Moppertopic voor mama's
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
Dikke knuffel Vereltje! Hopelijk geneest het idd snel!
Ik kom ook eens mopperen. Ik kan er eigenlijk niet veel over zeggen (ge weet nooit wie hier meeleest), maar het moet er eens uit, ik word er gewoon depri van. Ik haat het om stiefmama te zijn. 't Is te zeggen, ik heb geen problemen met de kids, ik zie ze heel graag, en dat gaat heel erg goed, maar ik heb problemen met de ex van mijn man. Niet dat we ruzie hebben of zo, want we spreken eigenlijk niet tegen mekaar, maar ze heeft 2 weken geleden een mail gestuurd (die ik zogezegd niet mocht lezen) dat mijn man nu wel een nieuw leven heeft met mij en Seppe, maar dat hij ook aan zijn 2 andere kinderen moet denken, en dat ze niet gelukkig zijn bij ons en blablabla. Ik weet zeker dat ze ongelijk heeft. Mijn man ziet zijn 3 kinderen even graag, en ik ben een supergoeie stiefmama (al zeg ik het zelf
- ik ben heel veel bezig met hun schoolwerk en andere dingen), maar door die mail heeft ze precies alles kapotgemaakt. Ze heeft zelf al veel domme domme dingen gedaan, en wij zijn er altijd geweest voor de jongens en nu doet ze dit. 't Zijn allemaal maar kleine dingen, maar ik kan het niet van me afzetten. En ik zie geen oplossing 
Sorry voor 't gezaag, maar tmoest er even uit.
Véro.
xx
Ik kom ook eens mopperen. Ik kan er eigenlijk niet veel over zeggen (ge weet nooit wie hier meeleest), maar het moet er eens uit, ik word er gewoon depri van. Ik haat het om stiefmama te zijn. 't Is te zeggen, ik heb geen problemen met de kids, ik zie ze heel graag, en dat gaat heel erg goed, maar ik heb problemen met de ex van mijn man. Niet dat we ruzie hebben of zo, want we spreken eigenlijk niet tegen mekaar, maar ze heeft 2 weken geleden een mail gestuurd (die ik zogezegd niet mocht lezen) dat mijn man nu wel een nieuw leven heeft met mij en Seppe, maar dat hij ook aan zijn 2 andere kinderen moet denken, en dat ze niet gelukkig zijn bij ons en blablabla. Ik weet zeker dat ze ongelijk heeft. Mijn man ziet zijn 3 kinderen even graag, en ik ben een supergoeie stiefmama (al zeg ik het zelf
- ik ben heel veel bezig met hun schoolwerk en andere dingen), maar door die mail heeft ze precies alles kapotgemaakt. Ze heeft zelf al veel domme domme dingen gedaan, en wij zijn er altijd geweest voor de jongens en nu doet ze dit. 't Zijn allemaal maar kleine dingen, maar ik kan het niet van me afzetten. En ik zie geen oplossing Sorry voor 't gezaag, maar tmoest er even uit.
Véro.
xx
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Hé vero,
dikke knuf hoor. Zo lelijk van die vrouw. Of ze al dan niet gelijk heeft, is moeilijk over te oordelen (en persoonlijk denk ik dat het kwaadwillig opzet is) maar de manier waarop ze zo iets doet is gewoon onvolwassen en onvergeeflijk.
Als iemand met zo een 'probleem' of 'zorgen' zit, moet je dat persoonlijk bespreken en toch geen mail sturen.
Geschreven woorden blijven altijd langer hangen dan gesproken woorden, al kunnen ze even kwetsend zijn.
Het feit dat zij het er met jullie (of met je man) er niet persoonlijk kan over hebben wil mss zeggen dat het onwaarheid is of dat ze jullie (jou) op stang wil jagen
mss is ze zelfs jaloers?
Wat zegt je ventje er over?
Als ik jou was zou ik eens rustig met je stiefkinderen spreken, zonder te verwijzen naar die mail, maar vragen of ze zich goed voelen bij jullie en of ze het leuk vinden een broertje te hebben.
En inderdaad, op die manier is het niet leuk om stiefmama te zijn!
hopelijk voel je je snel beter!!
dikke knuf hoor. Zo lelijk van die vrouw. Of ze al dan niet gelijk heeft, is moeilijk over te oordelen (en persoonlijk denk ik dat het kwaadwillig opzet is) maar de manier waarop ze zo iets doet is gewoon onvolwassen en onvergeeflijk.
Als iemand met zo een 'probleem' of 'zorgen' zit, moet je dat persoonlijk bespreken en toch geen mail sturen.
Geschreven woorden blijven altijd langer hangen dan gesproken woorden, al kunnen ze even kwetsend zijn.
Het feit dat zij het er met jullie (of met je man) er niet persoonlijk kan over hebben wil mss zeggen dat het onwaarheid is of dat ze jullie (jou) op stang wil jagen
mss is ze zelfs jaloers?
Wat zegt je ventje er over?
Als ik jou was zou ik eens rustig met je stiefkinderen spreken, zonder te verwijzen naar die mail, maar vragen of ze zich goed voelen bij jullie en of ze het leuk vinden een broertje te hebben.
En inderdaad, op die manier is het niet leuk om stiefmama te zijn!
hopelijk voel je je snel beter!!
-
dinootje
- Berichten: 724
- Lid geworden op: 14 december 2009, 14:36
Véro, dit is altijd een moeilijke kwestie hé. Ik heb geen stiefkindjes, maar ventje is wel stiefpapa van de zoon en de zoon heeft ook een stiefmama.
Voor ventje is het ook soms moeilijk, hij voelt zich soms geremd in zijn "ouderlijke taken" omdat hij schrik heeft tegen de papa in te gaan of zo.
Nu is het bij ons wel zo dat wij goed overeenkomen. Ik heb zelfs meer contact met de stiefmama dan met de papa van de zoon, gewoon omdat zij de hele moederrol daar op zich genomen heeft en ik dus alle praktische zaken met haar moet regelen.
In het begin ging dat totaal niet, ik kon het langs geen kanten verdragen dat zij aan mijn kind kwam (zoon was pas 8m als de papa met haar begonnen is terwijl hij nog bij mij woonde).
Pas toen de zoon naar school begon te gaan, heb ik hem laten uitslapen bij de papa en nu is de tijd zowat verdeeld.
Ik heb alle begrip voor de stiefmama, ik zeg haar dikwijls "chapeau wat jij allemaal doet voor mijn zoon" en ik bedank haar ook soms, want het had ook een stiefmama kunnen zijn die van de zoon niets moest weten- al zou de papa dat niet toegestaan hebben.
Maar het is en het blijft moeilijk en keihard om je kind af te geven, om hem te delen en zo vaak te missen. Om hem te zien thuiskomen met een nieuw kapsel, om zijn geur niet te herkennen omdat ze andere douchegel gebruiken of hem parfum opdoen, om hem kleren aan te zien hebben die ik helemaal niet graag zie, om hem bruin van reis te zien terugkomen maar zelf niet geweest te zijn, om de helft van zijn leven te missen,...
en de eerste persoon waarop ik mij soms afreageer is idd. op de stiefmoeder, maar wel persoonlijk tegen haar (en enkel op momenten dat ik mij gekrenkt voel in mijn moederrol omdat ze mijn manier van omgaan met de zoon in vraag stelt of zo). Ik heb veel respect voor haar (en voor mijn ventje) want het moet niet makkelijk zijn (ze heeft zelf ook geen kids) voor haar, zeker met mijn grillen in het begin van hun relatie. Alhoewel, die grillen van mij vond ik wel normaal, zij had tenslotte de vader van mijn baby afgepakt.
Maar achteraf bekeken moest het gewoon zo zijn, ventje is echt de man van mijn leven, en de papa van de zoon was eigenlijk een jeugdliefde die wat uit de hand gelopen is (ik was pas 20 van de zoon) en met wie het echt nooit zou klikken om te blijven samenwonen. Allé ja, het is ook niet voor niks geweest dat hij met de stiefmama aangepapt heeft.
Maar... het blijft moeilijk voor een mama (en natuurlijk ook voor een papa) om haar kindje af te staan. Ik denk dat jullie dit allemaal wel begrijpen, gezien hetgeen ik hier allemaal lees over loslaten en crèche en werken enz.
Nu is het natuurlijk allemaal al zo lang geleden, de zoon kent de stiefmama al bijna 9 jaar en de stiefpapa al bijna 7 jaar, maar toch, je kind afgeven blijft gewoon keihard pijn doen. Natuurlijk zien de stiefouders het kind ook graag intussen hé, het is voor hen een beetje als een geadopteerd kind denk ik. De stiefmama heeft mij zelfs al gevraagd of ze de zoon nog te zien zou krijgen moesten zij en de papa uiteen gaan. Ja natuurlijk wel, dat ventje is aan haar gehecht geraakt in al die jaren, maar het is nu ook niet zo dat ik de tijd dan in 3 zou beginnen delen of zo. Ze zou dan wel tevreden moeten zijn met een bezoekje of een weekendje zoals een tante of zoiets. En dat is ook een moeilijk aspect aan stiefouder zijn denk ik. Je hecht je aan de kinderen, je houdt ervan en toch blijft het soms een onzekere situatie.
Voor ventje is het ook soms moeilijk, hij voelt zich soms geremd in zijn "ouderlijke taken" omdat hij schrik heeft tegen de papa in te gaan of zo.
Nu is het bij ons wel zo dat wij goed overeenkomen. Ik heb zelfs meer contact met de stiefmama dan met de papa van de zoon, gewoon omdat zij de hele moederrol daar op zich genomen heeft en ik dus alle praktische zaken met haar moet regelen.
In het begin ging dat totaal niet, ik kon het langs geen kanten verdragen dat zij aan mijn kind kwam (zoon was pas 8m als de papa met haar begonnen is terwijl hij nog bij mij woonde).
Pas toen de zoon naar school begon te gaan, heb ik hem laten uitslapen bij de papa en nu is de tijd zowat verdeeld.
Ik heb alle begrip voor de stiefmama, ik zeg haar dikwijls "chapeau wat jij allemaal doet voor mijn zoon" en ik bedank haar ook soms, want het had ook een stiefmama kunnen zijn die van de zoon niets moest weten- al zou de papa dat niet toegestaan hebben.
Maar het is en het blijft moeilijk en keihard om je kind af te geven, om hem te delen en zo vaak te missen. Om hem te zien thuiskomen met een nieuw kapsel, om zijn geur niet te herkennen omdat ze andere douchegel gebruiken of hem parfum opdoen, om hem kleren aan te zien hebben die ik helemaal niet graag zie, om hem bruin van reis te zien terugkomen maar zelf niet geweest te zijn, om de helft van zijn leven te missen,...
en de eerste persoon waarop ik mij soms afreageer is idd. op de stiefmoeder, maar wel persoonlijk tegen haar (en enkel op momenten dat ik mij gekrenkt voel in mijn moederrol omdat ze mijn manier van omgaan met de zoon in vraag stelt of zo). Ik heb veel respect voor haar (en voor mijn ventje) want het moet niet makkelijk zijn (ze heeft zelf ook geen kids) voor haar, zeker met mijn grillen in het begin van hun relatie. Alhoewel, die grillen van mij vond ik wel normaal, zij had tenslotte de vader van mijn baby afgepakt.
Maar achteraf bekeken moest het gewoon zo zijn, ventje is echt de man van mijn leven, en de papa van de zoon was eigenlijk een jeugdliefde die wat uit de hand gelopen is (ik was pas 20 van de zoon) en met wie het echt nooit zou klikken om te blijven samenwonen. Allé ja, het is ook niet voor niks geweest dat hij met de stiefmama aangepapt heeft.
Maar... het blijft moeilijk voor een mama (en natuurlijk ook voor een papa) om haar kindje af te staan. Ik denk dat jullie dit allemaal wel begrijpen, gezien hetgeen ik hier allemaal lees over loslaten en crèche en werken enz.
Nu is het natuurlijk allemaal al zo lang geleden, de zoon kent de stiefmama al bijna 9 jaar en de stiefpapa al bijna 7 jaar, maar toch, je kind afgeven blijft gewoon keihard pijn doen. Natuurlijk zien de stiefouders het kind ook graag intussen hé, het is voor hen een beetje als een geadopteerd kind denk ik. De stiefmama heeft mij zelfs al gevraagd of ze de zoon nog te zien zou krijgen moesten zij en de papa uiteen gaan. Ja natuurlijk wel, dat ventje is aan haar gehecht geraakt in al die jaren, maar het is nu ook niet zo dat ik de tijd dan in 3 zou beginnen delen of zo. Ze zou dan wel tevreden moeten zijn met een bezoekje of een weekendje zoals een tante of zoiets. En dat is ook een moeilijk aspect aan stiefouder zijn denk ik. Je hecht je aan de kinderen, je houdt ervan en toch blijft het soms een onzekere situatie.
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
Dinootje, ik begrijp zeer goed dat het als mama niet gemakkelijk is om je kinderen door iemand anders mee te laten opvoeden. Maar in onze situatie is het toch anders hoor. De mama heeft veel veel domme dingen gedaan, wij hebben de jongens altijd opgevangen en gezwegen (ook voor het goed van de jongens). Het enige wat haar interesseert is uiterlijk vertoon (merkkledij, weggaan, enz.), de rest interesseert haar niet. Ik denk niet dat ze ooit helpt met huiswerk, ze tekent de agenda's niet, enz. En nu ineens, sinds een paar weken, zet ze haar handtekening boven de mijne als ik de agenda's teken. Ik zou liever hebben dat ze het in mijn gezicht zegt als ze iets niet wil of zo, maar zo'n achterbakse mails sturen helpt totaal niet. Integendeel, ik heb op den duur geen zin meer om nog met de jongens op te trekken, en zelfs onze relatie lijdt eronder. We hebben haar uitgenodigd voor een gesprek na die ene mail. Haar reactie: ik wil even rust nu, ik heb al stress genoeg 
Véro.
xx
Véro.
xx
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Vero, mega mega dikke knuf. Het is natuurlijk moeilijk te oordelen als je de situatie niet ten gronde kent. Maar het is idd zoals Sterretje zegt, ze had nooit een mail mogen sturen, maar het wel openlijk vertellen (eventueel alleen tegen de papa als ze het tegen u niet durfde); maar een mail is idd zo "vaststaand". En het feit dat ze er niet over wil praten is ook niet goed te praten.
Ik begrijp ook wel Dinootje, die aangeeft dat het als moeder niet makkelijk moet zijn je kind te "delen" met anderen (ikzelf zou er niet aan mogen denken).
En ja ik kan echt geloven dat dit werkt op jullie relatie en jouw omgang met de kinderen. Het zou niet mogen hé, maar je kan het niet ontlopen hé. Tis zo moeilijk hé om goed te doen en soms kan je dat gewoon niet. Zou de ex van je man niet "gewoon jaloers" zijn?
Ik begrijp ook wel Dinootje, die aangeeft dat het als moeder niet makkelijk moet zijn je kind te "delen" met anderen (ikzelf zou er niet aan mogen denken).
En ja ik kan echt geloven dat dit werkt op jullie relatie en jouw omgang met de kinderen. Het zou niet mogen hé, maar je kan het niet ontlopen hé. Tis zo moeilijk hé om goed te doen en soms kan je dat gewoon niet. Zou de ex van je man niet "gewoon jaloers" zijn?
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Vero,
Als 't een troost mag zijn: ik ken veel stiefmama's en papa's en altijd komt dat terug hoor: het feit van je niet 100% geapprecieerd te voelen voor alles wat je doet. Als't niet door de kinderen is (pubers weten stiefmama's dikwijls ook nog al eens te kwetsen), dan is't wel door de ex. 't Is een hele lastige situatie die overal zeer gevoelig ligt.
Maar als ik je zo hoor doe je je best voor hen en uiteraard zie je ze graag, dus das toch het belangrijkste.
Maar ik begrijp 100% dat't blijft steken als ze dat zegt en dat dat blijft hangen. Gewoon zo'n rotgevoel waarvan je weet dat't eigenlijk de moeite niet is, maar waar je ook niet direct vanaf geraakt he...
sterkte hoor, die bui gaat vast ook wel weer over
Als 't een troost mag zijn: ik ken veel stiefmama's en papa's en altijd komt dat terug hoor: het feit van je niet 100% geapprecieerd te voelen voor alles wat je doet. Als't niet door de kinderen is (pubers weten stiefmama's dikwijls ook nog al eens te kwetsen), dan is't wel door de ex. 't Is een hele lastige situatie die overal zeer gevoelig ligt.
Maar als ik je zo hoor doe je je best voor hen en uiteraard zie je ze graag, dus das toch het belangrijkste.
Maar ik begrijp 100% dat't blijft steken als ze dat zegt en dat dat blijft hangen. Gewoon zo'n rotgevoel waarvan je weet dat't eigenlijk de moeite niet is, maar waar je ook niet direct vanaf geraakt he...
sterkte hoor, die bui gaat vast ook wel weer over
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Dikke knuf Véro...
Zoals ik 't lees heb je je best gedaan. Uitgenodigd voor een gesprek. En ze wil niet. Tja. Je kan haar niet dwingen hé.
Tis heel heel jammer dat ze zo doet en natuurlijk kwetst het je, maar het zou nog veel jammerder zijn moest dit in de weg komen tussen jou en je stiefkindjes hé. Mss "gewoon" ergens je grenzen trekken? Geef haar gewoon die macht niet, dat zij iets kan veranderen aan de relatie tussen jou en je stiefkindjes en je man.
Zoals ik 't lees heb je je best gedaan. Uitgenodigd voor een gesprek. En ze wil niet. Tja. Je kan haar niet dwingen hé.
Tis heel heel jammer dat ze zo doet en natuurlijk kwetst het je, maar het zou nog veel jammerder zijn moest dit in de weg komen tussen jou en je stiefkindjes hé. Mss "gewoon" ergens je grenzen trekken? Geef haar gewoon die macht niet, dat zij iets kan veranderen aan de relatie tussen jou en je stiefkindjes en je man.
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
Bokje, ik denk ook wel dat jaloezie er voor een groot deel mee te maken heeft.
Loeki, je hebt volledig gelijk. Ik zou het gewoon van me af moeten kunnen zetten, want hoe meer ik erover pieker, hoe minder ik het nog zie zitten, en dan heeft ze precies wat ze wil. Probleem is dat ik het deze keer precies niet van me af kan zetten. Het is altijd iets, en dan betert dat wel weer terug, maar dan is er weer iets, en op den duur zie je gewoon geen oplossing meer. Ik zeg altijd: "nog 10 jaar en dan zijn de kinderen het huis uit, en dan hebben we hopelijk met haar niks meer te maken" Maar 10 jaar is nog lang hé.
En ergens wil ik ook gewoon dat mijn man eens op tafel klopt, en tegen haar zegt dat ik het goed doe, en dat ik de kinderen graag zie. Dat hij eens voor me opkomt. Maar ja, ik weet niet of het iets zou uithalen.
Maar merci allemaal voor de bemoedigende woorden, het moest er echt eens uit. Gewoon jullie reacties lezen, geeft me alweer wat moed.
Véro.
xx
Loeki, je hebt volledig gelijk. Ik zou het gewoon van me af moeten kunnen zetten, want hoe meer ik erover pieker, hoe minder ik het nog zie zitten, en dan heeft ze precies wat ze wil. Probleem is dat ik het deze keer precies niet van me af kan zetten. Het is altijd iets, en dan betert dat wel weer terug, maar dan is er weer iets, en op den duur zie je gewoon geen oplossing meer. Ik zeg altijd: "nog 10 jaar en dan zijn de kinderen het huis uit, en dan hebben we hopelijk met haar niks meer te maken" Maar 10 jaar is nog lang hé.
En ergens wil ik ook gewoon dat mijn man eens op tafel klopt, en tegen haar zegt dat ik het goed doe, en dat ik de kinderen graag zie. Dat hij eens voor me opkomt. Maar ja, ik weet niet of het iets zou uithalen.
Maar merci allemaal voor de bemoedigende woorden, het moest er echt eens uit. Gewoon jullie reacties lezen, geeft me alweer wat moed.
Véro.
xx
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Arme Véro, ik leef met je mee, voelt zo onrechtvaardig he. Ik hoop dat het zich snel oplost !
En arme dinootje, ik leef ook met jou mee, want heb het zelf al een aantal keer gedacht, ik zou er niet mee kunnen leven als ik ons Fleur met iemand anders zou moeten delen.
Ik begrijp jullie beiden, en als moeder begrijpen jullie vast ook elkaar. Jullie verhalen grijpen mij allebei aan en ik kan niet veel toevoegen aan wat er hier al staat, maar ik hoop dat jullie lieve moederhartjes snel weer blij mogen kloppen
En arme dinootje, ik leef ook met jou mee, want heb het zelf al een aantal keer gedacht, ik zou er niet mee kunnen leven als ik ons Fleur met iemand anders zou moeten delen.
Ik begrijp jullie beiden, en als moeder begrijpen jullie vast ook elkaar. Jullie verhalen grijpen mij allebei aan en ik kan niet veel toevoegen aan wat er hier al staat, maar ik hoop dat jullie lieve moederhartjes snel weer blij mogen kloppen
-
dinootje
- Berichten: 724
- Lid geworden op: 14 december 2009, 14:36
zo te zien mag ik mijn beide handjes kussen dat alles bij ons zo sereen verloopt. Ik lag net 3 dagen in het ziekenhuis met voorweeen (zie ander topic), en de stiefmama heeft me zelfs gebeld om te vragen hoe het met me ging nadat ze het gehoord had van de papa. Want de zoon die heeft het natuurlijk direct willen doorbellen naar de papa (en ik kan me voorstellen dat er gezinnen zijn waar de kids dit niet eens zouden mogen van een van de ouders), ook dat hij door 's nachts uit zijn bed te moeten woensdag niet naar school hoefde.
Wij proberen altijd te denken vanuit de zoon, de papa en ik hebben ook gescheiden ouders en beseffen hoe lastig het is er middenin te zitten, dus vermijden we die situaties. Niet altijd leuk hoor, bv op schoolfeest met je ex samen aan tafel zitten, maar anders moet de zoon altijd heen en weer lopen en dat willen we niet
Wij proberen altijd te denken vanuit de zoon, de papa en ik hebben ook gescheiden ouders en beseffen hoe lastig het is er middenin te zitten, dus vermijden we die situaties. Niet altijd leuk hoor, bv op schoolfeest met je ex samen aan tafel zitten, maar anders moet de zoon altijd heen en weer lopen en dat willen we niet
Laatst gewijzigd door dinootje op 12 november 2010, 19:00, 1 keer totaal gewijzigd.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 1 gast