Welke poedermelk?

[JD]

Pff, weer een helse nacht gehad!
In bed tegen 20u na een flesje van 230ml.
Tegen 22u30 wakker (ondertussen al 3 keer tut gaan geven) en dan maar zijn 'droomvoeding' gegeven (tegenwoordig wordt hij steeds wakker voor ik de kans krijg om zijn droomvoeding te geven). Opnieuw 180ml binnen.
De volgende uren verschillende keren tut gaan geven (neusje is wat verstopt, dus is veronderstel ik tijdelijk). Om 2u15 BV gegeven. Om 5u15 ontroostbaar en dan maar flesje gegeven... 160ml gedronken en zou meer gedronken hebben was de fles niet leeg geweest. Daarna niet in bed gewillen, dus maar bij ons gelegd.
Om 7u45 zijn normale fles geweigerd...

Tja, ik denk dat het dus duidelijk wordt dat hij tijdens de nacht misschien voeding vraagt bij wijze van aandacht of troost of ... wie zal het zeggen.
Heb er vanmorgen over gesproken met één van de verzorgsters in de crèche. Haar advies: na de droomvoeding laten wenen en pas vanaf 6u eventueel weer eten geven. SLIK!

Dat laatste zal ik nog niet kunnen denk ik. Zeker niet omdat hij nog maar een paar dagen alleen op zijn kamertje slaapt.
Denk wel dat ik vanavond de babyfoon niet meer zal aanzetten. In de hoop dat we dus enkel nog wakker worden als het echt menens is (deze nacht twee keer opgeweest om tut te geven en tegen dat ik aan zijn bedje was, had hij die dus zelf al gevonden).
En als dat niet lukt vrees ik dat ik inderdaad de harde middelen zal moeten gebruiken...

Vanavond zal ik wel ipv boterhammen te geven om 18u al eens beginnen met een flesje, daarna dan om 20u30 zijn avondflesje en om 23u zijn droomvoeding... Ben eens benieuwd.

[Liefje]

Ook een knuffel van mij JD! Ik kan geloven dat je moe bent Toen Fien zo'n periode slecht sliep, heb ik ook een paar keer mijn oordopjes ingedaan omdat ik het niet meer kon opbrengen om mijn bed uit te komen 's nachts. Voel je dus helemaal niet schuldig over je gevoel om zoonlief te 'verbannen' - je zou voor minder!
En je ventje, tsja dat herken ik wel een beetje. Soms wil je gewoon stoom afblazen en hoop je dat ventje sterk is en de hele boel van je overneemt, ipv met je mee te flippen. Maar hij doet dat vast omdat hij je graag ziet en 'schrikt' van jouw emotionele uitbarsting.

Je hebt al veel mogelijke tips gehad en ik heb ze niet allemaal gelezen, maar je zoontje gewoon laten zeuren in bed, of enkel gaan om een tutje te geven en geen fles/bv? Als het troost is ipv echte honger, dan zou hij die boodschap toch na een paar nachten kunnen begrijpen. Hij is er oud genoeg voor.

Veel sterkte hoor!!

[JD]

Bedankt voor jullie lieve woorden!

Ben blij (sorry voor het woord Liefje) om te horen dat ik niet de enige ben die het soms moeilijk heeft om uit bed te komen om zoonlief te troosten.

Waar ik me zorgen over maak: wat is eten van de honger en wat is eten als troost?

Die BV kan ik nog als troost beschouwen, maar als hij om 5u15 150ml vlot opdrinkt (en ook meer zou binnen gerkegen hebben) is dat dan nog troost?

Pff, weet het niet meer. Ik probeer nu dus maar wat ...

[Liefje]

Je intuïtie volgen is ALTIJD het beste!!

En één van de voordelen van kv, is dat je precies weet wat je zoontje binnenkrijgt. Als hij 3 flesjes drinkt over de dag verspreid, die bij elkaar minimaal 500 ml zijn + fruit, groente en eventueel een boterhammetje of een koek / rijstwafel, dan kan hij nooit echt honger hebben. Lijkt mij.

En nee, je bent dus helemaal niet de enige. Soms moet je simpelweg voor jezelf kiezen. Je zoontje in zijn eigen kamer leggen lijkt me een goede stap voor je / jullie zelfbehoud.
Hier gaat zelfs de deur van Fiens kamer dicht sinds drie nachten, omdat wij het principe hanteren dat we er niet uitgaan tenzij ze echt hard huilt. En dan horen we dat ook wel door de dichte deur heen Maar ik zeg er wel bij dat het een idee van marb is en dat ik het best lastig vind.

[wat is er mis?]

Mega dikke knuf JD.

Ik bedoelde helemaal niet dat er totaal niets meer hebt van bv. Maar zou hij echt nog zoveel drinken ervan dat hij echt honger hft?
Misschien is het boek van Pantley iets voor jou?
En zou hij om 10u een zuivelyoghutje of zo willen?

Het lijkt me echt wel een kwelling om dit nacht na nacht na nacht te moeten "doorstaan" en dan nog te gaan werken ook. Ik hoop echt dat hij een keer de boodschap gaat begrepen hebben.
En je grote vent zal er ook onder lijden waarschijnlijk hé. En dat zorgt dan voor extra spanningen onder elkaar hé. En ween maar als je dat "deugd" doet. Laat het maar eens gaan.
En als je grote vent vindt dat je je zoontje niet bij je zus mocht brengen, kon hij dan niet 's nachts opstaan? Of krijg je dat niet over je hart? Misschien moet je die optie toch eens overwegen?

[Wappie]

Je bent absoluut niet de enige die dat doet hoor JD! Hier ook maanden slechte slapers. Op den duur waren we allebei op! Op den duur vloog bij ons de babyfoon ook door de kamer We hebben ze dan ook af en toe eens bij de grootouders gaan laten logeren omdat we gewoon niet meer konden. Ik geraakte helemaal over mijn toeren, we deden niets anders dan kibbelen, echt een heel moeilijke periode
Ik geef je één raad, laat het niet te ver komen. Zorg dat je af en toe een nacht kan slapen, want anders ga je er volledig onderdoor. Ik sukkelde serieus met mijn gezondheid (maagontsteking, darmontsteking,...) en dan heeft je kleine man ook niets aan een oververmoeide mama.
Ik hoop echt dat het snel betert voor je!
Dikke knuff

[JD]

Bokje,

Zoonlief mag wel van grote vent naar mijn zus hoor. Maar ik heb zelf teruggekrabbeld...

Grote vent staat wel regelmatig op voor zoonlief, maar wij wonen in een kleine rijwoning, twee slaapkamers net tegenover elkaar, dus je hoort toch alles. Idem als man met zoonlief beneden slaapt... de trap naar boven staat in de salon en je blijft dus alles horen.
Wij kunnen ons dus niet wegsteken voor een nachtje in ons kleine huisje, we zijn dan ook naarstig op zoek naar een huis waar dat wel kan

Ik denk van mezelf dat ik niet echt een woessie mama ben, maar toch voel ik me héél erg schuldig als ik soms naar mijn oude leventje terug verlang (me-time en we-time). En hoe meer ik vermoeid ben, hoe minder zin/geduld ik heb om met zoonlief bezig te zijn en hoe meer ik geneigd ben om me terug te trekken in mezelf en in het huishouden (waar ik serieus mee achterop loop)...
Maar toch zal er iets moeten veranderen, want mijn goede bedoelingen (er 's nachts steeds voor hem willen zijn en hem niet bij een ander willen achterlaten) krijgen een negatieve bijklank (boos worden op hem door de vermoeidheid, minder geduld hebben)...

[wat is er mis?]

JD, het is denk ik niet abnormaal dat je na een tijd boos wordt op hem. En bij u is het al een tijd hé. Dus dat put je gewoon totaal uit. Ik denk dat je dan miss toch eens moet overwegen om hem dan toch maar bij je zus te doen. Ik snap het hoor. Echt waar. Kzou het ook heel heel heel moeilijk hbb om hem weg te doen en ik weet zelfs niet of het me zou lukken. Maar het zal jou miss wel echt eens deugd doen. Als jij dan tenminste gaat knn slapen .
En ik denk als iedereen eerlijk is we allemaal wel al eens verlangd hebben naar de periode zonder kindje, zonder dat echt te verlangen. Je snapt me vast wel. Niemand van ons wil eigenlijk terug naar een leven zonder zoon/dochter. Natuurlijk niet. Maar ik begrijp wel wat je bedoelt. En ik heb dan goede nachten (alé normaal toch ).
Kheb anders echt geen echte oplossingen voor je. Miss het boek van Pantley lezen?

[dinootje]

JD, je hebt normale gevoelens inderdaad. Niemand die naar kindjes verlangt kan het zich inbeelden, maar eens je een kindje hebt, besef je pas wat het echt inhoudt en kan je soms bij momenten je leven van voor de baby meer apprecieren dan je dat toen op het moment zelf kon.
En een goede mama zorgt ook goed voor zichzelf hé! Eens even tijd voor jezelf heb je nodig. De zoon eens bij je zus laten slapen en er tegelijkertijd gebruik van maken om wat we-time in te bouwen en uit eten gaan met ventje of zo, kan deugd doen hoor!!
Ik moet de zoon noodgedwongen vaak missen als hij naar zijn papa gaat, maar heel af en toe geniet ik er van (en voel ik me tegelijkertijd schuldig) dat we kunnen doen wat we willen zonder met de zoon rekening te houden.
Ik heb al met mijn zus afgesproken dat we mekaar hierin zullen helpen, en af en toe eens voor mekaars kindjes zorgen zodat we nog eens in koppel wegkunnen.
Zij is nu onlangs voor het eerst met haar ventje weggegaan toen haar zoontje 2,5m was. Ik ben gaan babysitten, maar ze waren al heel erg vroeg thuis hoor. Het zijn hele dubbele gevoelens hé!

[Loeki]

JD dikke dikke knuff. Ook wij zijn "daar" geweest hé dat weet je. Kheb op een nacht Yveske gewoon zo goed als geslagen (op zijn ruggetje). Ik kreeg dat toen zelfs niet gezegd.

Geïnspireerd door Pantley nog een paar tips voor jou :

- mss om te beginnen : doe een "als-ik-maar-wat-slaap-week". Alles wat niet persé deze week moet, doe je niet. Er wordt niet gekuisd, geen was gedaan, doe alleen het hoogstnodige en probeer zoveel mogelijk minuten slaap bijeen te sprokkelen (tien minuutjes 's avonds is echt al een verschil). Neem zoonlief gewoon mee in bed als jullie daardoor beter slapen. Of spreek met jezelf af dat als je er bijvoorbeeld drie keer bent uitgemoeten, dat je hem dan bij je neemt.

- sommige kindjes hebben effectief tot ze een maand of tien zijn een droomvoeding nodig. Je kan dat alleen verminderen door ze overdag zo vol mogelijk te stoppen en extraatjes te geven, ieder hapje telt. Die nutrilon verzadiging zou ik al van 's morgens beginnen geven, gewoon altijd hé.

- kan je zoonlief niet helpen om zijn tut terug te vinden? Doekje aan vast maken? Tien tutten in zijn bedje?

[lisa marie]

Ik zou er ook veel voor over hebben als ons meisje zelf haar tutje zou vinden in haar bedje.

Nu, op zich mag ik niet klagen, af en toe slaapt ze helemaal door, anders is het enkel tutje geven (soms wel vaak, maar tutje geven is voldoende).

Overdag zo veel mogelijk volstoppen zou bij ons meisje niet helpen. Zij wil precies alleen maar eten op de 'etensuren', tussendoortjes, daar houdt ze niet van. Probeer daar maar eens een hapje koek of wat brood in te krijgen, lukt niet. En melk ook niet...

Ik vrees dat we daar qua eten nog mee gaan afzien...

[Sterretje]

Loeki, ik vind het mega tips.

JD, maak eens e avondje tijd voor z'n twee en laat zoonlief eens gaan logeren.
het is algemeen bekend dat kindjes soms beter slapen op verplaatsing. Mss doet de verandering hem wel 'bekeren'.
en verder kan ik alleen maar bevestigen wat de rest gezegd heeft, praten met je ventje, tijd maken voor te praten EN te knuffelen, al was het maar tien minuutjes
ik heb eerlijk gezegd nog nooit met 'weemoed' aan de periode zonder baby gedacht. 't is zoals jullie ook wel weten hé, je bent gewoon TE blij en ik heb nooit een echt echt echt lastige baby gehad, voor mij is alles altijd gewoon rozegeur en maneschijn (behalve de voedingen nu, de BV in het begin en de slapeloze nachten vd eerste acht weken)

[JD]

Sterretje,

We gaan er af en toe eens samen op uit hoor. Dan gaan we naar onze (schoon)ouders die 100km van ons wonen, zetten daar zoonlief af, gaan een avondje weg en kruipen dan ook in bed naast onze zoon. Drie vliegen in één klap: (schoon)ouders content, wij eens weg en toch zoonlief niet moeten achterlaten

Wat betreft verandering van lucht... de ellende is begonnen toen we op reis gingen naar Bretagne, tot dan sliep hij 12u

Wat betreft onze relatie: bij momenten veel gezaag, veel lange tenen, af en toe wat geblaf... ik mag héél veel babbelen, manlief luistert altijd zeer goed en 's anderendaags krijg ik mijn gelijk

Voor de rest zal ik die tips allemaal één voor één proberen.
Zelfs manlief is gaan informeren bij collega's wat we zouden kunnen doen. Vind ik zó lief!

[Loeki]

Voor alle tutjesgevers : probeer eens gewoon telkens het tutje in de handjes te stoppen in plaats van in het mondje. Intussen kan je nog je kindje sussen met "shhh" of zachte klopjes op de rug. En als het te lang duurt naar je zin toch tutje geven. Hoe vaker je het zo probeert, hoe sneller je kindje zelf zijn tutje zal vinden!

Lisa Marie mss is dit wel een tip voor jou? Hangt erg van je kindje af hé. Maar met zo'n slimmerikje als je meisje, zou ik 't zeker proberen!

(geldt natuurlijk alleen voor kindjes die overdag ook zelf hun tutje in hun mondje kunnen stoppen)

Sterretje ik heb dat zoooooooooooo vaak gedacht. "Vandaag laat ik hem uit logeren". Tot en met de valies pakken. Maar kheb het nog nooit effectief gekund. En zelfs als ik het gekund had, ik had vast geen oog dichtgedaan. Hihi. Stom hé.

Tijd maken voor elkaar blijft idd heel belangrijk. En praten. Maar ook eens durven gaan lopen en je partner 's nachts voor de baby laten opdraaien. JD bij ons ging gewoon iemand apart in de auto slapen. Wel een kampeerwagen, iets handiger maar kan je echt niets vinden waar je apart kan slapen? Desnoods echt gewoon in de auto? Op hotel? Bij de buren?

[lisa marie]

Loeki, dat van die tut, misschien wel een goed idee. Alleen geef ik haar overdag zo weinig mogelijk haar tutje, en daardoor kan ze het nog niet altijd perfect insteken. Omdat ze hem niet zo vaak krijgt.

Maar toch ga ik eens proberen !