Nee, ze kijken niet raar hoor in Leuven was een grapje. Vind het raar dat in Jette alle ventjes meekomen. Tis voor ons al in bochten wringen dus als manlief geen 'begripvolle' baas heeft of het liever niet aan de grote klok hangt is het toch wel moeilijk. En de mijne heeft wa ziekenhuis-vrees dus zo'n zenuwpees heb ik eigl liever ni bij me. haha. Hij kan daar ni rap genoeg buiten zijn.
Kimzie: tja, mijn parcours... tis de lange weg he. In feb 5 jaar... pff en dan iedereen die boem pats zwanger word rond je. Kheb het echt moeilijk als er collega's, vrienden,... zwanger zijn die nog ni eens samen waren toen wij al aan t proberen waren. Dan denk je toch 'hela! Ticketje trekken he. Ik sta al langer in de rij!!'
Ach, tis ze gegund maar toch... Maar ik troost me met de gedachte dat ze geen oorzaak vinden dus ik in principe wel zwanger moet raken he. 'traag maar zeker?' mag ik daar van uit gaan? Hoewel, soms besluipt me de angst dat er wel iets scheelt maar ze het nog niet gevonden hebben... ooh, ik hoop dat dit NIET het geval is!!
en dan zien we wel weer! 
, maar wilde al mijn kansen benutten). Het gevolg was wel dat ik een kyste kreeg in een eileider daardoor. Die kyste heeft IVF2 niet in de weg gestaan, maar ik moest erna wel even onder het mes.
ik roep, huil, maak ruzie, mijn gemoed slaat per seconde om. ik verpest de sfeer continu en voel me dan mega schuldig en verdrietig achteraf. komt dat door die f*** pilletjes? iemand ervaring? of is het gewoon nog een grote brok verdriet en onmacht die moet verwerkt worden? tja, wat er ook van zij, we gaan vooruit en ik kan me alleen maar voelen zoals ik me voel.
)clomid slikken achter de rug en mijn gemoed is ook beneden alle pijl. Ik weet met mezelf geen raad, ben emotioneel, en depri.
Dr. Noa09 is autodidact intussen