Geboorteverhalen

[juffie]

Na al die mooie verhalen wil ik toch ook mijn verhaal doen

Bij ons begon het van zaterdag op zondagnacht met pijnlijke voorweeën, om 03.30u in t bad om de pijn te stillen, weeën kwamen om de 10 minuten dus ik wist dat het niets was om mee nr het ziekenhuis te vertekken, tegen de ochtend waren ze dan ook verdwenen en niks aan de hand.
Maandag nog eens op controle, al een kleine cm opening dus nog wat geduld oefenen baarmoederhals was ook aan t verweken dus het kon voor alle dagen zijn volgens de gyn.
Maandagnacht weer weeën maar niet krachtig genoeg maar wel genoeg om heel de nacht op te zijn. Dinsdag hetzelfde verhaal tegen de avond weeën en s nachts ook maar tegen de ochtend niks.
Mijn man toch om 5u naar de monitor met mij omdat ik uitgeput geraakt van niet te kunnen slapen.
De gyn zegt nog 1 dag en donderdag om 6u zetten we het verder in gang.
Maar dat hebben we niet gehaald woensdag om 22u begonnen de weeën stevig door te zetten om 24u nr t ziekenhuis met weeën om de 4min.
Maar toen begon een lange lijdensweg, na een paar uur weeën bleef de opening stil liggen dus na een 5cm opening tegen de ochtend was het gedaan, weeën bleven wel pijnlijk komen. Ik kreeg iets in het infuus om de weeën sterker te maken na 10u weeën nog maar steeds 7cm en ik geraakte echt uitgeput, epidurale werkte niet goed en ons meisje was ook een sterrekijkertje dus alle posities aangenomen in de hoop dat ze draaide. Over de laatste cm hebben we nog een tijdje gedaan en echt veel pijn geleden. Toen de gyn zag dat ik echt niet meer kon wilde ze eraan beginnen ook al was er nog een "boordje". Ik was opgelucht dat ik eindelijk kon gaan persen. Dat ging me veel beter af.
Na een kaar of 5 persen ging ons meisje haar hartslag achteruit ze zat dus duidelijk nog altijd goed en wilde niet zakken, toen ging het allemaal snel de vroedvrouw sprong bijna op mijn buik en de zuiger werd erbij gehaald en opeens tijdens het persen hoorde ik de gyn roepen doe je ogen open want hier is ze. Eindelijk!!!
We waren zo blij het was ook helemaal niet druk en na het hechten mocht ik al direct voeden in de verloskamer. Na 16uur was dit het mooiste moment!!!
Ons nena woog 3.330 kg en meet 50cm

Grtjs
Juffie en Nena

[bettyboopke]

Dag Juffie,

Wat een ontstuimig, maar oh zo'n mooi verhaal
Ik heb er zowaar tranen van in mijn ogen gekregen
Een hele dikke proficiat en geniet met volle teugen van dit mooi wonder !

[mies]

Waaaw wat een verhaal zeg, jij hebt toch ook serieus afgezien precies!
Nog eens een hele dikke proficiat hoor!!



(en ik lees hier precies verschillende elementen van Loeki's bevallingsverhaal, raar he!)

[wat is er mis?]

Juffie, een pracht prestatie weer. Een dikke proficiat!

[Loeki]

Proficiat Juffie!!! Topprestatie, je hebt dat prima gedaan!

Mies hihi, ik herken alleen maar 't sterrekijkertje en de verschillende posities... Niet de vv op mijn buik (al was daar wel sprake van) en gelukkig ook niet die 16u...

Chapeau Juffie!

(en ah ja Mies ook de valse starts, het bijna in gang zetten, euhm... - tja, vergeten allemaal hé )

[Jo'tje]

Proficiat Juffie!! Amai, ik krijg al "schrik" als ik het lees... ik bedoel, dat het allemaal toch zo lang kan duren en pijnlijk en lastig kan zijn.... Soms komt 'paniek' hier toch om het hoekje kijken als ik dit allemaal lees...
Je hebt dat schitterend gedaan, geniet maar vol op nu!

Ik hoop dat ik snel kan volgen met mijn verhaal, 5 dagen overtijd nu, en zelfs nog geen oefenwee gevoeld.

[Lissa]

Juffie; prachtig gedaan meid, zo'n bevalling, wat een verhaal. Prachtige naam ook trouwens....heel mooi.

Eindelijk kom ik er aan toe hier ook eens m'n verhaal te posten. Speciaal voor jou Jo'tje...het kan ook snel en bondig gaan.

Aangezien m'n placenta het liet afweten, besliste m'n gyn om me vrijdag 22/10 in te leiden. Om 6.30 uur kreeg ik het infuus geplaatst, om half acht begonnen de weeën goed op gang te komen. Maar nog allemaal heel enthousiast en lachend op de foto's de 1e wee-tjes filmend. Ze kwamen wel onmiddellijk zeer snel; om de 2 minuten. Rond een uur of 10 waren de weeën al vrij pittig en lastig om op te vangen. De wroedvrouw kwam en blijkbaar al 4 cm ontsluiting. 'Vol goede moed naar de volgende 6'kon ik toen nog grappen. Ze besloot de vliezen te breken om de boel te versnellen. En idd, zodra ik het water voelde vloeien werden de weeën verdomd pijnlijk. Twee uur later voelde ik een enorme druk, alsof ik naar 't toilet moest. De vroedvrouw besloot eerst nog eens te meten; nog geen cm meer, ik was op de 4 bijven steken. Ik mocht dus naar't toilet gaan; (probeer maar eens dat te doen met elke minuut een daverende wee die eindeloos duurt en waarvan je niet weet hoe je moet draaien of keren). Uiteindelijk rond één uur jammerde ik om een epidirale; de ene wee was nog niet voorbij of de andere kwam al; geen tijd om te recupereren. De anesthesist kwam en ik moest op de rand van het bed naar voren gebogen zitten. Ik hield het niet meer uit, k'had het gevoel dat dit echt niet ging - t' leek wel of ik ons prutske zou pletten; maar de vroedvrouw zei dat het nog lang niet zover was; de ruggeprik zat op z'n plaats en ik hijgde da'k de verandering al voelde, enkel nog een enorme druk; de anesthesist hield een spuit naar boven en lachte; de naald zit er al wel maar de verdoving moet nog worden ingespoten mevrouwtje; toen hadden we het plots door; k'moest onmiddellijk in de beugels; yep; volledige ontsluiting; ik was helemaal overdonderd. Alle aandacht en concentratie ging naar het persen. Drie keer haaaaaard persen en dan doorpuffen....'Kom nog eens alles geven voor de schoudertjes. Jajajaja, hoorde ik m'n man roepen (die leek plots weer op het toneel te verschijnen; tijdens het persen leek ik wel in trance en niets anders bestond nog; je lijf neemt het gewoon over). Ik kon nog net m'n dochtertje mee vastgrabbelen om ze op m'n buik te trekken. Mijn God, wat een moment; dat prachtig mooi warm wezentje lag hier plots in m'n armen; weg alle pijn en vermoeidheid en vragen; ze was zoals ze moest zijn; Onze Helena.

Achteraf wel grappig; k'had echt wel een paar dagen pijn van 'de ruggeprik die niet gebruikt werd'. Maar echt, 't is idd pijnlijk en lastig maar dat gaat voorbij, en 't eindresultaat laat je op slag alles vergeten; k'zou direct opnieuw doen. Heb 't geluk niet gescheurd of geknipt te zijn dus dat is echt wel comfortabel. En onze Helena is een echte droombaby; een zeer tevreden boeleke; ze eet flink alle flesjes leeg, geeft niets terug, en als ze toch eens huilt is ze zo snel getroost. ' Is een droom; maar ja, zo denkt elke kersverse mama over haar baby natuurlijk.

Meisjes; ik wens jullie echt allemaal een superbevalling toe; 't is zo'n wonderlijk moment die eerste ogenblikken dat je je kleintje ziet. Je kan je ogen er gewoon niet afhouden, 't is zo overrompelend.
Hopelijk verschijnen jullie verhalen hier ook snel....

Succes nog!!!!!!!!!!!!!!!!

[Wappie]

Weer hele mooie verhalen! Een hele dikke proficiat voor de nieuwe mama's

[jufnel]

Nena en Helena, welkom op de wereld!

Aan de mama's een dikke proficiat!!

[Dieke]

Proficiat aan alle nieuwe mamaatjes!!!

Hier nog drie weken te gaan... Enerzijds ben ik superblij, en anderzijds ook wat angstig; maar da's normaal, zeker?

[mies]

Lissa, jouw verhaal leest als een trein. Ik werd helemaal meegezogen zeg!
't Is echt wel snel gegaan, en niet eens gescheurd enzo. Super.

Een hele dikke proficiat met je Helena!

(hopelijk blijft het zo'n braveke he )

[wat is er mis?]

Lissa, ook voor jou een heel dikke proficiat! Wauw zeg goed dat het ook snel kan gaan met een inleiding hé

[Loeki]

Van harte Lissa!!!

[buffalogirltje]

Hier mjn verhaal:

Maandag (op de uitgerekende dag) kreeg ik weeën rond 6u. Ik maakte mijn vriend wakker maar twijfelde of het dat wel was en wuo niet met e vals alarm nr t zh vertrekken. Uiteindelijk heb ik 'dat gevoel' om de 5 min en denk ik toch dat we best vertrekken. Rond 9u komen we aan in het zh. Ik werd aan de monitor gelegd, had idd weeën aar nog niet hevig en niet regelmatig genoeg, toen had ik 1,5 cm opening. Dit bleef zo en tegen 17u had ik nog maar 3 cm. Ondertussen vragen ze of ik blijf of nog wat naar huis ga. Ik wou echt niet terug nr huis want hoe moest ik weten wnr ik dan wel terug moest komen? Ik kreeg een kamer op de kraamafdeling en moest weg van het verloskwartier. Zo gingen de weeën nog een tijdje door tot ik ze toch echt wel pijnlijk begon te vinden, veel erger dan s morgens. Blijkbaar ving ik de weeën steeds verkeerd op en moest ik meer ontspannen. De opening veranderde niet en men beslist om me de volgende ochtend in te leiden. Mijn vriend mocht kiezen of hij bleef of niet, we hadden allebei een voorgevoel dat hij toch beter bleef dus kreeg hij een veldbedje. Rond 24u kon ik de pijn echt niet meer verdragen en beslissen ze eindelijk dat ik e epidurale krijg met het risico dat de boel weer lam kon gelegd worden daardoor. De epidurale deed helemaal geen pijn en was een echte verlichting. Ik kon eindelijk een beetje slapen. Om 1u30 voel ik ineens iets heel raar, er ontplofte precies iets tussen mijn benen Mijn vliezen zijn eindelijk gebroken! Zou het dan toch? De epidurale heeft blijkbaar toch alles versneld en ik heb ineens 8cm. Een uurtje later heb ik volledige ontsluiting. We dommelen weer even weg en om 3u30 komt de gyn v wacht zeggen dat we er aan beginnen. Nog half slaperig beleven mijn vriend en ik de bevalling. Een keer of 5 persen en onze schat Louis kwam ter wereld. Het mooiste geschenk ooit!
Door de epi heb ik het persen mss minder intens beleefd, maar vond dat niet erg, had al zo afgezien.
Het leven is zo zalig nu!
Groetjes vanuit het ziekenhuis, Jessica en Louis (52 cm 3kg400)

[dinootje]

Proficiat met jullie flinke zoon!! En nu genieten hé!!!