Bericht
door sassie2 » 7 december 2010, 14:25
Ik zal hier eens mijn 2 bevallingen vertellen (en hopelijk kan ik hier nog ooit een derde vertellen ook).
De eerste was uitgerekend voor 12 januari 2007, en naïef als een mens kan zijn bij zijn eerste kindje, dacht ik dus echt dat hij ging komen op 12 januari. 1 januari dus de ganse familie afgegaan, en tegen 23 uur thuis (ik ging ’s middags eerst niet meegaan naar mijn schoonouders wegens maagpijn, maar ben dan toch mee geweest), mijn man wou nog naar een film kijken en ik ging in de zetel een tukje doen. Om 1 uur wakker geschoten, mijn water was gebroken. Direct vertrokken, mijn ventje stukken zenuwachtiger dan ik, wist de weg niet meer naar het ziekenhuis (lol). Daar aangekomen gingen ze wachten tot ’s morgens om de bevalling in te leiden, maar dat was zonder onze Brent gerekend, een half uur later begonnen de weeën, tegen 4 uur kreeg ik een epidurale en tegen 6.45 was hij geboren. Een vlotte bevalling voor een eerste, en volledig pijnloos.
De tweede was uitgerekend voor 19 oktober 2009, en natuurlijk was ik niet meer zo naïef … We zaten volop in de verhuis, dus ik maandag 12 oktober alle dozen in de keuken aan het leegmaken in ons nieuwe huis (we woonden nog in het oude, want de gas moest nog aangesloten worden, we gingen echter zo snel mogelijk verhuizen, en ik wou dus al zo goed als alles in het nieuwe huis hebben). Oh, ja, de wc was ook nog niet aangesloten, er stond dus een werfwc buiten. ’s Middags had ik al een paar keer precies naar het grote toilet moeten gaan (op die werf-wc dus), maar dat lukte dus niet, en al een paar keer moeten uitrusten, maar ik wou alles afwassen, en op orde zetten. Om 16 uur de oudste van school gehaald samen met mijn man, dat ging bijna niet meer omdat ik niet meer rechtop kon lopen. Ik had wel geen weeën, klein beetje roze verlies, naar gyn gebeld, maar zolang ik geen weeën had mocht ik thuisblijven ‘ik ging het wel voelen’, maar als ik ongerust was, mocht ik altijd aan de monitor gaan liggen. Wij van ons nieuwe naar ons oude huis, ik zeg tegen mijn man ‘ik ga toch eens aan de monitor liggen, want mijn maag doet echt raar’. Ik daar aangekomen om 17.45, 5 cm opening, maar in een half uur niets van weeën. Vroedvrouw naar gyn gebeld, ik mocht terug naar huis, geen weeën is geen bevalling … Tegen 19.00 was ik thuis, mijn man steekt de oudste in bed rond 19.30 (ik kon niet meer mee), en ik moet zo verschrikkelijk naar het toilet, maar heb de moed niet om naar het toilet te gaan. Hij komt beneden, vertrekt naar de fitness, maar hij is daar nog niet aangekomen of ik bel hem, nog steeds geen weeën, maar zo’n pijn in mijn maag. Intussen is zijn schoonpa onder weg, en ze komen ongeveer gelijktijdig toe, hup, de kleine uit zijn bed, en mee naar oma en opa, wij naar het ziekenhuis. Ik kom daar toe, kan bijna niet meer stappen, ik zeg ‘ik moet een epidurale’, zegt de mevrouw (die mij dus 1.5 uur geleden naar huis liet gaan) ‘rustig, we gaan eerst eens kijken, wil je nog andere kleren aandoen’. Ja, hallo, andere kleren, nee, een epidurale. Na het onderzoek zegt mevrouw: ‘ja, je hebt al 9 cm opening, binnen een half uur is die kleine daar, geen tijd meer voor lavement of epidurale’. Ik heb dan nog gezegd dat ik veel te veel pijn had, dat ik die kleine niet op de wereld ging kunnen zetten, dan heb ik nog geroepen tegen haar: ‘dus, tegen 20.45 moet die kleine er zijn (dat was dus een half uur later). Toen naar het verloskwartier, gyn was er niet, wel al een stagiair. Die zei ‘nog een paar keer persen’, blijkbaar heb ik dan ook nog op die mens geroepen (wat is een paar keer, is dat 2 keer of 10 keer). En na nog 2 keer persen was hij er, om 20.43, mooi zoals mevrouw gezegd had. Toen we belden naar oma en opa dachten die dat het vals alarm was, en dat we weer thuis waren …
Ik heb een helse schrik voor een derde bevalling, ik heb dus 0.0 weeën gehad, mevrouw had me terug naar huis gestuurd. Ik mag er niet aan denken dat ik die kleine op die werf-wc ging gekocht kon hebben … En de stelling ‘eens de kleine er is, vergeet je dat allemaal’, geldt voor mij niet … Ik weet nu al dat ik voor een derde iedere dag aan de monitor ga liggen, en vanaf 3 cm opening het ziekenhuis niet meer verlaat …
De stelling ‘ge krijgt er iets prachtigs voor in de plaats’ kan ik alleen maar beamen, en daarom gaan we voor een derde, misschien wel met een ingeleide bevalling, maar met mijn 2 te vroeg geboren kinderen weet ik niet of dat gaat mogen … Hier dus iemand die een zware schrik heeft om te bevallen, niet voor de pijn, maar wel omdat ik vrees dat hij/zij er opeens gaat zijn zonder dat ik er weet van heb. Ik heb nu een miskraam moeten opwekken op 8 weken, en alhoewel ik op internet de wildste verhalen gelezen heb over hoeveel pijn dat ging doen, heb ik daar niets van gevoeld, dus, ja, ik vrees echt dat het bij mij zo moet zijn …
(misschien een andere keer?)
Net zoals Yveske. Alleen is Yveske wel nog gedraaid, precies na een uur, anders had ik idd naar het ziekenhuis gemoeten voor "hulpmiddelen". 
da's wel straf zenne. Amai nie dat dat pijn zal gedaan hebben!
Maar ja, gelukkig is die compressenprop er vanzelf uitgevallen, mag er niet aan denken dat ze die nog moesten gaan halen, brrrr. Ik vond het al erg genoeg dat ze me die avond moesten sonderen en mijn knip nog eens ontsmetten...