Moppertopic voor mama's

[MA]

'k heb het gevoel dat ik voor alles moet vechten. Eerst voor mijn relatie, dan voor mijn dochters, nu weer voor mijn recht op werk op niveau, voor mijn recht om mijn eigen beslissingen te mogen nemen en zelf mijn levenskeuzes te mogen maken. Wij denken al die venten in godsnaam dat ze zijn. Ik ben het beu om maar te moeten horen dat ik iets niet kan, om dan nadien van diezelfde mensen te moeten horen dat ik het tot hun grote verbazing heel goed doe. Afin, hoop dat ik nu wat kalmeer want heb er schele hoofdpijn van gekregen Maar nog niet genoeg dat manlief met momenten percies terug gaat naar de jaren 60, dat mijn chefs me dat ook nog eens moeten lappen.

Straks verwachten ze nog dat ik met een ingerijgd korset, zedig blozend en de ogen neerslaand als ik aangesproken wordt, en appelflauwtes krijgend bij de minste exitatie, daar het leven ga. Kan ik misschien ineens ook naar de psych mijn hysterie aanvallen laten behandelen door 'manuele therapie'

[Sterretje]

ooh, hoe stom zeg Audrey. Daar zou je toch wel iets van krijgen hé...

'k heb het er ook regelmatig over met m'n ventje. Dat hij zaagt dat ik niet ambitieus genoeg ben.
Dan antwoord ik altijd : tja, ik heb niet veel keuze hé.
Als ik lange uren zou werken, wie gaat onze kinderen dan opvoeden?

als je kiest voor een carrière, in deze maatschappij, past het allemaal moeilijk in elkaar met een gezin erbij...
ik heb nu eenmaal andere waarden (deels zelf gecrëerd) en wil elke dag een verse warme maaltijd op tafel. En ja, deels daardoor kan ik mij niet opwerken zoals ik zou willen, maar so what?
langs de ene kant wel jammer, maar langs de andere kant gewoon blij met minder verantwoordelijkheid en de gewone kantooruren.

Mijn baas zei me onlangs wel dat ik persoonlijk veel meer met de firma begaan ben dan andere 'hoge bonzen' ... ik had tijdens m'n hospitalisatie van in het zkh ingelogd omdat er branden moesten geblust worden. Blijkbaar apprecieert men dat hier toch!

[Loeki]

Dikke knuff voor alle mopperende mama's.

Tja emanicipatie... nul hé, nog altijd! (nu ja nul komma een beetje )

[mies]

Ik snap het. Echt. Ikzelf ben nu ook tot de categorie "moeder" gebombardeerd op mijn werk. En dat heeft heel grote nadelen, maar uiteindelijk is mijn dochter me zoveel meer waard dan mijn carrière. Da's helemaal persoonlijk he.
Ik heb gewoon het gevoel dat ik op mijn werk perfect vervangbaar ben, maar voor mijn dochter niet...

Al begrijp ik je wel hoor, Audrey! We hebben er verdorie even hard voor gewerkt als die mannen, en toch...

[MA]

Mijn dochter is me ook veel meer waard...maar om nu koudweg te horen te krijgen dat ik pech heb dat ik een vrouw ben omdat kinderen en carrière voor een vrouw nu eenmaal niet samen gaan, nadat ze eerst gezegd hebben dat ik alle potentieel heb..Ik ben verdorie net bij dat bedrijf gebleven omdat ik daar wel de twee kon combineren. Net omdat je daar geen uren moet kloppen, maar je werk telt...maar dan alleen maar voor mannen en niet voor vrouwen. Eerst de loftrompet omwille van mijn competenties en dan de mindere score omdat ik geen keuze tussen werk en prive maak....Maar ik heb wel gekozen...Voor mijn dochters, vandaar ook 80%, vandaar hier gebleven en niet naar een consultant gegaan waar ik stuk meer kon verdienen...Ik hoef geen man die me vertelt dat het nu gedaan is, gewoon omdat ik een vrouw ben. Ik ben bij mijn bevalling niet mijn hersenen verloren. Sta mij aub toe om die nog te gebruiken. Soit ik moet jullie niet overtuigen...en ik weet het ook wel, maar dat dat nu, in de 21ste eeuw, nog zo gezegd wordt. Pas achteraf is echt mijn frank gevallen...

[mies]

Bij ons wordt er ook zwaar neergekeken, in deze volgorde: eerst mannen (met of zonder kinderen), dan eventueel nog vrouwen maar dan alleen zonder kinderen, en dan heeeeel misschien vrouwen met kinderen.

't Is zelfs zo dat de vrouwen zonder kinderen openlijk vrouwen met kinderen uitlachen, en uitmaken zelfs, met publiek erbij...
(een reactie op mijn aanvraag voor borstvoedingsverlof was bijvoorbeeld: ah ik wil ook wel eens verlof krijgen zodat mijne vriend effe aan mijn borsten kan lebberen... Echt zoooooooooooo laag bij de gronds en dat komt dan uit de mond van vrouwelijke leeftijdsgenoten met dezelfde opleiding he...)
Anyway, van mij kunnen ze echt allemaal de boom in. 't Is echt zo ver gekomen dat mijn werk gewoon kan ontploffen hoor... ik laat mij niet dumpen door hen, dan dump ik nog liever zelf mijn carrière... want met zo'n mensen wil ik gewoon niet samenwerken.
(maar nu ben ik volledig naast jouw gevoel en probleem bezig, besef ik nu. Dikke knuffel alvast!)

[MA]

Hollé, wie is die trienemie, dat ik die ineens mee een veeg uit de pan geef...wat een rotopmerking...Doet me denken aan opmerking van mijn directrice op eerste dag dat ik terug ging werken na verlies Renéetje...dat ik toch wel veel tijd nodig had om ergens over te geraken, dat het nu toch ook niet mijn eerste miskraam was (en ze had een kaartje met foto gekregen he en kende verhaal).
Soit, op mij heeft dat net het omgekeerde effect, ik word dan zo kwaad, en als ik kwaad ben, ben ik eigenlijk professioneel op mijn best...ach ik ga stoppen met zagen, 't is het allemaal niet waard. Hoor hier net door de babyfoon een lelijke hoest van ons fleuremie, is veel erger

[mies]

Hier door de babyfoon één of andere nachtmerrie...

Op mijn werk is er enkele jaren geleden een (mannelijke) collega door zijn baas opgebeld twee weken nadat zijn zoontje gestorven was na wiegedood. "Wanneer dat nu eindelijk ging gedaan zijn met thuis te zitten en wanneer hij nu eindelijk weer eens zou komen werken zoals normaal".... onmensen vind ik dat!
(ik werkte er toen nog niet, maar heb het verhaal wel gehoord en kan het mij perfect voorstellen dat het echt zo gebeurd is)

[cimoca]

Hier ook het eeuwige probleem carrière -kids.
Verleden jaar hebben ze me gewoon expres voor voldongen feit gesteld. ze wisten dat ik sinds de dood van mijn mama moeilijke opvang kon regelen en ze gingen me eens uittesten. dus hebben ze een zakentrip van 3 dagen verzwegen tot op 't laatste moment. 's maandags kreeg ik te horen dat ik ( midden in een schoolvakantie met mijn man in Kaapstad) van woensdag tot vrijdag naar Frankfurt moest. Met de opmerking erbij van 't zal misschien moeilijk zijn maar ja als 't niet gaat zullen we conclusies moeten trekken. En ze moesten natuurlijk direct vliergtuigtickets bestellen. Ik heb me in 1000 bochten gewrongen , heb van mijn hart een steen gemaakt en ben gegaan. Op de evaluatie 2 maand later ( en 3 maand zwanger)kreeg ik opnieuw te horen dat ik eigenlijk promotie verdiende maar dat ze het in mijn situatie onverantwoord vonden dat ik voor derde kind ging en dat ze daarmee mijn promotie gingen uitstellen want ze wouden mijn toegewijdheid checken na de geboorte.
Ben ermee naar de vakbond getrokken maar what's the point?
De evaluatie een jaar later werd de promotie weer uitgesteld want had maar 9 maand gewerkt en geen 12.

Terwijl ik lag te bevallen hebben ze tot 6 keer toe gebeld want ik moest iets dringend bekijken. Tot de gyn de telefoon opgenomen heeft en gedreigd heeft het voor de arbeidsrechtbank te trekken.

Ergens is het wwel zo dat ik wel schuldig voel dat ik er geen 200% ben voor mijn job ( en geen 200% voor de kids). Langs de andere kant doe ik alle wek of dat nu in Vlaanderen of Wallonieis terwijl mijn cheffin niet wil werken in vlaanderen ( spreekt geen woord ndl) en dat ik alles internationaal voor haar uit frans naar engels moet zetten (haar engels is nog slechter)


Dikke knuf MA'tis niet eerijk maar we zullen 't ook niet veranderen.

IK kwam hier eigenlijk mopperen over ventje maar bij 't lezen wondik me teveel op over jouw veerhaal

cinne
cinne

[MA]

Dank je en knuf terug....Enige is dat ik met momenten een hoog don quichote gehalte heb en het nu in mijn kop gestoken heb dat ik het wel ga veranderen

[mies]

Veel succes, Audrey!!

(ik heb een averechts don quichote-gevoel, ik heb meer de neiging om te zeggen "awel als 't zo zit he, dan stop ik er gewoon mee!!" Maar daar help ik je nu natuurlijk niet mee vooruit, I know)

[wat is er mis?]

Dikke knuf allemaal! Waarom knn ze mensen nu eens niet zelf dingen laten beslissen? Waarom moeten zij nu alles voor jullie beslissen, wat je kan en niet kan?
En oh de opmerkingen die jullie allemaal gekregen hebben, is voor te ontploffen! Sommige mensen zijn gewoon dom (ja ook al hbb ze een universitair diploma).

Ik voel me dan wel weer geforceerd. Geforceerd om wel ten volle voor mijn carrière te gaan. Mijn zoontje zal groot worden en dan heb ik volgens hen niets meer over en zal ik spijt hbb.

[Vereltje]

Als ik jullie zo hoor ben ik toch blij dat ik mijn eigen baas ben en dat ik vaak tijd kan maken voor onze kabouter! Op mijn vorige job was het ook zo hoor, combinatie werk-gezin werd daar met een heel scheef oog bekeken en carriere en kinderen gingen daar (voor vrouwen toch) niet samen. Jammer genoeg is dat op veel plaatsen zo. Ik kan er mij ook eindeloos kwaad in maken!

[Sterretje]

pffff
overstelpt in't werk
niet weten wat eerst doen
geen tijd om te forummen
en laatste werkdag vd week
volgende week ook korte werkweek
= verzuipen

[Loeki]

blubblub...

Tijd voor time-out? Babbeltje met collega's en tasje thee ofzo?

(en daarna met frisse moed beginnen aan dat klusje met hoogste prioriteit)