Loslaten

[Loeki]

En de papa neusjes laten spoelen hé...

[marb]

of de papa moet viool (leren) spelen ...

[Loeki]

[lisa marie]

Mies, ik kom hier een beetje laat reageren, dus het meeste is al gezegd.

Ik wil je gewoon zeggen dat ik goed begrijp hoe jij je voelt.
De dagen dat de papa er hier is, doet hij ook leuke dingen met ons meisje. Ik ook wel, maar ik 'zorg' ook en voed op. Weet je dat ik dan soms blij ben dat hij er niet té vaak is, gewoon uit schrik dat zij hem liever zou zien.

Dikke knuffel dus !

[JD]

Mies,

Goed dat je partner openstaat voor dergelijke gesprekken. Voor hem moet het ook niet eenvoudig zijn, hij probeert goed te doen, maar moet dan inzien dat 'goed doen' niet altijd het goede is hé.

Als jullie er samen over kunnen spreken, dan komen jullie er wel.

Heb vandaag de vraag eens gesteld aan twee collega's, mama's van een zoontje als eerste en een dochtertje als tweede en bij beiden volgen de kindjes het klassieke patroon. Zoontjes zijn mama's kindjes, dochters papa's kindjes... en beiden gaven onmiddellijk de opmerking dat zij vooral de zorg op zich namen en de papa's het spelen met de kindjes...

[wat is er mis?]

Gisteren moest ik nog eens aan je denken Mies. Adie zat bij papa op de schoot. Mij knuffelt Adie heel vaak (komt zo met zijn hoofdje tegen mijn hoofdje aanduwen). Id crèche doet hij dat bij de verzorgsters blijkbaar ook (heb het deze morgen oa met eigen ogen gezien). Maar bij de papa doet hij dat dus eigenlijk nooit. Gisteren leek het alsof hij de papa knuffelde (niet met zijn hoofd maar zo dicht tegen hem aanleunen, met zijn lichaam tegen ventje zijn romp en hoofdje over de schouder). En ventje was super blij dat hij dat eens bij hem deed. Ik zag al de hele tijd wat er eigenlijk aan de gang was. De poes zat achter de papa op schouderhoogte van de papa en Adie wilde de poes pakken . Pas na een tijdje had de papa het door. Maar ik besef wel dat het niet leuk is als mama en papa om dat mee te maken. Al vindt de papa hier het niet zo erg, maar het is dan ook niet zo extreem als bij u Mies. Dus nogmaals een dikke knuf en ik duim voor verbetering!

[Vereltje]

Bij ons heeft Amelie een tijdje geweigerd om door papa in bed gestopt te worden. Het was toen hij vaak bijna heel de week weg was, ze kende hem wel maar zag hem veel te weinig. Gegarandeerd hysterisch huilen als hij haar wilde instoppen! Daar had hij toch ook wel hartepijn van hoor. En die wil dan vier maanden naar het buitenland trekken

[wat is er mis?]

Ja is voor hem toch ook niet gemakkelijk jullie zo lang te moeten missen? Ik zou het niet knn hoor zo lang mijn lieve schat moeten achterlaten, ik geef direct ontslag.

[Vereltje]

Hij denkt dat wel aan te kunnen. Ik gok dat hij dat één keer doet en dan nooit meer, want volgens mij kent ze hem niet eens meer tegen dat hij terugkomt. We shall see.

[wat is er mis?]

Ik vrees dat je wel gelijk zou knn hbb dat ze hem niet meer zal kennen. Hij ziet het wel optimistisch precies.

[Vereltje]

Ja, zo is hij wel. Maar toen we Amelie nog niet hadden en hij vier maanden weg was, dan was dat voor hem ook veel makkelijker dan voor mij hoor. Hij doet daar vanalles dat nieuw en spannend is en zit daar tenslotte met een hoop collega's die ook 's avonds daar zitten, en ik zit hier, thuis, alleen, en alles blijft ongeveer hetzelfde waardoor dat veel langer lijkt. Ik denk alleen dat de terugkeer een beetje pijn zal doen deze keer, want zijn dochter zal weer aan hem moeten wennen. Gelukkig is er wel Skype of msn of zo.

[Loeki]

Kdenk idd voor Amélie zeker niet te onderschatten! Ironisch genoeg zou hij beter nu gaan, nu ze nog kleintjes is...

Maja niet te kiezen hé.

En idd wij mama's zijn daar anders in. Ook geen haar op mijn hoofd dat eraan zou denken, vier maanden zonder Yveske.

We zullen idd zien... tis nog geen zomer hé...

[Vereltje]

Nee he, een dag zonder ons kindje lijkt al zo lang. Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij haar eerste verjaardag gaat missen, en nog vele andere eerste keren. "Hallo schat hoe is het?" "Goed, uw dochter kan stappen" "Allez tof." Ik zie het al helemaal voor mij

[Loeki]

Mannen hé (verkeerde topic...).

[Sterretje]

goh, is echt ook zo dubbel hé
langs de ene kant de verplichting voor je man, en dan ook weer de uitdaging, langs de andere kant het gemis, en idd de belangrijke dingen die hij mss zal missen
en voor de mama ook niet makkelijk om er alleen voor te staan (zonder partner want da's toch net iets anders) en zo veel dingen willen vertellen aan je man, zo veel dingen willen tonen
je kan vast zo een fotodagboek bijhouden met alle vorderingen v Amélie en dat af en toe eens mailen of zo?
't moet kei raaaaaaaaaar doen.
En ja, langs de ene kant is jouw meisje nog zo jong en gebeuren er het 1e jaar zo veel spannende dingen, langs de andere kant is ze nog TE jong om het echt te beseffen.
Moest ze twee jaar ouder zijn, krijg je mss elke dag te horen: wanneer komt papa nou terug, en na vier maanden: wie is die vreemde man
dus ja, wat is het beste hé?
in elk geval: wij leven met je mee hoor!
zullen dan het eenzame hartenbureau op DVO spelen