na veel aarzelen zal ik toch een topic schrijven
Ben op 36w en 4 d bevallen van mijn zoontje op 19/11.
woog 2320kg voor 46 cm.
3 weken te vroeg ( 2 dagen ervoor hadden de dokters gezien op de echo dat hij een dilatatie heeft op zijn linkernier)
mijn verblijf in het ziekenhuis was niet simpel : hij had de kracht niet om mijn borsten te stimuleren.
heb 4 dagen lang om de 3 uur 10 minuten hem aan de borst proberen te zetten, eten gegeven via een naald of potteke en dan 35 minuten mijn melk proberen af te kolven. Ik had dus niets. elke dag was er een nieuwe manier. Elke keer dat ik wou stoppen zeiden de vroedvrouwen dat ik moest blijven proberen
Hij heeft ook de 2de dag geelzucht gehad en heb met hem 24 uur onder de lamp gezeten ( dus maar 1 uur geslapen die nacht)
Ben zoooooooo blij dat mij gynecologe is langsgekomen en zij heeft mij gezegd dat ik geen melk heb en het moeilijk zou krijgen om er te hebben en heeft dus flesvoeding aangeraden. Ben beginnen te wenen want heb echt het gevoel gehad dat ik een slechte moeder ben. sindsdien ben ik bang voor alles, heb het gevoel dat ik niet het nodige zal kunnnen geven aan mijne kleine.
Denk dat alles mijn fout is : dat hij 3 weken te vroeg geboren is , zijn nierprobleem, mijn melk.
heb nochtans een pracht van een zoon en dacht dat mijn moederinstint direct zou inslaan maar dat alles heeft een dunk in mijn zelfvertrouwen gedaan.
Het enige wat ik wil is dat hij verdikt, dat hij sterker is want hij lijkt zo fragiel. Dat hij 3 maanden heeft om meer interactief met mij te zij
Heb ook bijna geen honger.
wat ik fijn vind zijn de nachten, wij tweetjes.
Ik denk dat het de babyblues is
Zijn er mensen die ook zo'n ervaringen hebben?
MAMA EN BANG
-
Emmake
- Berichten: 442
- Lid geworden op: 4 december 2009, 12:02
Hoi meid,
Eerst en vooral: vééééél sterkte en n dikke knuffel.
Ik herken hier redelijk veel van mezelf in.
Alleen is ons meisje een serieuse 'meid' van 4,6 kg op 3 weken! Ze eet en drinkt prima, en ook het moedergevoel was er direct. Maar ...
Ik ben zelf ook héél vlug bang, en dan denk ik vaak het ergste. Dat er haar iets erg zal overkomen, dat ik haar zal verliezen. Daar moet ik niet aan denken.
Misschien heeft het te maken met het feit dat we heel wat behandelingen achter de rug hebben, dat ik een miskraam had voor haar, dat ze met de keizersnede is gekomen ... Kortom heel wat zaken waar ik zelf geen vat op heb gehad.
En ook ik ben moeten stoppen met borstvoeding na enkele dagen. Nu is ons meisje verkouden, en ook ik geef mezelf hiervan de schuld. "Het ligt aan mij, ik ben geen goede moeder, ik doe iets mis, ..." klinkt heel bekend in de oren.
Langs de andere kant denk ik dat véél moeders deze angst voelen. Je wilt je kindje zo graag, en je wilt alles goed doen. Maar dat kan natuurlijk niet, want niemand is perfect.
In het ziekenhuis zei een vroedvrouw iets heel deugddoend tegen mij: "Als je jezelf zit af te vragen dat je het wel goed doet, dan doe je het goed! Anders vraag je jezelf dat niet af!"
Eerst en vooral: vééééél sterkte en n dikke knuffel.
Ik herken hier redelijk veel van mezelf in.
Alleen is ons meisje een serieuse 'meid' van 4,6 kg op 3 weken! Ze eet en drinkt prima, en ook het moedergevoel was er direct. Maar ...
Ik ben zelf ook héél vlug bang, en dan denk ik vaak het ergste. Dat er haar iets erg zal overkomen, dat ik haar zal verliezen. Daar moet ik niet aan denken.
Misschien heeft het te maken met het feit dat we heel wat behandelingen achter de rug hebben, dat ik een miskraam had voor haar, dat ze met de keizersnede is gekomen ... Kortom heel wat zaken waar ik zelf geen vat op heb gehad.
En ook ik ben moeten stoppen met borstvoeding na enkele dagen. Nu is ons meisje verkouden, en ook ik geef mezelf hiervan de schuld. "Het ligt aan mij, ik ben geen goede moeder, ik doe iets mis, ..." klinkt heel bekend in de oren.
Langs de andere kant denk ik dat véél moeders deze angst voelen. Je wilt je kindje zo graag, en je wilt alles goed doen. Maar dat kan natuurlijk niet, want niemand is perfect.
In het ziekenhuis zei een vroedvrouw iets heel deugddoend tegen mij: "Als je jezelf zit af te vragen dat je het wel goed doet, dan doe je het goed! Anders vraag je jezelf dat niet af!"
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Youki dikke knuf. Niet aarzelen meid, schrijven. Het alleen al van je afschrijven kan je deugd doen.
En ik snap dat je je schuldig voelt ivm de BV, maar doe het niet. Er zijn er nog hier die jammer genoeg tegen alle wil in geen melk konden produceren. En hun kindje groeit en bloeit ook. Dikke knuf in elk geval. Je mag het ook allemaal niet onderschatten hé: te vroeg bevallen, een nierprobleem, dan nog een geelzucht, ... dat werkt allemaal op je gemoed en is ook niet echt gunstig voor de bv. Dus tis NIET jouw schuld. Je hebt je best gedaan en je hebt het de kansen geg. Blijkbaar hoor ik ook in jouw tekst een soort opluchting dat de gyn je aanraadde te stoppen. Maar ik snap best dat het allemaal dubbel is.
En dat hij een nierprobl hft en te vroeg geboren is is ook niet jouw schuld. Het is die stomme natuur, weer maar eens.
En ja het gft je zelfvertrouwen geen goed. Maar hey we zijn allemaal onzeker als beginnende mama. Echt waar. Maar ook echt waar, je moederinstinct is er hoor. Het zal wel aandikken en groeien en je overtuigen.
En ik snap dat je je schuldig voelt ivm de BV, maar doe het niet. Er zijn er nog hier die jammer genoeg tegen alle wil in geen melk konden produceren. En hun kindje groeit en bloeit ook. Dikke knuf in elk geval. Je mag het ook allemaal niet onderschatten hé: te vroeg bevallen, een nierprobleem, dan nog een geelzucht, ... dat werkt allemaal op je gemoed en is ook niet echt gunstig voor de bv. Dus tis NIET jouw schuld. Je hebt je best gedaan en je hebt het de kansen geg. Blijkbaar hoor ik ook in jouw tekst een soort opluchting dat de gyn je aanraadde te stoppen. Maar ik snap best dat het allemaal dubbel is.
En dat hij een nierprobl hft en te vroeg geboren is is ook niet jouw schuld. Het is die stomme natuur, weer maar eens.
En ja het gft je zelfvertrouwen geen goed. Maar hey we zijn allemaal onzeker als beginnende mama. Echt waar. Maar ook echt waar, je moederinstinct is er hoor. Het zal wel aandikken en groeien en je overtuigen.
-
Emmake
- Berichten: 442
- Lid geworden op: 4 december 2009, 12:02
Hey Youki,
Het is allemaal wellicht heel overdonderend geweest he. Veel onverwachte zaken, waarover je geen controle had. Dat werkt op je gemoed, dat is normaal. Je moet die baby blues ook zeker niet onderschatten!!!
Beetje bij beetje groeit dat vertrouwen in jezelf wel weer, als je ziet hoe alles loopt. Je kunt niet meer doen dan je best he. Maar ik begrijp dat je het niet altijd eve n rooskleurig inziet ... Dat mag al eens, dat hebben we zeker allemaal. Je moedergevoel moet ook groeien he. Maar als je jezelf niet goed voelt, zal dit iets meer tijd vragen misschien. Maar als mensen in je buurt zeggen dat het er wel al is, dan is het er waarschijnlijk al, maar zie je het misschien zelf nog niet zo goed, door al wat je achter de rug hebt?!
Het is allemaal wellicht heel overdonderend geweest he. Veel onverwachte zaken, waarover je geen controle had. Dat werkt op je gemoed, dat is normaal. Je moet die baby blues ook zeker niet onderschatten!!!
Beetje bij beetje groeit dat vertrouwen in jezelf wel weer, als je ziet hoe alles loopt. Je kunt niet meer doen dan je best he. Maar ik begrijp dat je het niet altijd eve n rooskleurig inziet ... Dat mag al eens, dat hebben we zeker allemaal. Je moedergevoel moet ook groeien he. Maar als je jezelf niet goed voelt, zal dit iets meer tijd vragen misschien. Maar als mensen in je buurt zeggen dat het er wel al is, dan is het er waarschijnlijk al, maar zie je het misschien zelf nog niet zo goed, door al wat je achter de rug hebt?!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Ook van mij een dikke knuff Youki. Zoals Bokje al zei, schrijven hé meid. Kom je hart hier luchten of zoek iemand waar je mee kan praten, want het is allemaal niet niks hé waar je doormoet.
Het moeten opgeven van BV is hier idd al geregeld voorgevallen, en ik ken niemand die daar geen traan om gelaten heeft, integendeel. Het moeten opgeven is een regelrechte aanslag op je zelfvertrouwen en ook op je mamagevoel. Want je leest overal dat BV eigenlijk altijd lukt mits goede begeleiding en "voldoende inzet" van de mama. En als het dan bij jou niet lukt voel je je zo'n mislukkeling. En als ze dan ook nog eens zeggen dat BV eigenlijk toch wel het beste is voor je kind, ja, dan voel je je een slechte mama. Ik weet nu dat BV echt niet altijd lukt. Dat het HEEL VAAK gewoon ook mislukt, ondanks alle goede begeleiding en alle inzet van de mama's. En het is jammer dat gezegd wordt dat het altijd lukt, want dan voel je je snel een uitzondering terwijl dat helemaal niet zo is.
Moederinstinkt is nog zoiets. Je hoort dat te hebben vanaf het moment dat je je baby ziet. Maar dat is ook heel vaak ook niet zo. Bij mij was dat ook niet zo. Dat heeft echt moeten groeien, en het groeit nog iedere dag vandaag!
(ik voel me soms ook nog schuldig dat ik geen BV geef, zeker als mijn kindje ziek is; hij is 11 maanden oud...
)
Het moeten opgeven van BV is hier idd al geregeld voorgevallen, en ik ken niemand die daar geen traan om gelaten heeft, integendeel. Het moeten opgeven is een regelrechte aanslag op je zelfvertrouwen en ook op je mamagevoel. Want je leest overal dat BV eigenlijk altijd lukt mits goede begeleiding en "voldoende inzet" van de mama. En als het dan bij jou niet lukt voel je je zo'n mislukkeling. En als ze dan ook nog eens zeggen dat BV eigenlijk toch wel het beste is voor je kind, ja, dan voel je je een slechte mama. Ik weet nu dat BV echt niet altijd lukt. Dat het HEEL VAAK gewoon ook mislukt, ondanks alle goede begeleiding en alle inzet van de mama's. En het is jammer dat gezegd wordt dat het altijd lukt, want dan voel je je snel een uitzondering terwijl dat helemaal niet zo is.
Moederinstinkt is nog zoiets. Je hoort dat te hebben vanaf het moment dat je je baby ziet. Maar dat is ook heel vaak ook niet zo. Bij mij was dat ook niet zo. Dat heeft echt moeten groeien, en het groeit nog iedere dag vandaag!
(ik voel me soms ook nog schuldig dat ik geen BV geef, zeker als mijn kindje ziek is; hij is 11 maanden oud...
)-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Ook voor mij heel herkenbaar...
(gepland) wat vroeger geboren, ook 46cm, ook onder de lamp gemoeten (met mij erbij omdat ik haar niet wilde loslaten), slecht drinken...
Ik heb echt enorm veel geweend ongeveer een week na haar geboorte. Dat waren inderdaad ook babyblues bij mij.
Mijn dochter viel ook alleen maar af in het ziekenhuis (bijna hele week gebleven owv keizersnede). De kinderarts zei me op de laatste dag iets van "ze gaat wel moeten drinken want anders gaat ze dood he"... ik was daar echt niet goed van.
Er zijn idd heel veel vrouwen bij wij de BV niet lukt, zoals er hierboven al geschreven is. Voel je daar alsjeblieft niet schuldig om, afgesproken?
Wat ik nog even wilde meegeven: je schrijft dat het enige dat je wilt is, dat hij verdikt. Weet je, mijn dochter heeft haar geboortegewicht pas teruggehaald toen ze 3 weken was. Dat was een enorm angstaanjagende periode. Vanaf ze volledig kunstvoeding kreeg, is haar gewicht echter pijlsnel de hoogte in gegaan, van onder de p3 curve tot de p50 curve! Dat kan natuurlijk toeval zijn. Maar in ieder geval: ze is nu al maanden te dik voor haar lengte, dus niet te snel wanhopen he meid!
(gepland) wat vroeger geboren, ook 46cm, ook onder de lamp gemoeten (met mij erbij omdat ik haar niet wilde loslaten), slecht drinken...
Ik heb echt enorm veel geweend ongeveer een week na haar geboorte. Dat waren inderdaad ook babyblues bij mij.
Mijn dochter viel ook alleen maar af in het ziekenhuis (bijna hele week gebleven owv keizersnede). De kinderarts zei me op de laatste dag iets van "ze gaat wel moeten drinken want anders gaat ze dood he"... ik was daar echt niet goed van.
Er zijn idd heel veel vrouwen bij wij de BV niet lukt, zoals er hierboven al geschreven is. Voel je daar alsjeblieft niet schuldig om, afgesproken?
Wat ik nog even wilde meegeven: je schrijft dat het enige dat je wilt is, dat hij verdikt. Weet je, mijn dochter heeft haar geboortegewicht pas teruggehaald toen ze 3 weken was. Dat was een enorm angstaanjagende periode. Vanaf ze volledig kunstvoeding kreeg, is haar gewicht echter pijlsnel de hoogte in gegaan, van onder de p3 curve tot de p50 curve! Dat kan natuurlijk toeval zijn. Maar in ieder geval: ze is nu al maanden te dik voor haar lengte, dus niet te snel wanhopen he meid!
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
Hallo,
Ik ken dat gevoel, zo bang zijn... Ik had dat ook in het begin toen Fenn geboren was. Fenn was ook klein, 2kg640 en 47 cm (10 dagen te vroeg) en kon niet zuigen aan m'n borst, de Bv was de eerste weken een ramp! Ik was een wrak, totaal uitgeput, sliep amper...dat bracht met zich mee dat ik enorm bang was dat er iets met Fenn zou gebeuren: wiegedood, ziek worden, afvallen ipv bijkomen. Ik durfde niet uit zijn buurt gaan, dag en nacht, ik durfde niet te slapen, bang dat er dan iets met hen zou gebeuren. En toen dacht ik ook dat ik geen moederinstinct had, ik huilde heel vaak de eerste maanden...
En als ik er nu op terugkijk, tja, het blijft nog steeds een moeilijke periode voor mij, maar ik heb mij toen te veel laten lijden door wat moest: van K&G, uit de boekjes, van de omgeving ivm vanalles en nog wat...en te weinig op mijn gevoel afgegaan. Pas toen ik dat beter kon, ging het met mij beter...je leert beetje bij beetje je kindje beter kennen, dat heeft tijd nodig.
Je bent geen slechte moeder, je hebt het moeilijk gehad en dat vraagt wat tijd om het een plaatsje te kunnen geven, tis zeker niet altijd rozegeur en maneschijn.
Dikke knuffel, geef het tijd, het zal echt wel beteren
Ik ken dat gevoel, zo bang zijn... Ik had dat ook in het begin toen Fenn geboren was. Fenn was ook klein, 2kg640 en 47 cm (10 dagen te vroeg) en kon niet zuigen aan m'n borst, de Bv was de eerste weken een ramp! Ik was een wrak, totaal uitgeput, sliep amper...dat bracht met zich mee dat ik enorm bang was dat er iets met Fenn zou gebeuren: wiegedood, ziek worden, afvallen ipv bijkomen. Ik durfde niet uit zijn buurt gaan, dag en nacht, ik durfde niet te slapen, bang dat er dan iets met hen zou gebeuren. En toen dacht ik ook dat ik geen moederinstinct had, ik huilde heel vaak de eerste maanden...
En als ik er nu op terugkijk, tja, het blijft nog steeds een moeilijke periode voor mij, maar ik heb mij toen te veel laten lijden door wat moest: van K&G, uit de boekjes, van de omgeving ivm vanalles en nog wat...en te weinig op mijn gevoel afgegaan. Pas toen ik dat beter kon, ging het met mij beter...je leert beetje bij beetje je kindje beter kennen, dat heeft tijd nodig.
Je bent geen slechte moeder, je hebt het moeilijk gehad en dat vraagt wat tijd om het een plaatsje te kunnen geven, tis zeker niet altijd rozegeur en maneschijn.
Dikke knuffel, geef het tijd, het zal echt wel beteren
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Nathalie
ik herken ook veel van wat jij schrijft
't is vooral die onzekerheid als ouder... hoe moet ik dit doen, doe ik het wel goed, wat is het best, ...
en ja, ook ik heb me laten leiden/lijden door de boekjes en tips van Kind en Gezin, vroedvrouw
heb me soms bewust afgesloten van tips van mijn omgeving omdat die niet strookten met wat de algemene richtlijnen waren
en zie, wij hebben het ook gehaald, ons kindje heeft geen schade opgelopen
, en de laatste maanden doe ik veeeeeeeel minder volgens de boekskes, maar meer op het gevoel: zoals wel/niet steriliseren, wat wel/niet eten, slaaptijden, ...
het hoort ook een beetje vrees ik bij de veranderingen die het moederschap teweeg brengen in je leven, je weg hierin te zoeken.
Ik ken weinig mama's hoor die na de geboorte onmiddellijk het gevoel hebben: wij hebben hier alles in handen, no worries, alles bon. Echt niet!
Maar het betert, en na enkele maanden heb je steevast een zelfzekerder gevoel.
Bekijk het zo: 't is nu even zoeken en bang zijn , maar wat zijn die paar maanden op een heel mensenleven?
ik herken ook veel van wat jij schrijft
't is vooral die onzekerheid als ouder... hoe moet ik dit doen, doe ik het wel goed, wat is het best, ...
en ja, ook ik heb me laten leiden/lijden door de boekjes en tips van Kind en Gezin, vroedvrouw
heb me soms bewust afgesloten van tips van mijn omgeving omdat die niet strookten met wat de algemene richtlijnen waren
en zie, wij hebben het ook gehaald, ons kindje heeft geen schade opgelopen
, en de laatste maanden doe ik veeeeeeeel minder volgens de boekskes, maar meer op het gevoel: zoals wel/niet steriliseren, wat wel/niet eten, slaaptijden, ...het hoort ook een beetje vrees ik bij de veranderingen die het moederschap teweeg brengen in je leven, je weg hierin te zoeken.
Ik ken weinig mama's hoor die na de geboorte onmiddellijk het gevoel hebben: wij hebben hier alles in handen, no worries, alles bon. Echt niet!
Maar het betert, en na enkele maanden heb je steevast een zelfzekerder gevoel.
Bekijk het zo: 't is nu even zoeken en bang zijn , maar wat zijn die paar maanden op een heel mensenleven?
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Lieve Youki, for the record hé 
- "is dit het nu, mama zijn"
- "waar ben ik aan begonnen"
- "misschien moet ik hem ergens te vondeling leggen, dan is hij beter af dan bij mij"
Allemaal dingen die ik ook gedacht heb! Echt waar meid, die hormonen doen soms vreselijke dingen met je, om nog maar te zwijgen van de vermoeidheid (de dingen die ik mijn zoontje soms heb toegeschreeuwd kan ik niet herhalen hier).
Doet er mij aan denken... ik ga een topicje voor je afstoffen. Momentje.
- "is dit het nu, mama zijn"
- "waar ben ik aan begonnen"
- "misschien moet ik hem ergens te vondeling leggen, dan is hij beter af dan bij mij"
Allemaal dingen die ik ook gedacht heb! Echt waar meid, die hormonen doen soms vreselijke dingen met je, om nog maar te zwijgen van de vermoeidheid (de dingen die ik mijn zoontje soms heb toegeschreeuwd kan ik niet herhalen hier).
Doet er mij aan denken... ik ga een topicje voor je afstoffen.
Momentje.-
Engel0405
- Berichten: 852
- Lid geworden op: 5 mei 2010, 14:22
En daarvoor zit ik dan op DVO..Voor de eerlijkheid, de onverbloemde gedachten die we hier durven neerschrijven en de steun.
Wat is het goed om hier te zijn en wat geven jullie ons weer moed en kracht. Thank you ladies.
Als ik dit lees,dan denk ik: je kijkt zo uit naar Kersje/Sjakie, maar OMG je leven gaat helemaal op zijn kop staan. Ga ik een super extreme woessie moeder zijn? (wat ik zo hard niet wil, want is dat leefbaar voor mijn ventje, mezelf en dat kleintje?) Ga ik kunnen content zijn gewoon met het feit dat ik eindelijk een baby heb of gaat de miserie dan pas beginnen? Altijd ongerust zijn, mezelf verwijten maken?
Ik hoop dat ik mijn emoties ga kn controleren en rationeel zijn, ik hoop dat ventje me genoeg gaat tegenhouden als ik helemaal flip.. Ik hoop..
En toch denkik dan stiekem ook: let it go, you won't be perfect. Nobody is.
Wat is het goed om hier te zijn en wat geven jullie ons weer moed en kracht. Thank you ladies.
Als ik dit lees,dan denk ik: je kijkt zo uit naar Kersje/Sjakie, maar OMG je leven gaat helemaal op zijn kop staan. Ga ik een super extreme woessie moeder zijn? (wat ik zo hard niet wil, want is dat leefbaar voor mijn ventje, mezelf en dat kleintje?) Ga ik kunnen content zijn gewoon met het feit dat ik eindelijk een baby heb of gaat de miserie dan pas beginnen? Altijd ongerust zijn, mezelf verwijten maken?
Ik hoop dat ik mijn emoties ga kn controleren en rationeel zijn, ik hoop dat ventje me genoeg gaat tegenhouden als ik helemaal flip.. Ik hoop..
En toch denkik dan stiekem ook: let it go, you won't be perfect. Nobody is.
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
Inderdaad, je leven gaat er helemaal door op z'n kop staan, je gaat minder tijd hebben voor jezelf en voor je ventje, maar wat is het het dubbel en dik waard, want ondanks alle moeilijke momenten (die er waarschijnlijk altijd zullen zijn, of ze nu klein of groot zijn) gaat er niets boven het moederschap!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten