geniet maar van jullie prachtige dochter!
Geboorteverhalen
-
buffalogirltje
- Berichten: 900
- Lid geworden op: 21 juli 2009, 19:51
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
LaBatsa
- Berichten: 784
- Lid geworden op: 1 september 2009, 14:49
Wat een mooie verhalen! Eindelijk heb ik eens tijd om op mijn gemak jullie ervaringen te lezen. Ik ben zelf vroedvrouw, dus ik heb wel al het één en ander meegemaakt, maar 't is toch eens leuk om te horen hoe jullie het allemaal ervaren.
Ik ben nu bijna 25 weken zwanger van mijn tweede kindje en als ik eerlijk ben, heb ik nu meer schrik voor de bevalling dan de eerste keer. Ik dacht toen dat ik wel wist wat mij te wachten stond, maar niet dus! En hoewel het een vlotte bevalling was, ben ik die verschrikkelijke pijn nog steeds niet vergeten.
Mijn verhaal gaat als volgt:
Ik had al een paar weken 2 cm ontsluiting, maar had nergens last van. Bij de controle op 37 weken, vermoedde de gyn wel dat hij de 40 weken niet zou halen, maar dat kon ik op die moment alleen maar toejuichen, want ik was die dikke buik echt wel zat. Een paar dagen later, op een dinsdagmorgen, hebben we nog eens goed gevreeën en daarna ben ik last beginnen te krijgen. Nog niet regelmatig en niet erg pijnlijk maar toch voelde ik dat er iets in gang was gezet. 's Nachts nog redelijk kunnen slapen en woensdag was 't weer van 't zelfde maar in de namiddag ben ik dan mijn slijmprop verloren. Woensdag nacht toch ook nog een paar uurtjes kunnen slapen, maar werd al vroeg wakker van de iets pijnlijkere voorweeën. Toen kwamen ze om de 5 min, maar ik kon niet echt zeggen dat het veel pijn deed, iets heviger dan menstruatiepijn, dus echt goed te doen. Donderdag ochtend tegen 11 uur dan toch maar richting materniteit vertrokken en daar bleek ik al 5 cm ontsluiting te hebben en een volledig verstreken baarmoederhals. Toen had ik zoiets van: is het dit maar? Zo kan ik er wel 10 krijgen! Helaas vielen de weeën weer stil en na een paar uurtjes afwachten, besloot de gyn dan maar om de vliezen te breken. Dat was om 14u30. En toen begon het. Ik zat nog op de bedpan en ik voelde meteen zeer pijnlijke weeën. Wat er toen volgde is met geen woorden te beschrijven, zo'n pijn had ik nog nooit gevoeld (en ik heb al het één en ander meegemaakt) Het leek alsof mijn buik openscheurde, onmenselijke pijn in mijn buik, rug en benen, waardoor ik in geen enkele houding nog goed lag. Na een half uur de ene wee na de andere, kon ik niet meer. Het was echt wat ze noemen een weeënstorm, amper tijd ertussen om te recupereren. Gelukkig bleek ik toen volledige ontsluiting te hebben. Het persen was een opluchting, ik kon de pijn echt wegduwen. Het persen zelf was ook heel anders dan ik mij had voorgesteld. Ik had echt gedacht dat ik het hoofdje zou voelen schuiven, maar dat was niet het geval. Ze hebben er zelfs een spiegel moeten bijhalen om mij te overtuigen dat hij echt wel opschoof
En dan na een half uurtje persen was hij daar: onze Thijs, 3220g en 51cm. Blauw en paars, maar hij huilde meteen. Door de snelle bevalling was al het bloed naar zijn hoofdje gestuwd, 't was precies een smurfje die eerste dagen!
Uiteindelijk heb ik dus maar een uur echt pijn gehad, maar die was zo intens dat ik het nog steeds niet vergeten ben. Pas op, ik zou het zo opnieuw doen, het is het waard, maar vergeten: dat nooit.
Ik ben nu bijna 25 weken zwanger van mijn tweede kindje en als ik eerlijk ben, heb ik nu meer schrik voor de bevalling dan de eerste keer. Ik dacht toen dat ik wel wist wat mij te wachten stond, maar niet dus! En hoewel het een vlotte bevalling was, ben ik die verschrikkelijke pijn nog steeds niet vergeten.
Mijn verhaal gaat als volgt:
Ik had al een paar weken 2 cm ontsluiting, maar had nergens last van. Bij de controle op 37 weken, vermoedde de gyn wel dat hij de 40 weken niet zou halen, maar dat kon ik op die moment alleen maar toejuichen, want ik was die dikke buik echt wel zat. Een paar dagen later, op een dinsdagmorgen, hebben we nog eens goed gevreeën en daarna ben ik last beginnen te krijgen. Nog niet regelmatig en niet erg pijnlijk maar toch voelde ik dat er iets in gang was gezet. 's Nachts nog redelijk kunnen slapen en woensdag was 't weer van 't zelfde maar in de namiddag ben ik dan mijn slijmprop verloren. Woensdag nacht toch ook nog een paar uurtjes kunnen slapen, maar werd al vroeg wakker van de iets pijnlijkere voorweeën. Toen kwamen ze om de 5 min, maar ik kon niet echt zeggen dat het veel pijn deed, iets heviger dan menstruatiepijn, dus echt goed te doen. Donderdag ochtend tegen 11 uur dan toch maar richting materniteit vertrokken en daar bleek ik al 5 cm ontsluiting te hebben en een volledig verstreken baarmoederhals. Toen had ik zoiets van: is het dit maar? Zo kan ik er wel 10 krijgen! Helaas vielen de weeën weer stil en na een paar uurtjes afwachten, besloot de gyn dan maar om de vliezen te breken. Dat was om 14u30. En toen begon het. Ik zat nog op de bedpan en ik voelde meteen zeer pijnlijke weeën. Wat er toen volgde is met geen woorden te beschrijven, zo'n pijn had ik nog nooit gevoeld (en ik heb al het één en ander meegemaakt) Het leek alsof mijn buik openscheurde, onmenselijke pijn in mijn buik, rug en benen, waardoor ik in geen enkele houding nog goed lag. Na een half uur de ene wee na de andere, kon ik niet meer. Het was echt wat ze noemen een weeënstorm, amper tijd ertussen om te recupereren. Gelukkig bleek ik toen volledige ontsluiting te hebben. Het persen was een opluchting, ik kon de pijn echt wegduwen. Het persen zelf was ook heel anders dan ik mij had voorgesteld. Ik had echt gedacht dat ik het hoofdje zou voelen schuiven, maar dat was niet het geval. Ze hebben er zelfs een spiegel moeten bijhalen om mij te overtuigen dat hij echt wel opschoof
En dan na een half uurtje persen was hij daar: onze Thijs, 3220g en 51cm. Blauw en paars, maar hij huilde meteen. Door de snelle bevalling was al het bloed naar zijn hoofdje gestuwd, 't was precies een smurfje die eerste dagen!Uiteindelijk heb ik dus maar een uur echt pijn gehad, maar die was zo intens dat ik het nog steeds niet vergeten ben. Pas op, ik zou het zo opnieuw doen, het is het waard, maar vergeten: dat nooit.
-
Dreaming Mom
- Berichten: 94
- Lid geworden op: 8 januari 2010, 19:57
-
Dieke
- Berichten: 653
- Lid geworden op: 6 juli 2009, 13:02
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 6 gasten