PCO en Clomid

[philomeentje]

Mieke,

ik geloof dat het hier wel de plek is om eens je hart te luchten. Iedereen mag hier wel eens 'zagen', al denk ik niet dat er iemand vindt dat je gezeurd hebt!
Ik hoop voor jou ook dat het gelukt is, maar is dat niet zo: neem dan de tijd om te rouwen (zoals ze in Koppen zo mooi verwoord hadden), en probeer jezelf een beetje te herpakken. De stap naar een fertiliteitskliniek lijkt me inderdaad niet makkelijk, maar ik denk soms ook wel: "gelukkig bestaat er nog hulp, en word ik geholpen". Ik lees hier in het forum af en toe dat een behandeling toch wel werkt, en daar probeer ik me aan op te trekken. Al weet ik ook dat dat niet gemakkelijk is.
Sterkte, meid! En laat horen hoe het geweest is!

Liefs

[Miekec]

Dag Philomeentje,
Dankjewel voor je lieve woorden. Ik ben blij dat ik het allemaal eens van me heb afgeschreven. Ik probeer elke dag aan iets anders te denken, want het is deze week een spannende week. Ik wil er echt niet te hard op hopen, maar ergens vanbinnen doe je dat toch wel. Mijne man kon er in het begin ook nog heel nuchter over zijn, maar ik merk dat hij het ook moeilijker en moeilijker krijgt. Is dat bij jullie ook zo?
Onlangs heb ik ook een artikel gelezen over fibromen in een tijdschrift. Lijkt me inderdaad ook geen lachertje. Is deze al weggehaald of gaan ze dat op 8 november dan doen?
Ik hoop dat bij jullie ook alles in orde komt.
Lieve groeten,
Mieke

[philomeentje]

Hey Mieke,

in welk tijdschrift heb je dat artikel over fibromen gevonden? Ik weet niet wat er met het fibroom gebeurd is, ergens hoop ik dat ze het hebben weggehaald. Op 8 november heb ik een volgende afspraak bij de gyn en dan hoop ik dat hij mij kan vertellen wat ermee gebeurd is en wat de eventuele gevolgen zijn (laten we hopen geen gevolgen).
Mijn ventje zal uit zichzelf er niets over zeggen, maar ik merk wel dat hij ook al minder uit zichzelf zegt: 'het komt wel goed' en dat hij toch ook niet zeker meer is dat het allemaal wel goed komt. Hij zit er ook wel mee in, maar zal er niet zoveel over zeggen.
Probeer je zinnen toch wat te verzetten deze week, zorg dat je bezig blijft en niet te veel kan piekeren. Ik kan nu wel heel goede raad geven, maar ik lig zelf ook regelmatig wakker van het piekeren, hoor. Ik ben echt aan het aftellen tot mijn volgende afspraak bij de gyn. Had nooit gedacht dat ik daar zo op zou zitten wachten! Hopelijk gaat de week voor jou (en voor mij) toch vlug voorbij, hè.

Liefs*

[Miekec]

Hey Philomeentje,

Dat artikel was in de goed gevoel. Maar al wel een tijdje geleden hoor. Ben vandaag naar de acupunctuur geweest om me wat rustiger te maken en dat heeft duidelijk geholpen dus we kunnen er weer even tegen.

Hou me op de hoogte hé!
Liefs Mieke

[philomeentje]

Hé Mieke,

ik ben op de site van Goed Gevoel gaan zoeken onder het onderwerp 'fibromen' en heb daar een boeiend artikel gelezen (gedateerd september 2010). Ik ben deels wel gerustgesteld, want als het fibroom bij mij zodanig in de weg zat, dan heeft de gyn het wel verwijderd (ik was toch onder narcose en hij had al een gaatje gemaakt), denk ik. Hij zei ook dat het een fibroom buiten de baarmoeder was, denk ik. Maar ik ga het voor de zekerheid nog wel eens navragen als ik op consultatie mag. Ben toch wat gerustgesteld, mercikes hè.
Helpt zo'n acupunctuur? Ik ben niet zo vertrouwd met zo'n dingen.
Vlot het een beetje met de spannende week? Krijg je je dagen wat om zonder veel te piekeren?

Liefs*

[Miekec]

Hey Philomeentje,

Kben blij dat je wat gerustgesteld bent met dat artikel! Het is niet altijd goed om info op te zoeken op het internet, maar bepaalde sites zijn toch wel degelijk denk ik! Ik ben al drie maal naar de acupunctuur gegaan. In eerste instantie was dit voor mijn psychologische toestand, en ik moet zeggen het brengt me wel degelijk tot rust. Ook had ik gelezen dat vrouwen die acupunctuur doen, sneller zwanger kunnen worden in samenhang met fertiliteit enzo. Er bestaan wetenschappelijke onderzoeken van en daar vertellen ze dat die percentages toch wel verschillen. Dus ja ... Maar ik zeg het nog eens. Voor mij was de psychologische reden was de eerste reden. Ik ga elke week. Ze steekt dan op bepaalde plaatsen kleine naaldjes en ik moet dan ook met mijn buik onder een bepaalde lamp liggen. Hiervan ben ik de naam even kwijt.
Met mijn geduld gaat het moeilijker en moeilijker. kben nu al 2 dagen overtijd. Normaal moest ik woensdag beginnen aan de volgende cyclus, maar het blijft uit. Kdurf geen test te doen, want het is al een aantal keren voorgevallen dat ik op 30 dagen dan mijn menstruatie kreeg dus ...
tgaat dus moeilijk, maar ja
Liefs,
Mieke

[Bientje]

Hey Mieke,

Goed dat je toch het heft in handen hebt genomen om hier je verhaal van je af te schrijven. Ik denk dat wij allemaal kunnen bevestigen dat het compleet normaal is als je emmertje een keertje vol zit en dan doet het inderdaad goed om hier alles eventjes van je af te kunnen schuiven.
Ik heb de reportage in koppen ook gezien en ik was helemaal van de kaart. Je wordt weer eventjes met je neus op de feiten gedrukt hé!
Maar langs de andere kant, mijn guynaecologe zegt altijd: PCO is het beste probleem dat je kan hebben. Het is eventjes zoeken naar de juiste behandeling, maar eens je die hebt gevonden zijn de kansen groot om zwanger te worden zonder al te veel gedoe.

Nu begin ik aan dit laatste zelf wel te twijfelen hoor.
Ik had niet gedacht dat ondanks de clomid, het toch nog zolang zou duren.

Wij zijn nu al 16 maanden aan het proberen zwanger te worden, waarvan 6 maanden met de juiste dosis clomid.

De laatste tijd heb ik ongelooflijke buikpijn en ook zo'n opgezwoillen gevoel. Herkent iemand dit?

Dinsdag toch nog maar eens naar de gynae bellen voor een afspraak. Ik maak me weer zorgen, misschien is er weer iets anders???

Groetjes,
Bientje

[Miekec]

Hey Bientje,

Ik neem ook al ongeveer zo lang clomid en heb inderdaad ook heel veel last van opgezwollen, harde buiken en soms gaat dit ook gepaard met pijn. De pijn wisselt zich af. Deze laatste cyclus ben ik regelmatig 's nachts wakker geworden van pijnen in mijn buik. Het waren precies kei harde menstruatiepijnen terwijl het helemaal nog niet de moment was. Ik heb dit ook nooit gevraagd aan de gyneacoloog, maar ik ben van plan van dit dinsdag te vragen.
De moed niet opgeven!! Maar ik begrijp erg goed dat dat heel moeilijk is! Ik ben voor mezelf met een dagboek begonnen en elke keer als ik het wat moeilijk is, schrijf ik daar even in. Dat helpt me wel, want dan heb ik even alles van me afgeschreven. Misschien helpt je dit ook wel?
Liefs

Mieke

[philomeentje]

Hey meiden,

ik dacht dat ik gisteren iets gepost had, maar dat is blijkbaar niet op het forum geraakt. Dan doe ik maar een tweede poging.
@ bientje: als je je zorgen maakt, zou ik inderdaad toch maar een afspraak maken bij de gyn. Het was wel even een geruststelling dat je gyn gezegd heeft dat mensen met pco wel zwanger kunnen geraken, 't is alleen zoeken naar de manier waarop. Toen ik het las, bedacht ik mij dat mijn gyn dat helemaal in het begin ook gezegd heeft, maar dat ik het al vergeten was. Ikzelf had geen last van buikpijn en harde buiken van clomid, bij mij gebeurde er vooral naar het einde van die behandeling toe gewoon niets meer. Ik had wel vaak last van hoofdpijn. Het gekke is wel, dat nu ik niks neem (in afwachting van menopur), ik toch last heb van vanalles (humeurschommelingen, huilbuien, veel hoofdpijn,...). Ik zou denken dat ik toch aan de pillen zit, vreemd!
@ mieke: ik heb ook al overwogen om met een dagboek te beginnen, alles van me af te schrijven. Totnogtoe ben ik er nog niet mee gestart, maar het zit er waarschijnlijk nog wel aan te komen. 't is in ieder geval wel een goed idee. Gaat de tijd een beetje voorbij? Wanneer mag je testen? Of zijn je doorgekomen? Ik duim mee voor jou, meid!!

Liefs*

[Miekec]

Hey Philomeentje,

Ja men zijn doorgekomen, allé tis te zeggen. Kei vreemd. Vanmorgen een heel klein beetje en voor de rest niet veel meer. Ik heb wel veel erge menstruatiepijnen.(Vannacht van wakker geworden) Vandaag al wat tranen gelaten. Ben maar dingen gaan doen die me afleiden. Kheb zo mijn oven volle bak laten draaien om muffins te bakken. We zijn gaan wandelen, fietsen, .... Maar nu zijn men afleidingsmanoeuvres op en kom ik hier terecht. Mijn hoop is nu echt wel weg. Zo dadelijk moeten we gaan eten bij de schoonouders. Daar zijn steeds twee kleine kinderen bij. Eéntje van 2 maanden en ééntje van 1,5 jaar. De gesprekken aan tafel gaan dan ook alleen maar over deze jonge spruiten. Heel gezellig telkens voor ons. Vandaag of morgen gaat mijne man of ik er eens voor ontploffen, want soms is dit erg ondragelijk voor ons en dan zitten wij er voor aap bij! Zij kunnen zich precies niet in onze plaats stellen.

Hey Bientje,
Nu herinner in me terug dat mijn gyneacologe had gezegd dat je van clomid geen bijwerkingen kan hebben behalve af en toe een opgezwollen buik. Maar misschien kan je inderdaad beter eens telefoneren, want je eigen gyneacologe zal je waarschijnlijk meer gerust stellen! Laat maar iets weten hé!

Liefs,
Het "bommetje" Mieke

[Miekec]

Nu echt wel weg alle hoop. Bah
Veel gehuild gisteren!
Liefs

[philomeentje]

ooooh Mieke!

Huil het maar eens allemaal van je af, neem er echt je tijd voor. Schrijf het van je af: hier en in je dagboek. Je kan natuurlijk niet bezig blijven en alles ontvluchten. Neem er echt je tijd voor en raap jezelf dan pas terug samen. Hoe ging het familie-etentje gisteren? Heb je het overleefd? Ik kan het me heel goed voorstellen wat dat is, gelukkig is het bij ons in de familie nog niet zo ver. En je ? Al wat minder pijnlijk? Ik denk aan je!

Wij hadden zaterdag afgesproken met twee bevriende koppels. Het ene koppel weet van onze problemen, zij zitten in hetzelfde schuitje. Het derde koppel weet van niets, zij hebben al twee kindjes, eentje van 2 jaar en eentje van 6 maanden. Ik had met m'n ventje afgesproken dat als het over baby's zou gaan, en de vraag zou komen van 'en wanneer jullie?' dat we eerlijk zouden antwoorden. De vraag is niet gekomen, het gesprek is er zelfs niet over gegaan. Ik begin stilaan het gevoel te krijgen dat ze die vraag al niet meer durven stellen. Is het dan voor de buitenwereld duidelijk dat er iets mis is? Zie je dat aan mij? Ik hoop van niet, maar ik vind het wel heel erg. Ook vreselijk om tegen mensen die je zo goed kent, niks te kunnen zeggen over wat je nu het meest bezighoudt, waar je dag in dag uit mee worstelt. Ik heb er afgelopen nacht zelfs slecht door geslapen.

Liefs*
Griet

[Miekec]

Allé vooruit met de geit. Vandaag de stap gezet naar de fertiliteitskliniek. De gyneacologe heeft vandaag vooral geluisterd naar ons verhaal. We moesten ook allebei bloed laten trekken. Volgende week dinsdag moet ik een hystero.... (lang en moeilijk woord) laten doen bij de radioloog. (Hebben jullie dit misschien al gedaan? Ik moest alvast een pijnstiller op voorhand innemen.) En dan moeten we op 23 november terug om alle resultaten te bespreken. Ook heeft ze al een papier gegeven om op te sturen naar de ziekenkas ivm terugbetalingen voor insemenaties (Voor het geval dit moest nodig zijn, maar ze twijfelde precies nog). Het was een heel vriendelijk en gemoedelijk iemand. Het viel goed mee. Had vorige nacht niet veel geslapen van de zenuwen, maar dat was dus voor niets nodig.
Enfin nu weer even afwachten...

Ik ga volgende week voor je duimen hoor philomeentje! Ik hoop dat het allemaal wat meevalt!

@Bientje: Gaat het al wat beter met je? Ik heb vandaag van de gyneacoloog adressen gekregen van psychologen en psychiaters gespecialiseerd in het helpen van vrouwen in onze situaties.

Liefs,
Mieke

[philomeentje]

Dag allemaal,

een van m'n beste vriendinnen en lotgenoot heeft me gisteren verteld dat ze spontaan zwanger is. Ik ben blij voor haar, echt, maar ben gisteren emotioneel ingestort. Ze heeft me heel goed opgevangen, ze had het sowieso al goed aangebracht, en dat apprecieer ik enorm. Maar ik heb wel gisteren en vandaag tranen met tuiten gehuild. Ik vrees dat ik weer eens een emotionele weerbots heb gekregen, net nu ik toch weer een beetje uit het gat gekropen was. Mijn ventje is er ook niet goed van, maar is wel m'n steun en toeverlaat. Het is ook zo oneerlijk hè, en ik vind het vreselijk dat ik als persoon zo beïnvloed word door de hele situatie. Momenteel gaat het weer wel wat beter, ik heb me vandaag wat op m'n werk gestort (het onderwijs... véél vakantie, hoor ). We overleven het weer wel, met vallen en opstaan, hè. En ik ben echt blij voor mijn vriendin en haar man, want ze verdienen het, net als iedereen hier op het forum. We hebben ook afgesproken dat als ik niks van me laat horen, ze me wel op de hoogte houdt. Ik zou het vreselijk vinden als ik door mijn emotionele, lichamelijke, hormonale en psychische staat onze vriendschap zou verkwisten.
En ondertussen tellen we een beetje af naar de afspraak met de gyn, de tijd kruipt, maar gaat wel vooruit.

Mieke, ik ben blij dat het voor jou vandaag is meegevallen! Het stelt me ook wel een beetje gerust, moesten we ook zover zijn. Het formulier dat je bij het ziekenfonds moet indienen is hetzelfde als ik had voor de menopur, er is gewoon een ander kruisje aangevinkt.

Bientje, heb je al iets gehoord van je gyn?

Liefs*

[Miekec]

Hey Philomeentje,
Dat is inderdaad erg pijnlijk als je zo nieuws krijgt. Je wilt iets zo graag, maar het lukt niet ... En elke maand geraak je wat dieper in het putje. Langs de ene kant wil je op de hoogte gehouden worden van alle zwangerschappen en langs de andere kant weet je dat dit telkens erg pijnlijk is. Het is een heel dubbel gevoel dat erg schommelt. Wij moeten zo zaterdag naar de babyborrel van mijn beste vriendin haar zoontje. Jaren hebben we gezegd dat we samen zwanger gingen zijn enzovoorts enzovoorts ... .
Wij hebben hier ook vakantie en we gaan deze week veel op uitstap met ons tweetjes. Straks naar plankendael, morgen naar Brugge. We doen alles om nog eens goed te genieten van elkaar en zo goed als mogelijk alles eens uit onze kop te zetten.

Bientje, ik hoop dat je je gyneacoloog al hebt kunnen bereiken!


Liefs,
Mieke