eeuwig gemis?

[cimoca]

Dit heeft eigenlijk niets met de verdwaalde ooievaar te maken maar 'k moet het efkens kwijt.
Gisteren is mijn mama 2 jaar dood. Ik leg hier zonet kerstmuziek op en 't eerste liedje : lonely without you this christmas en ik zit hier gtewoon te janken.

Ik weet het, ik heb alles om gelukkig te zijn; ik heb 3 schatten van kinderen (velen onder jullie hier op 't forum zouden er een moord voor doen), een ventje waar ik van hou, een huis, geen geldzorgen,;;;
En toch, ik mis mijn mama zo verschrikkelijk.

Mijn pa is alles aan 't voorbereiden zodat zijn nieuwe vriendin morgten officieel bij hem kan verhuizen. En ik heb zoveel vragen, zoveel verdriet.

Volgende week is 't grootouderfeest op school. 'k heb mijn pa uitgenodigd maar hij wil alleen met zijn minnares komen en dat wil ik niet. zij is niet de grootmoeder. Hij vind mij een ondankbaar wicht, ruziezoeker, bitch,... Heb ik nu ongelijk? Ben ik inderdaad de vtrut?

sorry

cinne

[Elke2]

Eerst en vooral een hele dikke knuffel cinne. Mijn mama is volgende maand al 7 jaar gestorven en ik weet hoe het voelt om haar te moeten missen.. Zeker nu ik zelf mama ben mis ik haar verschrikkelijk..

Je mist niet alleen je eigen mama maar ook de oma van je kindje(s) he

Ik weet niet hoe het voelt als je vader een nieuwe partner heeft.. Lijkt me best moeilijk als het iemand is die je niet graag hebt..

Sterkte, zeker met de komende feestdagen!!

[mies]

Cinne, je weet dat zowel Loeki als ik onze mama verloren hebben op de leeftijd van 13 jaar (en nee we zijn geen tweelingzussen, en nee ook geen gespleten persoonlijkheid ).
Mijn vader heeft nooit een nieuwe relatie gehad, en eerlijk gezegd ben ik daar echt wel blij om. Hoewel het ook zijn voordelen zou hebben gehad, mijn vader is nu immers oud en heeft nu alleen ons (en ja we hebben al grote zorgen met hem maar da's een ander onderwerp).

Wat ik wilde zeggen is dat het gemis inderdaad eeuwig is. Maar het wordt minder en minder. Bij mij is het nu 18,5 jaar geleden, ikzelf kreeg mijn grootste klop na 4 jaar (maar dat kan ook met de puberteit te maken hebben gehad). Die eerste jaren zit je nog een beetje in de schok, en daarna begint het echte besef door te dringen dat je je hele leven die persoon echt echt echt gaat moeten missen. Zoals nu met je grootouderfeest.
Wat ik zou doen, is gewoon dat open uitleggen aan je vader (en zijn minnares als je tegen haar spreekt). Zeggen dat het te maken heeft met jouw eigen verdriet om je mama. Dat jij maar één mama hebt en altijd zal hebben. Dat dat niet hetzelfde is als een partner die sterft, want in principe kan je dan een andere partner kiezen. Maar van een mama bestaat er maar eentje.
Zeg maar dat het nu nog heel erg gevoelig is, heel rauw enzo, en dat je als je echt voor zo'n moeilijke keuze wordt gesteld door hem, nog liever zou kiezen dat hij niet zou komen omdat het te veel pijn doet. Ook al zie je hem wel heel graag, maar ja hij zet jou voor die keuze...
(kweetniet of je ooit zo soft omgaat met je vader, 't zou misschien wel heel raar zijn, maar op die manier ben je alvast geen bitch).

Maar om nog even te resumeren: nee je bent GEEN trut, bitch of ruziezoekster. Je bent gewoon een gevoelige dochter die haar mama niet zo lang geleden heeft verloren, en jij verdient wat ruimte voor dat verdriet.

[Engel0405]

Cinne, ik vind dit heel erg voor jou.

De tips die de meiden hier geven lijken me idd zeer goed. Alleen durf ik daaraan toevoegen dat het misschien heel moeilijk is om open en gevoelig met je vader te praten.
Is er niemand die je kent (je ventje?) die makkelijker met je pa praat en het misschien op een ietwat objectievere, minder emotionele manier kan brengen?

[cimoca]

Bedankt voor de reacties.
Mies, Elke, Loeki, dikke knuf, jullie hebben je mama nog veel vroeger verloren. Moet verschrikkelijk zijn. Ik heb nog het'geluk gehad dat ze 2 van mijn 3 schatten gekend, verzorgd en verwend heeft.

Goh, mijn pa en ik da's nooit goed gegaan ( karakterieel). En gevoelens zijn helemaal niet aan hem besteed.Het doet zoveel pijn dat hij juist in de week van haar dood officieel gaat samenwonen met zijn minnares. Maar ik vermoed dat hij daar helemaal niet meer aan denkt terwijl voor mij die dag rampzalig was.

Enfin, ik heb hem gezegd dat hij welkom is maar alleen. En dat als hij niet gaat ik de kinderen thuis chou van school; ze moeten er niet zitten als enige zonder grootouders want schoonouders vinden het te ver voor af te komen.

Cinne

[LittleBean]

Cinne, dikke knuffel! Dit moet een heel moeilijke periode voor jou zijn.

[Kruimel]

Cinne,

Ook hiervandaan nog een dikke knuf. Misschien dat je vader het wel snapt als je heel sec uitlegt dat zijn nieuwe partner wel een plekje binnen jullie gezin kan krijgen, maar dat dat geen moeder of oma kan zijn.

Aan de andere kant is het de vraag in hoeverre dat aankomt, als ik lees dat hij gaat samenwonen in de week waarin je moeder 2 jaar geleden is overleden. Hoe staat zijn vriendin hierin? Misschien dat je haar kunt uitleggen dat het niet negatief naar haar is bedoeld, maar dat jij deze dag op school bedoeld vindt voor de echte opa's en oma's, en dat ze daar voor jou niet thuishoort?

Lastige situatie. Maar bovenal, jij bent er geen slecht mens door. Je mist jullie mam, en da's heel normaal. Deze periode is hoe dan ook voor mensen die iemand moeten missen zwaarder, omdat alles zo leunt op familie en samenzijn. En daarmee samen valt je moeders sterfdag. Dikke, dikke knuf daarvoor!

Ik hoop dat je er op een redelijke manier uitkomt met je vader. Ik zou de invalshoek kiezen dat je zijn vriendin niet afwijst als mens, maar wel als vervanger van je moeder.


Sterkte!

[Loeki]

Cinne ik heb een paar keer moeten slikken bij het lezen van je berichtje. 't Klinkt ergens wel bekend al was het idd bij mij (zoals Mies al aanhaalde) helemaal anders. Ik heb ook mijn klop pas gekregen na vijf jaar, heb inderdaad gelezen in een boek over mama's verliezen dat dat heel vaak voorkomt wanneer dat gebeurt bij pubers.

Als volwassene ga je er anders mee om, maar dat wil niet zeggen dat het verdriet daarom minder is. Je beseft het gewoon sneller. Het is meer dan "alleen maar" je mama verliezen. Je mist zoveel : een voorbeeld, steun, een oma, een vriendin...

Mijn relatie met mijn vader is nog altijd een ramp, precies zoals bij jou. Tegen mijn stiefmoeder heb ik niet zo zeer iets, het is gewoon iemand uit een totaal andere wereld, iemand waar ik niets voeling mee heb. Maar dat hoeft ook niet voor mij.

Yveske's grootouders zijn mijn schoonmoeder en haar vriend. Ik heb eigenlijk nog het liefst dat hij mijn vader nooit echt hoeft te leren kennen. Hij is beter af zo.

Het lost je verdriet niet op hé meid. Niets kan dat. Als je maar met je vader kon praten hé. Ik kon het ook niet met de mijne. Ik heb het 8 jaar geprobeerd. En toen heb ik het losgelaten denk ik. Want een relatie moet van twee kanten komen. Je kan niet als enige aan één kant trekken altijd. Dat heeft geen zin.

Ik ben er zeker van dat je vader je mama graag gezien heeft. En ik kan me moeilijk voorstellen dat hij die dag zou "vergeten". Dat denk ik niet. Maar misschien nog meer dan jij, moet hij verder hé. En doet hij dat door te gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Mss is dat zijn manier. Ik denk ook dat hij zeker zijn vriendin niet ziet als nieuwe mama voor jou.

Pas op ik wil het zeker niet goedpraten ofzo hé. Maar misschien helpt het je om het op die manier te zien. Want je moet gewoon geloven wat je kan of wat je helpt.

Laat je vader je niet ongelukkig maken, daar heeft hij geen recht op.

Dikke knuff!

[Sterretje]

'k heb er niet veel aan toe te voegen, enkel dat ik je gevoelens megagoed begrijp!
ik heb mijn papa in 2007 verloren, net toen we met onze kinderwens gestart waren
mijn papa heeft heel veel voor ons gedaan (oa ons huis gebouwd) en ik heb hem nooit echt kn bedanken, door hem oa een kleinkind te schenken
de relatie met mijn mama is nooit geweest zoals met mijn papa, niet dat wij altijd e hecht team waren, maar hadden meer dezelfde verstandhouding die ik met mijn moeder niet had, wij zijn meer afstandelijk.
omwille v m'n privacy kan ik geen details geven, maar de band met m'n moeder is er niet op verbeterd, integendeel
en soms mis ik wel het gevoel van dat vroegere 'hechte gezin' te kn bezoeken, dat is wat nostalgie naar de onbezorgde kindertijd
met m'n schoonmoeder heb ik ook de nodige miserie gehad en ik heb het met momenten gehaat om volwassen te zijn omdat je dan zo een 'kinderachtige problemen' krijgt
ik heb beseft dat ik een schat van een man heb en trek mij daar aan op, mijn man, mijn zus, mijn vriendenkring... en ik leer gelukkig zijn met wat ik WEL heb, zonder te veel te treuren om wat er niet (meer) is
en ja, het doet nog steeds heel veel pijn, al die miserie op een hoopje en dan wil ik soms heel graag mijn papa eens terugroepen om tegen hem te praten en raad te vragen, en dan komen ook de tranen
zeker nu naar de feestdagen toe, hoe cliché het ook is, wordt het nog emotioneler en nostalgischer
binnenkort is mijn tweede kindje er en is mijn geluk nog completer, maar er zal altijd een groot gemis zijn.
dat maakt gewoon deel uit van mijn leven!

dikke knuf aan alle mensen die zo een gemis hebben!