He lieve meiden,
Allereerst heel hartelijk bedankt voor jullie bemoedigende reacties. Ik voel me al iets minder 'freaky'
Ten tweede sorry voor de late reactie maar het is hier reuzedruk geweest.
Liezeke, jij weet als geen ander hoe oneerlijk het leven kan zijn en ik kan je optimisme en positieve ingesteldheid alleen maar bewonderen. Ik hoop voor jou dat je snel goed nieuws mag komen brengen.
Mies, zo ga je uiteindelijk het leven ook bekijken hè. Wij weten wel dat het leven niet altijd te plannen valt,maar we zijn daardoor wel veel sterker geworden en we weten wat de echte waarde van het leven is.
Trouwens alles wat je schrijft klinkt zo bekend hè. Ook wat je schrijft over de (on)eerlijkheid van het leven. Daar zit ook wel mee. Maar het is inderdaad een vorm van bagage. Het is hier echt niet dat ik de ganse dag depressief rondloop, integendeel ik ben zelfs heel erg gelukkig. Elke dag opnieuw ben ik ontzettend dankbaar voor mijn twee kinderen. Ik geniet van hen tot en met. Het gezinnetje waar ik eindelijk zo lang op heb gewacht is eindelijk compleet.
Maar af en toe steekt dat "enge" gevoel de kop op en dat voelt dan wel heel scherp aan, maar ik kan het wel plaatsen én heel erg snel achter mij laten en dat is al veel.
Prutske, en ja, na al die jaren zijn we eindelijk zwanger en kijken we zo uit naar die heerlijke kraamtijd en dan wordt ons dat ook nog ontnomen. Dat heb ik echt vreselijk gemist. En dikke buiken zijn ook hierdoor nog moeilijk voor mij. Ik ben immers nooit zo ver geraakt. Maar nogmaals, op dit moment kan ik alleen maar heel blij en dankbaar zijn dat het zo goed met haar is afgelopen.
Bij mij waren mijn vliezen op 29w gebroken. Ik heb nog een week op de MIC gelegen en heb longrijping gehad maar exact een week later braken mijn weeën door en is ze geboren. Hier voel ik vooral een woede naar mijn gyn toe. Op de controle van 26 weken was ze al aan het indalen en ik voelde me vreselijk slecht. Maar volgens hem was er geen probleem en hij heeft me gewoon laten werken gaan. Op 28 weken heb ik nog eens gebeld en gevraagd om aub langs te mogen komen want ik hield het niet meer uit. Ook daar kreeg ik weer te horen dat ik het rustig aan moest doen, oplossingen moest zoeken in mijn huishouden en dat het wel allemaal zo'n vaart niet zou lopen. En tja, een paar dagen later braken mijn vliezen. Ik heb hem vertrouwd en ben boos op hem omdat hij mijn klachten niet beter heeft ingeschat en boos op mezelf omdat ik niet gewoon naar de huisarts ben gegaan om ziekteverlof te nemen. Ja, heel die couveusetijd is een extra verwerking. Maar nogmaals, ze doet het goed nu en daar trek ik me aan recht.
En wat ik dan ook nog jammer vind aan mijn zwangere schoonzus is dat ze dadelijk gevraagd heeft om alle babyspulletjes te bewaren. En dit terwijl we noit iets van haar hebben gehad. Mijne zoon heeft nooit enige kado gehad, geen spaarcentje, kaartje, prulleke, namiddagje cinema, niks... En ze is meter van Yade en ook zij heeft ook nog niks gehad. En eigenlijk gaat het me daar ook niet om, maar ze doet ook geen moeite. Ze stuurt nooit eens een sms om te zien hoe het met haar gaat, komt nooit eens spontaan langs maar ik zou wel alle babyspullen moeten bewaren en haar geven? Daar heb ik het dus wel moeilijk mee. Maar ja, da's een ander zaak...
Nogmaals iedereen heel hartelijk bedankt voor jullie begrip, steun en bemoedigende woorden en het is bij deze weer duidelijk; je weet pas zelf wat iets inhoudt en hoe pijnlijk iets kan zijn als je het zelf meemaakt.
Liefs,
Nessie
)
