viel in 6 maanden tijd 10 kilo af en woog al helemaal niet veel. Nu zit ik onder BMI...

wat die vriendin betreft, Lysje en boterham. Jullie hebben gelijk. dat weet ik. Dat zij die vriendin me gisteren trouwens ook. Maar dat maakt het net zo pijnlijk. Ook moeilijk, trouwens, want ze is een deel van een grote bende vrienden. Maar ik heb al onnoemelijk veel energie in onze vriendschap gestoken de laatste maanden, maar krijg weinig respons. Misschien dat ik het haar nog eens heel duidelijk wil vertellen hoeveel pijn dat dit doet en hoe moeilijk ik het heb, maar als het dan nog zo blijft zoals nu, moet ik er gewoon mee ophouden, want het kwelt mij enorm.


Bedankt nog eens allemaal!
Vooral: veel succes ook. Ik hoop dat jullie allemaal binnenkort mama worden!
Ik bekijk zeker nog de andere topics op dit forum! Ik wil hier niet meer weg, want idd: samen met 'lotgenoten' sta je veel sterker.
zoen

[Ahiha]

Hey Phiek,
Hier nog een lotgenootje! Wat je schrijft is allemaal zoooo herkenbaar voor ons.
Ik schrijf hier even omdat ik me in enkele dingen die je schrijft herken.
Wij zijn geen natuurmensen maar mijn vriend is erg gelovig. Kinderen zijn een geschenk van God en Hij beslist wanneer je een krijgt. Daarom (en door een rot-gyn) ook dat we pas na goeie 2 jaar proberen in de mmm stapten. Ik begrijp dus je 'afkeer' van al dit medische. Maar we willen het zo graag... dan kan een mens plots meer aan dan hij ooit dacht te kunnen.
Je hebt het moeilijk te zien dat je vriend het moeilijk heeft. Idem hier. Het is een steek door mijn hart als ik hem met kinderen zie spelen, te denken dat het door mij is dat hij dit geluk (nog) niet heeft. Vind dit maybe lastiger dan het voor mezelf is. (hoewel...) Sinds de laatste poging is hij wat opener geworden (mannen en gevoelens uiten he!) en nu besef ik NOG meer hoe erg hij er van af ziet. Hier op het forum zit je daarom wel goed vind ik. Tis als koppel wat moeilijk om er over te praten. Je wilt de ander sparen. Wanneer jij je goed voelt heeft de ander juist zijn dipje... Tis echt niet evident. Jammer dat je vriendin dit niet begrijpt. Maar tis zoals Lyse schrijft : "Vaak zijn het meiden die zelf in hun leven al verdriet gekend hebben" zij begrijpen je nog enigszins.
'er niet aan denken' is een veel gehoorde opmerking van leken (lees: mensen die kweken als konijnen ) maar dat gaat niet! Op de duur draait alles helaas alleen maar daar om. Ook ik ben leerkracht en ongeveer jouw leeftijd. Tis echt een omgeving waar de bolle buiken hoogtij vieren he? Dat maakt het nog moeilijker. Telkens die confrontatie, de gefakete proficiat... Mensen die lopen te zagen over pietlulligheden... tis zoals Lyse zegt Ook mensen die al IVF hebben gehad en zwanger zijn geraakt daar heb ik het moeilijk mee. Want ik kan het niet laten te denken 'ja, voor jou is het wel gelukt maar voor mij???'
Tis niet makkelijk om iemand hier welkom te heten. Ik wens het echt niemand toe om hier te belanden. Maar ik ben wel blij voor je dat je deze site hebt gevonden. Het helpt velen van ons om ons hartje te luchten, vragen beantwoord te krijgen en uiteraard leuke babbels!