Baby's moet je laten huilen ?

[Engel0405]

Dit stond op ZITA.. Allez dus je bent alweer gebuisd voor het ouderschap omdat je je kindje wil troosten ofwa..

Wanneer je baby tijdens de nacht huilt, is het erg moeilijk om niet op te staan en je kleintje te gaan troosten. Toch is dat volgens Australische onderzoekers het slechtste wat je kan doen.

Wanneer je baby tijdens de nacht huilt ten gevolge van slaapproblemen, kan je hem of haar best een nachtje laten doorhuilen. Volgens Australische onderzoekers helpt dat ruim een derde van alle kinderen tijdens de eerste 4 maanden. De kans op een depressie bij de moeder daalt hierdoor eveneens met 40% en ruim 85% zegt dat het hun relatie hielp verbeteren toen ze hun kind een nachtje lieten doorhuilen.

"Ouders moeten meer zelfvertrouwen krijgen om het slaappatroon beter te controleren. We begrijpen dat het moeilijk is voor hen om hun baby te horen huilen, maar het is goed te weten dat je je kind hiermee geen schade berokkent. We weten dat vroege slaapproblemen het risico op een postnatale depressie bij moeders verdubbelt, wat de vorming van een band met het kind kan schaden."

[Loeki]

Dikke zever.

Als je je kindje laat huilen, stijgt de hartslag, de ademhaling én het cortisolniveau in het bloed. Eveneens bewezen.

Het boek "slapen zonder huilen" van E. Pantley vind ik persoonlijk echt wel goed. Ze beschrijft de middenweg tsn laten huilen en bij de minste kik aan het bedje gaan staan wat idd ook niet goed is.

Ouders moeten inderdaad meer zelfvertrouwen krijgen, en meer vertrouwen dat ze 't echt wel goed doen met hun kindje. En niet luisteren naar zulke onderstaande "kort door de bocht" oplossingen. Mijns inziens zijn die er niet in opvoeden, op geenenkel vlak. Wat goed is voor het ene kindje, is niet goed voor het andere. Dus geenenkel advies is volgens mij hét advies!

Ik word er eigenlijk heel boos van, van zulke onderstaande domme uitspraken.

"Ruim 1/3" vind ik overigens een HEEL triestig resultaat! Pantley geeft in haar onderzoek wel 80% kans op verbetering!!!

Ouders die bijvoorbeeld de Pantley methode volgen, zijn volgens mij ook veel minder depressief. Je wordt NIET depressief door een slaaptekort, je wordt depressief als je constant het geovoel aangepraat krijgt dat je het verkeerd doet, of als het niet gaat zoals je verwacht had en je niet weet wat aanvangen.

[LaBatsa]

Dit vind ik maar zever hoor. Een baby onder de 6 maand huilt altijd omdat er iets scheelt. Voor die leeftijd kunnen ze nog geen verbanden leggen, ze kunnen nog niet redeneren: als ik huil komt mama.
Natuurlijk kan het maar gewoon zijn dat ie zich een beetje eenzaam voelt of zo en 's nachts houd je het best kort en rustig (niet te veel praten, niet spelen, geen lichten aan). Maar het is belangrijk dat je kindje weet dat je er bent als ie je nodig heeft. Een baby die je laat huilen zal idd na een tijdje daarmee ophouden omdat hij weet dat er toch niemand komt, maar voor een veilige hechting is dat niet zo goed.
Veralgemenen is niet goed, ieder kind is anders en het is belangrijk dat je weet waarom je kind huilt. Sommige kindjes hebben het nodig om zich in slaap te huilen, dus dan wacht je best even af.

[Loeki]

In de eerste maanden leer je je kindje kennen hé. Je gaat nogal snel horen of je een kindje hebt dat het inderdaad nodig heeft om even stoom af te blazen.

Algemeen denk ik ook dat het het beste is om het concept "minimale troost" toe te passen. Bijvoorbeeld eerst proberen of je kindje mss getroost kan worden door over het ruggetje te wrijven, in plaats van uit het bedje te nemen.

Kben het ook eens met LaBatsa, je geeft best van in het begin aan aan je baby wat dag is en wat nacht. Maar veel kans dat je dit vanzelf doet hoor. Tenzij je ook zin hebt om in het holst van de nacht te gaan spelen... Dus idd weinig licht, zachtjes praten en zo weinig mogelijk praten.

[Engel0405]

Moet wel toegeven dat ik VROEGER ook zo dacht in de zin van die stelling 'laten huilen'. Mijn ouders vertelden altijd het verhaal dat ik elke nacht rond hetzelfde uur begon te huilen (als baby van 1 à 2maand oud) en dat ik direct stopte als ik tussen hen mocht liggen en lekker verder sliep. Op een nacht vond mijn vader het welletjes en lieten ze me huilen (met bijna een hysterische moeder als gevolg want die wou me troosten natuurlijk).
Ik ben na een uur of 2 gestopt en de nacht nadien was het gedaan.
Conclusie van mijn ouders: het was bekkentrekkerij en ik was zo slim dat ik doorhad dat dat spelletje werkte.

Dus ja ik heb altijd gedacht, dat dat idd de juiste manier was.

Uiteraard sinds ik zwanger ben ben ik daar zo ook het een en ander over gaan lezen. Moeilijk natuurlijk om mijn gedrag of overtuiging na de geboorte te voorspellen, maar nu ben ik idd van mening dat 'het grote besef' of 'spelletjes spelen' volgens mij niet aanwezig is bij een platte baby. En dat die warmte en troost nodig heeft (al was het maar dat ze weten dat ze niet alleen zijn, zonder dat je ze daarvoor moet rotverwennen en knuffelen)

Zal ook idd afhangen van het karakter van je kindje. En ik vermoed dat je ook wel het verschil hoort naarmate ze ouder worden tussen een pijn of paniekhuil of een zeurhuil..

Maar ja zolang ik geen ervaringsmama ben, heb ik geen recht van spreken, het zal zich wel allemaal uitwijzen hoop ik dan..

[Loeki]

Je gaat idd nooit weten wat de "juiste" manier had moeten zijn... Maakt ook niet uit, opvoeden is vallen en opstaan en geenenkele mama doet 't perfect (ik kan verwijzen naar talloze topics ).

Hoe vaak hier al niet is gebleken wat een gouden waarheid "mama knows best" is, ontelbaar!

[wat is er mis?]

Ik dacht vroeger ook zo hoor. Tot ik het zelf voorhad. En laten huilen hielp bij ons niet. Ik werd er bovendien ook alleen nog maar meer gestresseerd van. Dus nee, voor mij en Adie zou dat niet de ideale manier geweest zijn. Zelfs nu nog als hij begint te brullen (doet hij wel niet vaak gelukkig) dan weet ik dat hij toch niet zal slapen. Staat hij daar zo recht aan zijn bedje, de tranen die over zijn wangen lopen en te snikken dat het geen naam hft.
Ik denk ook wel dat het belangrijk is dat de baby weet dat hij niet alleen is en dat er iem bij hem/haar is. Hij/zij moet toch voelen dat er geborgenheid is.
Ik vind trouwens 1/3de ook bedroevend weinig.

[Loeki]

Ik geloof echt wel dat "laten huilen" gewoon vaak niet werkt. Toch niet met een nachtje. Kdenk dat er dan veel ouders hun kindje keer op keer moeten laten huilen, en iedere keer als er iets scheelt (ziek, tandjes, whatever), en ze troosten het kindje mss dan wel omdat het ziek is, dan moeten ze daarna opnieuw beginnen...

[Engel0405]

Denk dat jullie idd gelijk hebben.

Hmm dat doet me er aan denken. Wil hier niet dramatisch gaan doen, maar ik heb bv een half doof oor overgehouden aan een te lang onbehandelde ooronsteking als baby. Ook omwille vd gouden regel 'laten huilen' en 'niet gelijk een woessie constant nr de dokter lopen omdat je een huilbaby hebt'. Het is maar toen ze de etter op het kussentje zagen dat het doordrong. (klinkt best heftig hè )
Op zich is het geen ramp hoor, maar mijn moeder voelt er zich nog altijd VRESELIJK over.

Daaruit heb ik dan weer voor mezelf opgemaakt, dat je beter 1 keer 'teveel' nr de dokter gaat dan te weinig. Vooral durven luisteren naar je mama-instinct hè.

[mies]

Ik kan de algemene trend hier alleen maar bijtreden (heb hier trouwens Pantley geïntroduceerd dus ja).
Extremen zijn nooit goed. In niks. Dus ook niet in opvoeden. Aan de ene kant van de extremen heb je de attachment parenting (oa Dr Sears), waarbij er wordt gesteld dat als je alles doet dat je kindje tevreden stelt, het kind vanzelf minder gaat vragen en zal opgroeien tot een zelfstandig kind omdat het veel basisvertrouwen heeft ontwikkeld (dus juist geen aanhankelijk kind). Aan de andere kant heb je zeer strikte standpunten, vaak met echte methodes / handleidingen / bijna kookboeken voor kleintjes, die oa het gecontroleerd laten huilen aanbevelen en kindjes in een schema gieten en zeggen dat het kind daardoor juist meer vertrouwen krijgt omdat zijn/haar wereld heel voorspelbaar is (oa Gina Ford). En beide "scholen" zullen op regelmatige basis met succescijfers naar buiten komen, om hun grote gelijk te gaan "bewijzen".
Veel mensen voelen zich niet voor 100% goed bij één van de twee, maar leunen wel naar één van die kanten en passen dat dan een beetje aan naar hun eigen gevoel. Dus je hebt nog wel steeds woesie-mama's, en strenge mama's, maar bijna nooit zo extreem. Pantley is ook een mama die zich in geen één van die extremen kon vinden, en heeft een beetje een middenweg proberen te zoeken tussen de twee. Ze maakt ook zelf een onderscheid tussen kindjes onder 4 maanden, en kindjes ouder dan dat. Bij de eerste, "platte" groep, leunt ze ook eerder naar de attachment parenting kant dusja. Laten huilen is gewoon out of the question. Bij oudere kindjes is ze toch ook voorstander van voorspelbare routines en dagritmes (ik heb hier ook haar opvolgboeken) en op gebied van discipline leunt ze ook meer aan bij Gina Ford.

En wat je oor betreft: da's wel heel erg jammer... nu moet ik zeggen dat ik ook veel oorontstekingen heb gehad als kind, 3 keer buisjes, nieuw trommelvlies, en ik heb ook gehoorsverlies aan één kant daardoor. En mijn mama is altijd rap met mij naar de dokter geweest. Je weet het niet he, of het anders anders zou zijn uitgedraaid.
Ikzelf ga ook liever te veel naar de dokter dan te weinig. Ik vind niks "stoers" aan "niet naar de dokter lopen" met je kind. En als de dokter antibiotica voorschrijft voor een oorontsteking, ben ik daar ook totaal niet tegen. Voor andere dingen zoals een banale keelontsteking enzo natuurlijk wel, want als het een virus betreft hebben antibiotica geen zin (en is het op populatie-niveau zelf schadelijk).
Maar als je een goeie dokter hebt die je op die gebieden kan vertrouwen mag je er wel te vaak naartoe lopen, die zal je kind niet onnodig behandelen hoor.

[wat is er mis?]

Daar is het punt nu net hé Mies. ALS je een goede dokter hebt. Vaak kan je dat als leek niet beoordelen. Maar als je zelf wel kritisch bent, ben ik het er wel mee eens dat je wel als de dokter AB voorschrijft het wel in vraag kan stellen (bij hem/ haar hé). Maar dat moet je dan ook wel durven, wat als moeder sowieso al niet evident is. Alé ik bedoel ga je dan sowieso niet gaan twijfelen, zou hij/zij het niet beter wel hbb? Ik ben nu wel een mama die bijna niet naar de dokter gaat. Maar ja heb ook wel het geluk dat Adie nog niet echt ziek geweest is. Dat kan je als mama denk ik zelf wel het beste beoordelen. En de ene mama zal denk ik wel sneller naar de dokter lopen dan de andere. Ik vind het alleen jammer dat sommige dokters (ik zeg dus wel sommige) te snel AB voorschrijven. En dat dat dus op populatie-niveau dus schadelijk is.

[mies]

Volledig akkoord, sommigen schrijven te snel voor. Sommige KA's nemen bijna elk kindje op in het ziekenhuis als het zich aandient op de spoedgevallen, en anderen proberen zoveel mogelijk nog thuis te behandelen.
Sommigen onderwerpen elk kindje met reflux-klachten direct aan een ph-metrie, anderen zeggen dat ze eerst eens gaan proberen met gaviscon, dan eventueel zantac, en zo verder...
Ik denk dat je best eens rondhoort bij andere mensen, wat voor dokter ze hebben. Ikzelf heb zo van een huisarts gehoord dat in mijn stad er een groot verschil is tussen de kinderartsen van één ziekenhuis aan de ene kant, en die van een ander ziekenhuis aan de andere kant (eersten nemen direct op, zijn heel technisch; de anderen wachten in eerste instantie meer af).

Je moet als mama idd je instinct volgen, zowel bij de keuze van arts (wil je iemand die heel technisch is en je kindje bij wijze van spreken te vaak kan laten bloedprikken of in het ziekenhuis laten opnemen, of wil je iemand die de natuurlijke weg opgaat met homeopathie enzo...), als bij de keuze wanneer je naar de dokter loopt...

(en op dat gebied rijst dus de kritiek ivm het overmatig antibiotica-gebruik: dat is in principe niet aan de ouders om te kiezen, maar elke arts zou er verstandig mee om moeten gaan...)

[LaBatsa]

Allemaal zeer wijze raad die jullie hier geven, allemaal model moeders als ik dat hier zo hoor
Ik kan daar alleen maar aan toe voegen: kijk en luister naar je kind en vertrouw op je gevoel, jij kent je kind het best.
Ik ben ook niet iemand die snel naar de dokter loopt, niet voor mezelf en niet voor mijn kind. Mijn zoontje heeft soms meer dan 39° koorts zonder dat je er iets van merkt. Dan wacht ik 3 dagen af en geef hem wat perdolan. Meestal is het tegen dan over. Maar weer: jij ziet het beste aan je kind of het zwaar ziek is of pijn heeft en dan moet je natuurlijk eerder ingrijpen.

[cimoca]

max 10 minuutjes ( enfin dat zeg ik tegen ventje, praktijk eerder 5min).

Er is ook verschil tussen huilen en huilen hé. als ons oudste moe was, huilde ze zich eigenlijk in slaap. Dat liet ik inderdaad toe maar als mama ken je je kindje. bij ons tweede wist ik dat laten huilen geen zin had want dat het overging in brullen. Onze jongen die 'zingt' zichzelf in slaap.

Wat ik nu wel doe, maar hij is ouder dan een jaar hé, is hem in zijn buggy laten huilen want is toch alleen maar omdat hij wil gepakt worden zodat hij meer kan zien. Maar een baby dragend, buggy voordtduwend, twee kinderen in de gaten houden is levensgevaarlijk dus sorry, dan huilt hij maar ( en huilt mijn hartje stilletjes mee)

cinne

[LaBatsa]

Sommige KA's nemen bijna elk kindje op in het ziekenhuis als het zich aandient op de spoedgevallen, en anderen proberen zoveel mogelijk nog thuis te behandelen.

Mijn man werkt op de spoedgevallen en daar worden ook bijna alle kindjes opgenomen die zich aandienen. De voornaamste reden hiervoor is: geld. Aan een gewoon consult op spoed verdienen ze bijna niks, aan een opname wel.
Nu moet ik wel zeggen dat sommige wel heel snel richting spoed lopen hoor. Een keertje braken of een lichte verhoging en ze staan daar al.