Goh, ik snap het hoor, echt waar, heb ook daar gezeten. Maar het is een waarheid als een huis dat je kindje beter af is met een uitgeruste mama (nu ja meer uitgerust

).
Het aantal keren dat Yveske pas kalmeerde op het moment dat IK terug rustiger werd, kan ik niet tellen. Er zijn genoeg momenten geweest (nu soms nog) dat hij ontroostbaar huilt. Als dit nu gebeurt, aanvaard ik gewoon dat ik hem op dat moment niet kan troosten. Ik neem hem dan in mijn armen en zeg hem dat het goed is, dat hij best even mag huilen als hij daar zin in heeft. En dat voelt goed hoor. Meestal is het dan ook zo voorbij.
Soms hebben wij ook gewoon zin om te huilen hé, omdat we ons niet lekker voelen. En dan is het ook gewoon het fijnst als er iemand is die zijn/haar armen om ons heen slaat, en zegt dat we best even mogen huilen, dat ze er zijn voor ons. Je voelt je op slag beter, toch?
Volg je gevoel, als je het niet voor jezelf kan doen, denk dan een Fenn, het is beter voor hem als jij het kan loslaten.
't Gaat lukken meid, echt waar. 't Komt goed. En waarschijnlijk gaat het toch vanzelf goed komen, dus misschien kan je evengoed wat minder moeite doen, en gewoon Fenn's ritme daarin volgen?