moppertopic

[DVO pixi]

whaaaa, mij vandaag ongelooflijk geërgert opt werk! Ik dacht dat ik bestand was tegen al die shitty opmerkingen dat je soms naar je hoofd krijgt, maar soms is er nog zo e klein venijntje dat blijkbaar blijft hangen
Situatie was als volgt:
Papa en dochter, duidelijk van Arabische origine (no offence people, ma tis relevant in mijn verhaal) komen naar ziekenhuis voor operatie van de dochter. Terwijl we in de lift staan op weg naar operatiekwartier bekijkt de papa mij van kop tot teen en vraagt zeer geïnteresseerd:
'En , jij al kindjes?' ( vrij normale, algemene vraag nog)
ik zeg: 'neen, nog niet'
hij:'Maar jij toch al oud! waarom geen kindjes?'
Ik: ' tja mijnheer....'
hij:' Jij toch getrouwd? '
ik: 'jazeker, al vele jaren'
hij hevig verontwaardigd en met een blik vol afkeuring:' al lang getrouwd en geen kindjes!! Niet te lang meer wachten hoor, anders te laat!'en hij mompelt er nog achter 'vrouwen hier, veel te lang wachten voor kind, gezin nie belangrijk voor hen'

Mijnheer had geluk dat
1: zijn dochtertje tussen ons stond!
2: we net op onze bestemming waren
of ik had hem...

[Lie_29]

Wat rot zeg Gumi.
Maar inderdaad, moslims reageren daar nog eens zo hard op als de westerlingen, 't is me ook al opgevallen in de klas.
Waar de Vlaamse leerlingen een kind 'zien' vanaf 25 is dat bij hen zo rond 21. Zij zijn er ook van overtuigd dat onvruchtbaarheid bij hen niet voorkomt.

't Zal wel. Ik kan me anders wel store aan de arabischpratende arts in Jette die een godganse dag met d'r gsm door die wachtzaal stuift (wie in Jette gaat, heeft ze zeker al gezien).
De laatste keer dat ik er was moest de verpleegster in een burkavrouw haar vinger prikken want haar man werd furieus wanneer de verpleegster haar mouw wou opstropen. De burkavrouw weende van de pijn en ik voelde me echt ambetant.
Die vrouw werd 'mishandeld' terwijl een hele wachtzaal het kon horen en niemand die wou/durfde ingrijpen. Ik ook niet en 'k voelde me daar nog schuldig over ook.
'k Wil maar zeggen: ze gaan daar TOTAAL anders mee om.

[Lie_29]

Waar ik me de laatste tijd dood aan erger zijn die BV's in de boekjes/kranten.
Ze zijn en masse zwanger en dat kan ik ze niet kwalijk nemen, maar is het nu echt nodig boer Filip, Katleen K3, Werner De Smedt, Joyce de Troch en consoorten om duidelijk te onderstrepen dat het van de eerste keer prijs was

Altijd dat gestoef met die übervruchtbaarheid, pffffffft.

[bieke01]

ja ik ging ook in jette en vond dat ook wel straf

superdiepgelovigen die wel hun beentjes gaan openleggen voor een "ivf'ke" (las net in het andere topic het begrip 'een ivf'ke ... vandaar)

ok ons geloof is er ook niet voor maar ik loop niet schijnheilig met een kruis rond mijn nek en de bijbel in mijn handtas

[habibi]

Hai,

Pffff gisteren gehoord dat mijn cryootje het ontdooien niet had overleefd. Moest normaal vandaag ingeplant worden maar niet dus... Voel me vandaag superleeg... Heb nochtans al een dochtertje van 17 maand (na 6 jaar ICSI en 3 eiceldonatiepogingen) dus weet wel dat ik eigenlijk nog bij de gelukkigen ben... Vond vroeger - voor mijn dochter - eigenlijk altijd dat die mensen die al een baby hadden niet zo moesten zeuren. Zij hadden toch al een baby??? Nu begrijp ik het wel... Net omdat iedereen zo iets heeft van "jammer maar je hebt er gelukkig al eentje", voel je je super alleen in deze k*tsituatie...
Ga nu nog 1maal proberen om een speelkameraadje te bezorgen aan ons kleine pruts.
Nogmaals weet dat ik al superveel geluk heb gehad maar voel me er vandaag niet echt veel minder ongelukkig om...

Groetjes,
Habibi

[Anneke24]

't Is alweer even geleden dat ik nog op het forum zat, maar dit moest me toch effe van 't hart:

Twee weken geleden: familiefeest. Ikke: pas gestart met behandeling en al down van de hormonen. Mijn zus, ouders, broer, schoonbroer en schoonzus: allemaal vol van de kinderen van mijn zus (3 stuks). "Wat zijn ze toch wauwfantastischgeweldigliefslimmooi!" Alle gesprekken leken om hen te draaien en bij elke poging van mij om van onderwerp te veranderen, botste ik op ... lege blikken. Mijn ventje knijpt me in de hand: 'moed houden, schat.'

Vorig weekend: familieweekend. Ikke: thuis met mijn ventje. Geen zin om mee te gaan. Trouwens, ik moet zondagochtend naar de echo. De hele complete familie (circa 80 stuks) zit ergens in een chalet. Zaterdag belt mijn ma: of ik iets laat weten zondag na mijn echo. Ikke: 'nee' . De héle familie moet écht niet mee supporteren. Mijn vent kijkt me kwaad aan: 'heeft die haar mond weer voorbij moeten praten??'

Vandaag: ik bel mijn ma: ze zou ons morgen naar het ziekenhuis brengen voor mijn pick-up. Da's onderweg naar haar werk dus lekker makkelijk want ik mag niet rijden daarna en mijn ventje heeft geen rijbewijs. En we moeten er weer zo vroeg staan en met de sneeuw en vrieskou is 's morgens op de bus staan wachten ook geen cadeau...
Mijn ma: 'sorry, maar 't gaat ni. Uw nichtje is ziek. Ik ga naar uw zus om op haar te passen.'
Ikke ben woest en sprakeloos en ...
Mijn ma: '... ik kan het misschien eens aan uw vader vragen? Hij kan misschien wel?'
Nou, bedankt om toch zo attent te zijn...

[lynn1209]

Pff, ook even mijn hart luchten. Als je het rationeel bekijkt is het volgende totaal niet erg, maar emotioneel is het toch weer een slagje (dat uiteindelijk wel slijt hoor)

We zijn ondertussen 4 jaar aan het proberen om kinderen te krijgen. Al heel snel was hier een favoriete meisjesnaam omdat we eens een discussie hadden dat er veel meer mooie jongensnamen waren dan meisjesnamen en we toen ineens een mooie tegenkwamen.
Hoewel je deze naam 4 jaar geleden bijna niet hoorde, heeft hij heel veel aan populariteit gewonnen (voor de quiz'ers: er is nu ook een gelijknamig tv-programma)
Vorige week is de vrouw van een collega van mij bevallen van haar tweede kindje (het oudste is net 1,5jaar) en wat pronkt er op het geboortekaartje: 'mijn naam'!
K voelde toch een sterke vlaag van jaloezie opkomen. Straf he, t slaagt echt op niets (k vond mijn eigen reactie idioot) en we weten niet eens of we ooit wel kinderen gaan krijgen, laat staan dat het een meisje is maar het gevoel was er.

Er lopen wel meer collega's rond wiens kindjes dezelfde naam hebben en dat is helemaal niet erg maar k had het eigenlijk totaal niet verwacht die naam daar te zien staan.
T was weer even een confrontatie met de realiteit. T leven is voor de snelle, he .

[Elayna]

Hey Lynn1209

(sorry dat ik me even kom moeien op dit topic maar ik was aan het lezen en alles klinkt heel herkenbaar). Zo heb ik ongeveer meegemaakt wat jij hieronder vertelt.

Wij wisten net dat we geen kinderen konden krijgen (alleszins niet op de natuurlijke manier en de rest is nu ook nog geen succes, maar goed). Mijn schoonvader is voorzitter van een vereniging hier die een fietsweekend had georganiseerd en hij had mijn man gevraagd als volgwagen, maar ik wou ECHT niet alleen thuiszitten dus ik mee - we dachten, samen onderweg, onze gedachten wat verzetten... Ook onze eerste huwelijksverjaardag viel toen en die kunnen vieren in de Ardennen leek leuk, we hadden champagne meegenomen.

Die dag (onze huwelijksverjaardag) 's ochtends, grote consternatie. Twee mensen die erbij waren op dat weekend waren grootouders geworden. Ik hield me goed, tenminste, dat dacht ik. Tot ik de naam hoorde. Dezelfde jongensnaam als ik al jaren voor ons in gedachten heb. Ik had het niet meer: reactie van mijn schoonmoeder (die hiervan weet): jamaar, ok dat dat niet plezant is, maar je moet daar wel over geraken he.

Soit, de nieuwbakken grootouders ze rijden natuurlijk naar huis en wat brengen ze 's avonds mee terug: champage.

Wij champagne mee naar huis en zelf uitgedronken, pfff.
Maar ik wil maar zeggen, die naam, dat deed bij mij toen ook de deur dicht. Misschien stom, maar eigenlijk niet he. Ik had écht het gevoel dat IK dat moest zijn, niet de dochter van die mevrouw...

[Lie_29]

Ik herken het volledig... Die meisjesnaam was -denk ik- dezelfde als degene die wij in gedachten hadden. Maar tegenwoordig plaveien ze de straten met die naam dus we gaan die niet meer gebruiken.
De eerste keer dat er een meisje met die naam geboren werd, was ik ook zeer ambetant.

Maar 't kan nog leuker: voor een jongen hebben wij een naam in gedachten die iedereen kent, maar die niet zo heel erg vaak gebruikt wordt. Een korte naam uit een andere taal.
Mijn broer (nog geen kindjes, maar ze zijn er -denk ik- wel mee bezig *zucht*) liet zich onlangs ontvallen dat ie al een jongensnaam in gedachten had: 'iets kort, andere taal en een naam met waarde voor hem'
Een goede vriend van hem vroeger heette ook zo.

Ik voel het gewoon komen dat:
a) zijn vriendin direct zwanger zal zijn
b) ze daar niet over gaan kunnen zwijgen
c) ze gegarandeerd een jongen krijgen
d) nog erger: ze onze naam die al 4 jaar 'vastligt' zullen nemen

[mies]

Ik had dat ook heel fel, die vrees voor die naam en mijn schoonzussen die op korte tijd 4 kinderen eruit gefloept hebben.
Voor mij zat er dan niets anders op, dan het hele "romantische" van het geheimhouden van een naam gewoon te laten varen. Er was toch niks meer romantisch aan onze onvervulde kinderwens en behandelingen, vond ik.
Dus ik heb aan god en klein pierke verkondigd dat als ik later een meisje zou krijgen, het zus zou heten, en een jongen zo. Verschillende keren herhaald. Zodat ze niet meer durfden die naam te nemen, uit vrees om afgeschilderd te worden als "die die mies haar naam heeft afgepakt".

Voor mij was dat het waard, om op zo'n "brute" manier die naam te "reserveren". Want uiteindelijk vergeten de mensen dat achteraf, maar je eventuele kind zou dan wel zijn hele leven moeten doorbrengen met jouw tweede keuze van naam...
't Zou dan nog wel echt moeten lukken als ze zo lomp zouden zijn om TOCH die naam te nemen he... maar 't is beter dat ze het al rekening mee houden op het moment dat ze namenlijstjes maken (gewoon direct schrappen), dat lijkt me toch minder moeilijk om afscheid te nemen van een naam dan als je er al jaren mee in je hoofd rondloopt.

[Babs01]

Dat van die naam snap ik heel goed! Dat is toch precies zo'n beetje of ze nemen je je kind ook af vind ik. Er zijn al zoveel dingen en dromen die je moet afgeven, dus die ene moet dan toch van ons blijven. Deze zomer is er in onze vriendenkring ook een jongetje geboren met een van onze favoriete namen, een vrij zeldzame die we erg mooi vonden. Nu is die dus ingepikt... Ik voelde me toen ook echt heel gefrustreerd! En ik heb ooit eens onze favoriete meisjesnaam gezegd tegen een vriend van ons, die nu ook in verwachting zijn, dus ik mag maar hopen dat die het niet durft om die te pikken, want dan begin ik echt een offensief!

Lie, kan jij niks met dat idee van Mies? Misschien moet je toch eens bij je broer die naam laten vallen of zo. Want je gaat het je je leven lang beklagen denk ik, als je die kleine altijd gaat zien lopen met jullie naam...

[DVO pixi]

Na een knarsetandende namiddag met de moeder van mijn metekind moet me toch het volgende van het hart en dit is tevens een oproep aan alle moekes die meelezen!

liefste dames: het is niet omdat we zelf NOG geen moeder zijn dat we geen jota verstand hebben van baby's en kinderen!! Ik zelf ben daarenboven notabene kinderverpleegkundige dus als ik een opmerking geef over de gezondheid/verzorging van een kind dan sta ik echt niet uit mijn nek te kletsen en zo maar wat uit mijn duim te zuigen!! Toch word mijn woord vaak onthaalt met een blik van 'wat weet gij daar nu van want ge zijt nog geen...' en is mijn advies schijnbaar minder waard dan de simpele klap van het eerste beste wicht dat per toeval wel zwanger geraakt is!!

een zoveelste steek in je hart, niet?

[marb]

nog meer onzin in de pers, gooi maar bij op den hoop!
http://www.she.be/jij/aid1007541/humor- ... anger.aspx

[Sterretje]

whoehahahaaaaa

Dames, jullie kunnen hier best allemaal eens goe mee lachen

tssssssss

[Babs01]

Jezuslief zeg, wat een ramp! Dat is toch niet te doen he...

Dan weet ik helaas ook dat deze maand de kans op zwangerschap kleiner is, want helaas, op de dag van de eisprong (geen IVF) was ik heel emotioneel en voelde ik me niet goed...Dju toch, had ik dat geweten, dan had ik een leger clowns ingehuurd!

Ach ja, met zulke berichten zullen we dan inderdaad maar eens lachen zeker... :-S