Diepe zucht... Wanneer houdt het ooit op? Ben zo boos op mezelf dat ik toch nog altijd een steek voel als ik hoor dat iemand vlot zwanger is geraakt. Voel me dan zo'n slecht mens. Mijn gezinnetje is compleet en ik ben supergelukkig, daar niet van, maar heb het met momenten toch nog moeilijk. Ten eerste hebben we vier jaar op die compleetheid moeten wachten en ten tweede is me dan ook nog eens die geweldige kraamtijd ontnomen doordat ze tien weken te vroeg is geboren.
En nu is mijn schoonzusje (uiteraard onmiddellijk) zwanger geraakt en vandaag is dé grote aankondiging binnen de familie. Nog eens diepe zucht... En ja, ik heb een goeie band met haar en ja, tuurlijk gun ik het haar, maar toch kan ik dat steekje niet onderdrukken. Met een zwaar hart ga ik naar dat etentje toe. Stom stom stom... Haar zwangerschap verloopt (ook natuurlijk) heel vlot en ik weet nu al dat ik met een even zwaar hart naar het ziekenhuis zal gaan als hij/zij geboren is.
Weet je, sommige mensen gaat gewoon alles voor de wind, die krijgen precies alles in de schoot geworden en anderen moeten precies altijd vechten voor alles. Wij behoren tot die laatste categorie. En nogmaals, ik wil helemaal niet klagen en zagen en ik ben zeker heel gelukkig met mijn mooie gezinnetje maar ik moet het precies nog allemaal verwerken. En heel de MMM vier jaar lang én Yade haar vroeggeboorte en de daarbij horende angsten en verdriet.
Laatste diepe zucht... Ik hoop dat ik niet de enige ben die me zo voel. Voel me er echt geen beter mens door.
Liefs,
Nessie
Verwerken MMM?
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
Normaal Nessieke, volledig normaal voel je je...
Je kan zoiets niet in één -twee-drie verwerken, dat vraagt tijd en bakken vol energie.
Weet dat dat verwerken op een dag milder wordt, de scherpe kanten eraf zullen gaan al zal het nooit over gaan. tzit in ons rugzakje, hé!
je bent niet alleen!
zoen,
liesje
Je kan zoiets niet in één -twee-drie verwerken, dat vraagt tijd en bakken vol energie.
Weet dat dat verwerken op een dag milder wordt, de scherpe kanten eraf zullen gaan al zal het nooit over gaan. tzit in ons rugzakje, hé!
je bent niet alleen!
zoen,
liesje
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Lieve Nessieke,
voel je niet schuldig om die gevoelens want je hebt gewoon gelijk. 't is hier al veel gezegd hoor, op verschillende topics. Het blijft ergens pijn doen, het steekt altijd nog! Het is een hele diepe wonde die alleen oppervlakkig geneest en waarvan de huid weer heel snel opengehaald wordt.
Zelf heb ik het net iets makkelijker tov vorig jaar met de aankondigingen omdat ik van een 2e wondertje zwanger ben. Dat relativeert iets beter, maar ik blijf ook 'jaloers' op mensen bij wie het vanzelf gaat.
Maar langs de andere kant ontwikkel je ook een soort van radar naar mensen toe van wie je merkt dat het niet vanzelf gaat. En geloof me, die zijn er ook. En dat heelt de wond weer voor een stuk.
Het klinkt raar, ik weet het, maar het troost me voor een stuk te weten dat ik niet alleen met deze problematiek zit. Je gunt dit natuurlijk niemand, maar langs de andere kant, waarom is het zo oneerlijk verdeeld hé?
nee meid, je bent niet abnormaal en je bent zeker niet de enige met deze gevoelens!
Dus dikke knuf voor de 'leuke' aankondiging...
voel je niet schuldig om die gevoelens want je hebt gewoon gelijk. 't is hier al veel gezegd hoor, op verschillende topics. Het blijft ergens pijn doen, het steekt altijd nog! Het is een hele diepe wonde die alleen oppervlakkig geneest en waarvan de huid weer heel snel opengehaald wordt.
Zelf heb ik het net iets makkelijker tov vorig jaar met de aankondigingen omdat ik van een 2e wondertje zwanger ben. Dat relativeert iets beter, maar ik blijf ook 'jaloers' op mensen bij wie het vanzelf gaat.
Maar langs de andere kant ontwikkel je ook een soort van radar naar mensen toe van wie je merkt dat het niet vanzelf gaat. En geloof me, die zijn er ook. En dat heelt de wond weer voor een stuk.
Het klinkt raar, ik weet het, maar het troost me voor een stuk te weten dat ik niet alleen met deze problematiek zit. Je gunt dit natuurlijk niemand, maar langs de andere kant, waarom is het zo oneerlijk verdeeld hé?
nee meid, je bent niet abnormaal en je bent zeker niet de enige met deze gevoelens!
Dus dikke knuf voor de 'leuke' aankondiging...
-
prutske14
- Berichten: 302
- Lid geworden op: 22 mei 2009, 21:03
Dag nessieke,
Ik herken jou volledig!!! Ons dochtertje is 13 weken te vroeg geboren en woog slechts 750gram... Operatie aan de ogen achter de rug, veel ziekenhuisopnames gehad, ze wordt opgevolgd en ze hebben nu motorische achterstand gezien waarvoor we nu thuisbegeleiding moeten nemen... Het stopt gewoon niet, eerst niet zwanger kunnen geraken dan de leukste tijd van de zwangerschap niet kunnen beleven... Ik heb het enorm moeilijk met 'dikke buiken', maar dat zul jij wel herkennen.
Wat was de reden van de vroeggeboorte? Bij mij was het HELLP (ernstige zwangerschapsvergiftiging), ons einde lag op een uur van ons voor beiden van ons en voel me nog steeds niet genezen lichamelijk en laat staan emotioneel, dat kan gewoon niet genezen vrees ik.
dikke knuffel
xxx
Ik herken jou volledig!!! Ons dochtertje is 13 weken te vroeg geboren en woog slechts 750gram... Operatie aan de ogen achter de rug, veel ziekenhuisopnames gehad, ze wordt opgevolgd en ze hebben nu motorische achterstand gezien waarvoor we nu thuisbegeleiding moeten nemen... Het stopt gewoon niet, eerst niet zwanger kunnen geraken dan de leukste tijd van de zwangerschap niet kunnen beleven... Ik heb het enorm moeilijk met 'dikke buiken', maar dat zul jij wel herkennen.
Wat was de reden van de vroeggeboorte? Bij mij was het HELLP (ernstige zwangerschapsvergiftiging), ons einde lag op een uur van ons voor beiden van ons en voel me nog steeds niet genezen lichamelijk en laat staan emotioneel, dat kan gewoon niet genezen vrees ik.
dikke knuffel
xxx
-
Liefje
- Berichten: 1369
- Lid geworden op: 4 juni 2009, 12:44
Nessieke, totaal herkenbaar hoor, ik denk dat het nooit weg zal gaan - hooguit wat zal slijten. Mijn ventje zegt dan ook altijd dat hij hoopt dat het nooit zal verdwijnen, omdat hij nooit wil vergeten hoe moeilijk, verdrietig en zwaar deze periode uit ons leven geweest is. He is niet omdat ons kindje(s) er is, dat alles 'goed' en 'gelukkig' is hé. Het is een trauma dat een plekje in ons leven moet krijgen.
Ik heb het ook nog steeds heel moeilijk met zwangerschapsaankondigingen, zeker als het direct na het huwelijk van de eerste keer lukt
zoals ik deze week hoorde van een schoolvriendinnetje van vroeger. Of een ongelukje, zoals bij mijn schoonbroer en -zus.
Sterkte vandaag!
Ik heb het ook nog steeds heel moeilijk met zwangerschapsaankondigingen, zeker als het direct na het huwelijk van de eerste keer lukt
zoals ik deze week hoorde van een schoolvriendinnetje van vroeger. Of een ongelukje, zoals bij mijn schoonbroer en -zus.Sterkte vandaag!
-
bbfc
- Berichten: 188
- Lid geworden op: 25 februari 2009, 21:51
hallo,
vanmorgen heb ik dat ook gevoeld en ben blij nu zoiets hier te lezen.
Ik ben momenteel 20 weken zwanger, na 3 IUI en 8 ICSI. Enorm enorm gelukkig!!!
En vanmorgen hoor ik van iemand dat er een meisje dat we beiden kennen zwanger is van haar tweede kindje, terwijl ze probeerden vanaf juli of zo. Wel er ging ook een echt jaloers gevoel door mij!! En ik dacht, allez, ik ben nu zwanger, hoe kan dat nu dat ik daar nu nog zo kattig (innerlijk weliswaar) op reageer.
En het is zoals jullie zeggen, het is een wonde die blijft. Ik ben er van overtuigd dat iemand die dit niet meegemaakt heeft, dat onmogelijk kan begrijpen. Ik ben blij dat ze afgelopen donderdag in Koppen een reportage gegeven hebben waarin men de emotionele gevolgen even benadrukt hebben. Heel lief was dat mijn papa erna belde om te zeggen dat hij trots was op mijn man en ik, dat wij toch echt moeilijke maanden en zelf jaren doorstaan hebben. Dat doet dan eens deugd om een beetje erkenning te krijgen. Ik ben altijd iemand geweest die er niet open en bloot met gelijk wie over gebabbeld heb. En zelf nu, wil ik dat niet. Sommige mensen hadden we het in vertrouwen aan verteld maar blijkbaar zijn veel mensen niet met dat vertouwen kunnen omgaan. Ik kwam bij de kapper en hij zei: 'proficiat', en na hoeveel pogingen is dat nu gelukt???' Terwijl ik daar NOOIT met één woord over onze kinderwens gebabbeld heb!!! Wel dat doet me ook ongeloofelijk veel pijn. Ik weet van wie hij het weet en aan hoeveel mensen heeft die persoon (waar ik vertouwen in had) dat nog allemaal verteld??
vanmorgen heb ik dat ook gevoeld en ben blij nu zoiets hier te lezen.
Ik ben momenteel 20 weken zwanger, na 3 IUI en 8 ICSI. Enorm enorm gelukkig!!!
En vanmorgen hoor ik van iemand dat er een meisje dat we beiden kennen zwanger is van haar tweede kindje, terwijl ze probeerden vanaf juli of zo. Wel er ging ook een echt jaloers gevoel door mij!! En ik dacht, allez, ik ben nu zwanger, hoe kan dat nu dat ik daar nu nog zo kattig (innerlijk weliswaar) op reageer.
En het is zoals jullie zeggen, het is een wonde die blijft. Ik ben er van overtuigd dat iemand die dit niet meegemaakt heeft, dat onmogelijk kan begrijpen. Ik ben blij dat ze afgelopen donderdag in Koppen een reportage gegeven hebben waarin men de emotionele gevolgen even benadrukt hebben. Heel lief was dat mijn papa erna belde om te zeggen dat hij trots was op mijn man en ik, dat wij toch echt moeilijke maanden en zelf jaren doorstaan hebben. Dat doet dan eens deugd om een beetje erkenning te krijgen. Ik ben altijd iemand geweest die er niet open en bloot met gelijk wie over gebabbeld heb. En zelf nu, wil ik dat niet. Sommige mensen hadden we het in vertrouwen aan verteld maar blijkbaar zijn veel mensen niet met dat vertouwen kunnen omgaan. Ik kwam bij de kapper en hij zei: 'proficiat', en na hoeveel pogingen is dat nu gelukt???' Terwijl ik daar NOOIT met één woord over onze kinderwens gebabbeld heb!!! Wel dat doet me ook ongeloofelijk veel pijn. Ik weet van wie hij het weet en aan hoeveel mensen heeft die persoon (waar ik vertouwen in had) dat nog allemaal verteld??
-
missziggy
- Berichten: 181
- Lid geworden op: 25 maart 2009, 17:27
ik ken dat gevoel ook.
Zaterdag vertelde mijn schoonzus ook dat ze zwanger is van haar tweedje kindje.
En hoe hard dat ik het haar gun.
Toch leek het alsof er iemand een mes in mijn hart stak. Het deed echt pijn. Het lijkt wel dat ik toch nog niet alles verwerkt heb.
Nochtans mag ik ook niet klagen want ik heb een schat van een dochter die nu 9 maanden is.
Volgend jaar gaan we voor een tweede kindje. maar ben alleen zo bang om in ivf avontuur weer te stappen.
veel liefs
Zaterdag vertelde mijn schoonzus ook dat ze zwanger is van haar tweedje kindje.
En hoe hard dat ik het haar gun.
Toch leek het alsof er iemand een mes in mijn hart stak. Het deed echt pijn. Het lijkt wel dat ik toch nog niet alles verwerkt heb.
Nochtans mag ik ook niet klagen want ik heb een schat van een dochter die nu 9 maanden is.
Volgend jaar gaan we voor een tweede kindje. maar ben alleen zo bang om in ivf avontuur weer te stappen.
veel liefs
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Ik heb het ook nog.
Bij mij stamt het uit zo'n domme veronderstelling dat het leven "eerlijk" is. Ik weet het, dat Ãs helemaal niet zo, maar ergens groei je zo op he.
Als je goed oplet op school, en je huiswerk maakt, krijg je goede punten. En dan mag je gaan studeren. En ja, je moet er hard voor werken maar dat heb je toch een diploma he. En ergens groei je zo op in de veronderstelling dat je beloond wordt voor je inspanningen. En gestraft als je niet je best doet.
En dan komt het echte leven eraan. Dan merk je dat het helemaal niet eerlijk is. Dat mensen die er met hun klak naar gooien, toch een schat van een vent tegenkomen en een droomgezinnetje hebben. En dat anderen die altijd keihard hun best hebben gedaan kanker krijgen op hun 25e en sterven.
En dan denk je soms "ja maar ik heb al dat en dat en dat doorgemaakt, vanaf nu mag het mij eens meevallen". En zelfs dan blijft het tegenvallen, terwijl anderen nog helemaal niks ergs hebben meegemaakt en toch alles blijven in hun schoot geworpen krijgen.
't Is dáár dat het steekt bij mij als ik hoor dat er iemand weer vlotjes zwanger is geraakt. 't Is vaak een "ook dat nog"-gevoel. Zo van "tuurlijk dat dat daar van de eerste keer gelukt is, da's toch normaal, dat zijn mensen van de categorie waarbij alles lukt, hoe slecht ze zich ook gedragen"... en dan merk ik bij mezelf op dat ik op dat vlak serieus verbitterd ben geraakt in het leven...
Zoiets veeg je niet op één-twee-drie weg. Een zwangerschap veegt die bitterheid niet weg, zelfs een gezond kindje veegt dat niet weg. Voor mij is het gewoon één van de zware teleurstellingen in het leven...
(sorry voor mijn zware post)
Bij mij stamt het uit zo'n domme veronderstelling dat het leven "eerlijk" is. Ik weet het, dat Ãs helemaal niet zo, maar ergens groei je zo op he.
Als je goed oplet op school, en je huiswerk maakt, krijg je goede punten. En dan mag je gaan studeren. En ja, je moet er hard voor werken maar dat heb je toch een diploma he. En ergens groei je zo op in de veronderstelling dat je beloond wordt voor je inspanningen. En gestraft als je niet je best doet.
En dan komt het echte leven eraan. Dan merk je dat het helemaal niet eerlijk is. Dat mensen die er met hun klak naar gooien, toch een schat van een vent tegenkomen en een droomgezinnetje hebben. En dat anderen die altijd keihard hun best hebben gedaan kanker krijgen op hun 25e en sterven.
En dan denk je soms "ja maar ik heb al dat en dat en dat doorgemaakt, vanaf nu mag het mij eens meevallen". En zelfs dan blijft het tegenvallen, terwijl anderen nog helemaal niks ergs hebben meegemaakt en toch alles blijven in hun schoot geworpen krijgen.
't Is dáár dat het steekt bij mij als ik hoor dat er iemand weer vlotjes zwanger is geraakt. 't Is vaak een "ook dat nog"-gevoel. Zo van "tuurlijk dat dat daar van de eerste keer gelukt is, da's toch normaal, dat zijn mensen van de categorie waarbij alles lukt, hoe slecht ze zich ook gedragen"... en dan merk ik bij mezelf op dat ik op dat vlak serieus verbitterd ben geraakt in het leven...
Zoiets veeg je niet op één-twee-drie weg. Een zwangerschap veegt die bitterheid niet weg, zelfs een gezond kindje veegt dat niet weg. Voor mij is het gewoon één van de zware teleurstellingen in het leven...
(sorry voor mijn zware post)
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Bagage hé Mies, bagage... Ik dacht vroeger ook zo. Zo van godver, ik heb al zoveel moeten meemaken en nu dit ook nog eens. Terwijl het bij die anderen altijd vanzelf lijkt te gaan.
Kheb dat een beetje achter me gelaten denk ik. Want het werkt zo niet, en je wint er niets bij. En er is niemand bij wie alles altijd goed gaat (al lijkt het soms zo, maar als je die mensen wat beter kent, zijn die soms ook ongelukkig - omdat hun haar die dag niet goed wil vallen ofzo...- klein probleem voor ons, groot voor hen). Iedereen maakt slechte dingen mee. En oké, sommige mensen maken minder erge dingen mee dan anderen, maar daardoor zijn ze niet gelukkiger hé. En uiteindelijk is dat wat telt, vind ik. Alles is zo relatief bedoel ik.
Natuurlijk steekt het als het bij een ander vanzelf gaat. Of het nu zwanger worden is, of kankervrij blijven, of veel geld hebben, of of of is... Maar ik probeer echt verder te kijken dan dat. En toch gelukkig te zijn. En het werkelijk te gunnen aan die ander en echt echt echt oprecht blij te zijn. Om de "simpele" reden dat goede gevoelens handiger zijn dan slechte. Omdat ik het wil verwerken. En vooral, vooral omdat ik mijn bagage niet wil doorgeven... Mijn bagage mag niet in de weg staan van mijn kind (eren). Hey als dat geen goede reden is om er komaf mee te maken.
Kheb dat een beetje achter me gelaten denk ik. Want het werkt zo niet, en je wint er niets bij. En er is niemand bij wie alles altijd goed gaat (al lijkt het soms zo, maar als je die mensen wat beter kent, zijn die soms ook ongelukkig - omdat hun haar die dag niet goed wil vallen ofzo...- klein probleem voor ons, groot voor hen). Iedereen maakt slechte dingen mee. En oké, sommige mensen maken minder erge dingen mee dan anderen, maar daardoor zijn ze niet gelukkiger hé. En uiteindelijk is dat wat telt, vind ik. Alles is zo relatief bedoel ik.
Natuurlijk steekt het als het bij een ander vanzelf gaat. Of het nu zwanger worden is, of kankervrij blijven, of veel geld hebben, of of of is... Maar ik probeer echt verder te kijken dan dat. En toch gelukkig te zijn. En het werkelijk te gunnen aan die ander en echt echt echt oprecht blij te zijn. Om de "simpele" reden dat goede gevoelens handiger zijn dan slechte. Omdat ik het wil verwerken. En vooral, vooral omdat ik mijn bagage niet wil doorgeven... Mijn bagage mag niet in de weg staan van mijn kind (eren). Hey als dat geen goede reden is om er komaf mee te maken.
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Ah ja, bagage he.
Ik kan het grotendeels ook achter me laten hoor. En blij zijn met wat ik heb.
't Is gewoon op zo van die momenten dat het ineens toch de kop op steekt... 't is dat dat juist zo steekt he.
(en om dat er echt uit te krijgen vrees ik dat ik jaaaaaaaaren psychoanalyse nodig heb, vijf keer per week een uur ofzo
)
Ik kan het grotendeels ook achter me laten hoor. En blij zijn met wat ik heb.
't Is gewoon op zo van die momenten dat het ineens toch de kop op steekt... 't is dat dat juist zo steekt he.
(en om dat er echt uit te krijgen vrees ik dat ik jaaaaaaaaren psychoanalyse nodig heb, vijf keer per week een uur ofzo
)-
oligo
- Berichten: 13
- Lid geworden op: 25 juni 2010, 11:02
Verwerken van de MMM zelfs na dat de behandelingen tot een zwangerschap met een gezonde baby eindigen is niet simpel. Men komt ineens tot het besef dat er veel voor gedaan is. In de omgeving gaat het normale leven verder, niemand buiten het koppel zelf dat nog aan de behandelingen terugdenkt.
Ik ben bezig met het rapport dat op de site van IST te downloaden is. Je kan ergens op deze site de link wel vinden. Alles daarin is echt zo herkenbaar. Nu ik dit aan het lezen ben kan ik dingen plaatsen. Even een quote van het document waar wij momenteel in onze relatie last van hebben.
Niet enkel de relatie tot elkaar is bij ons een klein probleem, wat we wel zullen oplossen, maar ook het zien van andere mensen die spontaan zwanger worden en dan beginnen te klagen omdat ze zwanger zijn. Nadien krijgen die dan kinderen en oo wat zijn dat toch lastige kinderen. Ik heb het er moeilijk mee. Soms heb ik het gevoel dat bij de koppels waar de kinderen in de schoot geworpen worden, de kinderen een last zijn. Hopelijk is dit maar mijn subjectieve indruk, want dat wens je die kinderen niet toe.
Ik ben bezig met het rapport dat op de site van IST te downloaden is. Je kan ergens op deze site de link wel vinden. Alles daarin is echt zo herkenbaar. Nu ik dit aan het lezen ben kan ik dingen plaatsen. Even een quote van het document waar wij momenteel in onze relatie last van hebben.
Aan de impact na de behandelingen wordt nog altijd weinig of geen aandacht aan besteed, die is voor ons groter dan we dachten.Sommige patienten moeten opnieuw in contact komen met hun lichaam, waar ze van vervreemd zijn geraakt. Sommige koppels hebben tijd nodig om opnieuw een normale seksuele relatie op te bouwen.
Niet enkel de relatie tot elkaar is bij ons een klein probleem, wat we wel zullen oplossen, maar ook het zien van andere mensen die spontaan zwanger worden en dan beginnen te klagen omdat ze zwanger zijn. Nadien krijgen die dan kinderen en oo wat zijn dat toch lastige kinderen. Ik heb het er moeilijk mee. Soms heb ik het gevoel dat bij de koppels waar de kinderen in de schoot geworpen worden, de kinderen een last zijn. Hopelijk is dit maar mijn subjectieve indruk, want dat wens je die kinderen niet toe.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 12 gasten